Πάμε γήπεδο;

Ο αγώνας είναι μάλλον κρίσιμος αλλά και κρίσιμος, αλλά και να μη ήτανε πάλι τα ίδια, όπως θα περιγραφούν, θα είχαμε. Το γήπεδο τίγκα στον κόσμο.

Γράφει ο Χρήστος Μπολώσης

Η κατάσταση έχει ούτω πώς. Τέσσερις ομάδες οι Α.Β.Γ κι Δ παίζουν για τα πλέϊ όφ, δηλαδή ποιος θα βγει πρωταθλητής και θα πάει να παίξει στο Τσάμπιονς λιγκ, ποιός δεύτερος, ποιος τρίτος για να παίξουν σε δευτερότερες ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

Εμείς είμαστε μέσα στο γήπεδο, αλλά κοιτάμε… ανάποδα. Δηλαδή προς τις εξέδρες.

Το θέμα μας είχε απασχολήσει και παλιότερα. Σήμερα δεν θα πούμε τα ίδια βέβαια , αλλά θα συνεχίσουμε με άλλα ευτράπελα και μη.

Να δούμε τι γινόταν παλιά.

Αρκετά γήπεδα, ιδίως στην επαρχία αλλά και σε πολλες συνοικίες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, ήταν σαν αυλές σπιτιού, πράγμα που ευνοούσε το «πήδημα» από την μάντρα.

Στην παραπάνω φωτογραφία που αλίευσα από το διαδίκτυο φαίνεται ένα τέτοιο γήπεδο, με τους τζαμπατζήδες να μην έχουν πηδήσει μέσα σ’ αυτό αλλά να απολαμβάνουν τον αγώνα καθήμενοι στην μάντρα. Ακόμη στα αριστερά βλέπουμε πολλούς στρατιώτες καθώς και ένα στρατιωτικό όχημα, δίπλα στην γραμμή του πλαγίου, γεγονός που δηλώνει ότι τουλάχιστον η μία ομάδα ή και οι δύο ήταν στρατιωτικές.

Τα εισιτήρια ήταν εντελώς πρόχειρα και μπορούσε ο καθένας να τυπώσει σ’ ένα οποιοδήποτε τυπογραφείο. Σήμερα με τα ηλεκτρονικά εισιτήρια και τα τουρνικέ, τα γήπεδα έχουν γίνει άπαρτα κάστρα, όπως έλεγε το ΚΚΕ για τον Γράμμο και το Βίτσι και είδαμε τα χαΐρια του…

Τότε εάν είχες κάποιον γνωστό στη πόρτα σε έβαζε τσάμπα μέσα, ακόμα και στην θύρα των επισήμων, χωρίς να διαμαρτυρηθεί κάνεις, αφού και ο «κανείς», όλο και κάποιον δικό του θα πέρναγε.

Οι τζαμπατζήδες ήταν πολλοί και αρκετά εφευρετικοί. Πρώτοι πρώτοι οι μικροί γαβριάδες, οι οποίοι βούταγαν μια κολώνα πάγο και φωνάζοντας «λερώνει – λερώνει», έμπαιναν τσάμπα στο γήπεδο αφού οι πορτιέρηδες νόμιζαν ότι επρόκειτο για τον… επίσημο προμηθευτή πάγου του κυλικείου. Φυσικά μόλις έμπαιναν μέσα πέταγαν τον πάγο και σαλτάριζαν στις εξέδρες.

Άλλη γραφική φιγούρα ήταν ο Λοταρίας.

