Η επίμαχη τηλεοπτική δακτυλοσκόπηση (στο πολιτικώς «ορθόν» των Γερμανών)

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για το βίντεο Βαρουφάκη το σχετικό με την υποτιθέμενη χειρονομία του με το υψωμένο δάκτυλο στους Γερμανούς. Οι απόψεις ποικίλλουν: το έκανε, δεν το έκανε, το έκανε όχι όμως για τους Γερμανούς αλλά από συνήθεια, οπότε αν το κάνει γενικώς από συνήθεια πού να θυμάται αν το έκανε ή δεν το έκανε αφού το κάνει ασυναίσθητα ή ψυχαναγκαστικά για όλους τριγύρω του ή για κανέναν συγκεκριμένα. Ένα είδος χούϊ ενδεχομένως, πώς κάνει βρε αδερφέ κάποιος ανακλαστικά τον σταυρό του μπροστά από εκκλησίες, ή πώς επαναλαμβάνει κατά την διάρκεια της ομιλίας του παρεμβάλλοντας συνεχώς ένα «λεκτικό γλωσσικό σκουπίδι» (το αγγλικό language littering) στις φράσεις του («και που λες», «να πούμε», «έ..έ..έ..»). Άλλωστε γνωστή και δημοφιλής προσωπικότητα που φιγουράρει συχνά σε βλαχοαστικά κιτς μπλουζάκια, μπρελόκ, κούπες, εικονίτσες, αφίσες, σημαιάκια και τα συναφή, οφείλει το παγκοσμίως γνωστό όνομά του στη συνήθεια που είχε να επαναλαμβάνει κάθε τόσο στην μητρική του γλώσσα κάτι ανάλογο με το ημέτερον «ρε συ» (για να μην πούμε το χυδαιότερο «ρε μαλάκα»»), το μεθερμηνευόμενον κατά προσέγγιση στα αργεντίνικα ιδιόλεκτα ως «τσε», λεκτικό χούϊ που έκανε τους συμμαθητές και φίλους του να του κολλήσουν το προσωνύμιο «ο “ρε συ” », ο «Τσε» Γκεβάρα («Che» Guevara)!
Όπως και να έχει το «πράγμα» ο «περιφερόμενος μάγος» Βαρουφάκης σε στυλ «Ζampanò è arrivato!» από το «La Strada» (του Φεντερίκο Φελίνι εν έτει 1954, με τον Άντονυ Κουΐν στον ρόλο του «Ζ(τσ)αμπανό»), και με αυτά και με εκείνα, και με τα ταχυδακτυλουργικά του α λα «Χουντίνι» και τις ακροβασίες του α λα τσίρκο «Μεντράνο», και με το «καλοτάξιδο σπίτι του» α λα «Καίσαρ Κάσκαμπελ» του Ιουλίου Βερν (το βανάκι με τα εξερχόμενα «συριζάκια-στρουμφάκια» του, που βλέπουμε συχνά στον προαύλιο «κήπο» με τα λοιπά «λαχανάκια Βρυξελλών»), τραβάει τους κεραυνούς επάνω του, ένα είδος αλεξικέραυνου (lightning rod) ή ναρκαλιευτικού (mine sweeper) -– στην παρένθεση στα αγγλικά για να μας καταλαβαίνει – για να ανοίγει δρόμο ευρωασφάλειας για τον «αλέξις Τσίπρας» και την μετριοπαθή του προσέγγιση στο δρόμο του εβρεώ («ευρώ» κατά συναίρεση) που χάραξε η εκ Φοινίκης ορμώμενη πριγκίπισσα Εβρεώπη («Ευρώπη» κατά συναίρεση) την οποία πάλαι ποτέ «καζίκωσε» ο υπό μορφήν ταύρου (εν υαλοπωλείω;) ημέτερος Κρηταγενής Ζευς.
Το θέμα είναι ότι η χειρονομία του υψωμένου δακτύλου, που θα παρέμενε παντελώς απαρατήρητη, αν δεν την καθιστούσαν γνωστή και την αναπαρήγαγαν μαζικά τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης (ίσως για να γίνει αισθητή δια της επαναλήψεως στο αργόστροφο φιλοθεάμον κοινό τους – repetitio est mater studiorum: η επανάληψη είναι μητέρα της μαθήσεως) φαίνεται ότι άρεσε στους Γερμανούς, δεδομένης και της ροπής τους σε εθισμούς επιτακτικής καποραλιστικής φύσεως (ο Χίτλερ ήταν λοχίας -καποράλε- κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο). Άλλωστε στις χώρες του Βορρά, μεταξύ των οποίων και η Ολλανδία, όπου ανθούν (bloom) κουνιούνται και λυγιούνται οι πάσης φύσεως (και παραφύσεως) Dieselbloom, ευλογείται και επισήμως ο γάμος μεταξύ ομοφυλοφίλων. Δεν αποκλείεται ένιοι εκ των εν λόγω τοιούτων να εξέλαβαν την δακτυλοσκοπικής φύσεως χειρονομία ως είδος ευλογίας («Γέροντα η ευχή» κατά τον Νίκο Νικολόπουλο, αναφερόμενο υποθέτω στον Γερούν Ντάϊσελμπλουμ – σαν «νταής» μου ακούγεται ο «Γέρουντας» – ή ίσως και στην «γεροντική» εφηβεία του «πατρός» Ιάνη Βαρουφάκη).
Τό ’κανε δεν τό ’κανε παιδιά ο Γιάνης, οι Γερμανοί έτσι όπως το κάνανε είναι σαν να τους τό ’κανε. Και εν πάση περιπτώσει, κάποιος έπρεπε επιτέλους να τους το κάνει!