Αυτού το διαφημιστικό σποτάκι ήταν «η σακούλα ελέγχεται». Ο Λοταρίας ήταν ένας τύπος, που κρατούσε στο ένα χέρι ένα μάτσο λαϊκά λαχεία, μεγάλες πλάκες σοκολάτες, αμερικάνικα τσιγάρα, κουτιά με μπισκότα και διάφορα άλλα καλούδια , ενώ στο άλλο χέρι κρατούσε ένα μάτσο λαχνούς δηλαδή αριθμημένα χαρτάκια και μια σακούλα στη ν οποία υπήρχαν αντίγραφα των λαχνών. Πουλούσε λοιπόν τους λαχνούς φωνάζοντας: «Η σακούλα ελέγχεται ρε παιδιά», που θα πει όι μπορούσε ο οιοσδήποτε να ελέγξει αν αντίγραφα των λαχνών υπήρχαν μέσα στην σακούλα και δεν υπήρχε περίπτωση λαμογιάς. Δηλαδή τρίχες, διότι ποιος θα ασχολείτο με την σακούλα του τύπου; Όμως αυτός φώναζε: «Η σακούλα ελέγχεται ρε παιδιά».

Όμως η ώρα περνούσε και κλήρωση δεν γινόταν, διότι, τάχα δεν είχαν πουληθεί όλοι οι λαχνοί.

Κάποτε το παιχνίδι αρχίζει και ξαφνικά εμφανίζεται ο «τυχερός». Αντιλαμβάνεσθε ότι η κλήρωση που έγινε δεν διεκδικούσε δάφνες αξιοπιστίας και διαφάνειας, αλλά ποιος ν’ ασχοληθεί μ’ αυτόν την στιγμή που μέσα στο γήπεδο είχαν αρχίσει να πέφτουν κορμιά.

Αυτές λοιπόν ήταν μερικές εικόνες από το «τότε». Σήμερα ούτε ο πάγος μπορεί να μπει, ούτε ο «κανείς», αλλά και οι περιστασιακοί γονείς εξέλιπαν.

Όμως εμείς θα συνεχίσουμε την περιήγησή μας στην εξέδρα, αλλά στην σύγχρονη εποχή πιά, με μια εικόνα που συνέβη στο ΟΑΚΑ ακριβώς δίπλα μου, με ήρωα έναν αξιοσέβαστο νομικό.

Το παιχνίδι εξελίσσεται μάλλον ομαλά μέχρι που ο διαιτητής αρχίζει να κάνει νερά εις βάρος την ομάδας του αξιοσέβαστου νομικού, ο οποίος σιγά σιγά ανεβάζει θερμοκρασία κα μια στιγμή εκρήγνυται:

Α βρε δόλιε διαιτητή!

Το παιχνίδι συνεχίζεται με τον διαιτητή το βιολί του. Πάλι ο νομικός:

Α βρε δόλιε διαιτητή!

Ώσπου σε μια στιγμή ο «δόλιος» διαιτητής σφυρίζει πέναλτι που δεν θα το έδινε ούτε ο προπονητής της ομάδας που το κέρδισε. Στο σημείο αυτό, ο έγκριτος δικηγόρος μας εκρήγνυται στ΄ αλήθεια αυτή τη φορά και ξεχνώντας τίτλους σπουδών, τηβέννους, αίθουσες απονομής δικαιοσύνης και όλα τα συναφή, κραυγάζει:

Τι σφυράς ρε μ@λ@Κ@ !

Χαμός…

Ο ανταποκριτής μας (ώπα ρε!) στην Θεσσαλονίκη Γιώργος Χ., μας έστειλε το παρακάτω άρθρο του γιατρού Ελευθερίου Ανευλαβή με θέμα την Ελληνική γλώσσα, η οποία δυστυχώς βάλλεται πανταχόθεν και δυστυχώς δεν μπορεί ν’ αμυνθεί, αφού οι αρμόδιοι ακαδημία, υπουργείο παιδεία, καθηγητές αδιαφορούν.

Η Γλώσσα η Ελληνική

Μ’ αυτήν τη γλώσσα, την Ελληνική μίλησε ο Σωκράτης διατρανώνοντας την ύψιστη ηθική αρχή του δικαίου: «Οὐδαμῶς δεῖ ἀδικεῖν. Ούδ’ αδικούμενον ανταδικείν». (Σωκράτης, Πλάτωνος «Κρίτων»)

Σ’ αυτήν τη γλώσσα την Ελληνική, φώναξε η Αντιγόνη, χιλιάδες χρόνια πριν από τον Ναζωραίο:«Οὒτοι συνέχθειν, ἀλλά συμφιλεῖν ἔφυν: Δεν γεννήθηκα για να μισώ αλλά για ν’ αγαπάω:».

Με την ελληνική γλώσσα, διατρανώθηκε η ελευθερία του λόγου, στο άνθισμα της Ελληνικής Δημοκρατίας, όπου ο λόγος ήταν ελεύθερος στην «Βουληφόρον αγοράν». Όποιος ήθελε είχε το δικαίωμα να ομιλεί. «Τις βούλεται αγορεύειν;», γιατί η ελληνική γλώσσα στην Δημοκρατία, δίνει φωνή σε όλους και δεν υποκύπτει σε σκοπιμότητες ιερατείων.

«Εμοί δε έλασσον Ζηνός ή μηδέν μέλει: πιο λίγο κι απ’ το τίποτα με μέλει εμένα ο Δίας», κραυγάζει, σταυρωμένος στον βράχο του Καυκάσου ο Προμηθέας Δεσμώτης, στον Ερμή, «του τυράννου τον νέον διάκονον».

«Κόσμον τόνδε, ούτε τις θεών, ούτε ανθρώπων εποίησεν, αλλ’ ην αεί και έστιν και έσται πυρ αείζωον», διαπιστώνει ο Ηράκλειτος,.

«Εί Θεοί διαλέγονται τή τών Ελλήνων γλώττη χρώνται» διακηρύσσει ο Ρωμαίος πολιτικός, ρήτορας, και φιλόσοφος, Κικέρων.

Βρείτε μια λέξη, από τις παραπάνω, του Σωκράτη, της Αντιγόνης του Ηρακλείτου, που δεν μιλιέται σήμερα. Που δεν μπορεί να την καταλάβει ο απλός Έλληνας, ο οποίος δεν έχει, ακόμη, αποβλακωθεί και αφελληνιστεί από την σύγχρονη εκπαίδευση της αμάθειας.

Βρείτε μια λέξη, που δεν μπορεί να κατανοήσει ο Έλληνας άνθρωπος, ο οποίος δεν έχει διαφθαρεί γλωσσικά, και επομένως και στο νου και στη σκέψη, από πονηρούς πολιτευτές, σφουγγοκωλάριους της δυτικοφροσύνης, «Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική. Διάβασε και προσπάθησε και πολέμησε. …» προστάζει ο Ελύτης. Τη γλώσσα σου έδωσαν ελληνική. Μα δεν προσπάθησες. Δεν διάβασες. Δεν πολέμησες. Και στην πήραν πίσω, τη γλώσσα την ελληνική. Στην έκλεψαν, μαζί με την ψυχή σου και τη σκέψη σου.

«Σκότος … εσπέριον» (Ανδρέας Κάλβος) θέλουν να ρίξουν στο φωτεινό πρόσωπο της Ελλάδας. Αυτοί, οι δυτικόφρονες, οι ξιπασμένοι αλαζόνες της Δύσης, θέλουν να «δύσουν» το φάος-φως της ελληνικής παιδείας και γλώσσας, στην δύουσα Εσπερία, Ευρώπη της Δύσης, που ξεχνά πως το όνομα Ευρώπη είναι ελληνικό: Ευρώπη < Ευρύς + ωψ: οφθαλμός. Η μεγαλομάτα Ευρώπη που της έβγαλαν τα μάτια οι ευρωπαίοι της.

Οι ανελλήνιστοι κενόκρανοι, (κενός: άδειος + κάρα: κεφαλή), επιδιώκουν να κάνουν την Γλώσσα την Ελληνική, γλώσσα ανελλήνιστων, γρύλισμα λέξεων. Ρύπανση (Μπαμπινιώτης) της γλώσσας με ξενόφερτες λέξεις που επιβάλλονται στο καθημερινό λεξιλόγιο, αντιστάσεως μη ούσης.

«Ούτω θέλω λαλείς, ούτω γράφεις. Η αναζήτηση, ο δανεισμός ξένων λέξεων, γιατί είμαστε πια ευρωπαίοι, οι αγγλισμοί, οι γαλατισμοί, οι γερμανισμοί δεν είναι παρά δείγμα δουλικότητας, απαιδευσιάς ή και ηλιθιότητας». (Aδαμάντιος Κοραής) «Η γλώσσα μου είναι ο κόσμος μου» (Wittgenstein). Γλώσσα και σκέψη δεν μπορούν να υπάρξουν ξεχωριστά. Είναι ομοούσιες. Λέμε τη σκέψη μας, που σκεφτόμαστε με την γλώσσα μας.

Η Γλώσσα μας η Ελληνική είναι η προσωπική μας ιστορία. Η ιστορία του τόπου μας. Η ιστορία του Έθνους μας. «Από την εποχή που μίλησε ο Όμηρος ως τα σήμερα μιλούμε…την ίδια γλώσσα […] Είτε σκεφτούμε την Κλυταιμνήστρα […] είτε την Καινή Διαθήκη, είτε τους ύμνους του Ρωμανού και τον Διγενή Ακρίτα…» (Μπαμπινιώτης).

Πατριώτες-Πολίτες-Οπλίτες, αυτής της πατρίδας και αυτής της γλώσσας, της Γλώσσας της Ελληνικής, είμαστε. «Πάντες οι άνθρωποι του ειδέναι ορέγονται, φύσει», φωνάζει ο Αριστοτέλης. Ναι; Οι πάντες ορέγονται Γνώση; Παιδεία; Πληροφόρηση; Από τη φύση τους;

Ε, λοιπόν, δώστε τους, μισερή γνώση, παραπαιδεία, υπνοπαιδεία, παραπληροφόρηση, και ονομάστε το ανοσιούργημα εκσυγχρονισμό, μεταρρύθμιση, έξυπνη Ελλάδα ή όπως αλλιώς θέλετε, «μικροί ανίκανοι και τυφλοί κυβερνήτες» (Γ. Σεφέρης) και της παιδείας υπουργοί. Αρκεί το σημαίνον, περιέχον να μην περιέχει το σημαινόμενο. Με άλλα λόγια, το περιέχον, η ετικέτα να γράφει παιδεία, γνώση, πληροφόρηση και το περιεχόμενο να είναι ψευδαίσθηση παιδείας. Καταστρέφετε τη γλώσσα για να έχετε τον νεοφιλελεύθερο μαζάνθρωπο, μισό-άνθρωπο, μισάνθρωπο, που τον ταΐζουν παραπληροφόρηση, αμάθεια, παραπαιδεία, και νομίζει πως αποκτά γνώση, παιδεία, πληροφόρηση.

Δημιούργησαν οι Έλληνες τον Ελληνοευρωπαϊκό πολιτισμό και οι ευρωλιγούρηδες αποξένωσαν τους νεοέλληνες από τους γεννήτορές τους. Τους φόρεσαν ημίψηλο και τους πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες και καμαρώνουν ως «ευρωπέη» (δεν είναι ορθογραφικό λάθος). Χοίροι στο χοιροστάσι της Παγκόσμιας Κίρκης, τρεφόμενοι με βαλανίδια. «Η γλώσσα μου είναι ο κόσμος μου». Μια αλήθεια που έχει γίνει αντιληπτή από όλους όσους πασχίζουν να χειραγωγήσουν τους ανθρώπους. Οργουελικοί , καθεστωτικοί, σημερινούς πολιτικοπολιντικάντηδες και ποικιλοτρόπως διαπλεκόμενα ΜΜΕ: Μέσα Μαζικής Εγκεφάλομαλάκυνσης. «Η γλώσσα αποτελεί ένα πρίσμα μέσα από το οποίο είμαστε καταδικασμένοι να βλέπουμε τον κόσμο», γράφει ο γλωσσολόγος Mounin.

Είναι φανερό ότι φτωχαίνοντας τη γλώσσα, φτωχαίνουμε τον κόσμο. Και τη γλώσσα μας την έχουμε φτωχύνει. Ακόμη χειρότερο την έχουμε διαβρώσει με τα βάρβαρα ξενόγλωσσα greeklish (ακούγεται και σαν γρύλισμα). Υπονομευμένη η γλώσσα από την μόδα της παγκοσμιοποίησης, με την οποία τη συνυφαίνουν δολίως, οι γνωστοί λίγοι με την πολλή δύναμη, (για πέντε νταβατζήδες μίλησε ο Κώστας Καραμανλής τότε), συντονίζεται, πλέον, με τον παγκόσμιο βηματοδότη, που της επιβάλλει ρυθμούς ξένους προς την ιδιομορφία της, την έκφραση των ιδιαίτερων παραδόσεων και πολιτισμικών αξιών του έθνους.

Έτσι, η γλώσσα η Ελληνική, από όργανο έκφρασης του ιδίου ρυθμού των ανθρώπων που την ομιλούν, καθίσταται «χαλκός και κύμβαλον αλαλάζον», με ξενόφερτους γρυλισμούς.

Τα μαζάτομα, έχοντας αποξενωθεί από το πολιτισμικό τους παρελθόν και από την ιστορική τους παράδοση, με την αλλοτρίωση της γλώσσας, βιώνουν μια ζωή ετερόφωτη και έκκεντρη από το δικό τους κέντρο. Η Ελληνική γλώσσα, με την εισδοχή μεταφυτευμένων πλέον λέξεων, που εκφράζουν μεταφυτευμένες αξίες, (αυτές εκφράζονται με αυτήν τη γλώσσα), μπασταρδεύει, και γεμίζει το κενό, που άφησε η απώλεια της παράδοσης, με εισαγόμενα σκουπίδια. Δεν μας κάνουν πια εντύπωση αυτά τα γραικολεβαντίνικα και τα νεωτερίστικα Greeklish, που εξορίζουν την ιδιομορφία του οικουμενικού ελληνικού Λόγου, αντικαθιστώντας τον με τη δυσμορφία μιας βαβελόγλωσσας.

Έτσι «ανεπαισθήτως» και αναισχύντως «μας έκλεισαν από τον κόσμο» μας έξω. Ξένοι, περαστικοί ένοικοι του Ξενοδοχείου η Ελλάς «Ο κόσμος κατάντησε ένα απέραντο ξενοδοχείο» (Γ. Σεφέρης) Και καλούν όλους, όπως η αλεπού του μύθου με την κομμένη ουρά, να τους μιμηθούν, γιατί αυτό είναι «σύγχρονο» και «politically correct: πολιτικά ορθό», όπως ισχυρίζονται οι πολυπολιτισμικοί υποκριτές γραμματείς και φαρισαίοι . Αλλιώς, αν δεν παπαγαλίζεις το «politically correct», είσαι «γραφικός», «οπισθοδρομικός», «απροσάρμοστος», «ιδιόρρυθμος». Κι αν η λάσπη δεν κολλάει, θα διαστρεβλώσουμε τις θέσεις σας κι αν, κι έτσι, δεν βουτήξετε στον χυλό της μάζας, και δεν σωπάσετε, σας βουλώνουμε το στόμα καλλιεργώντας, εντέχνως, τον φόβο της απομόνωσης, επισείοντας τον πέλεκυ του «πολιτικώς ορθού», σταβλίζουν ολοένα και περισσότερους στο γουρουνοστάσι της σύγχρονης Κίρκης, ταΐζοντάς τους βαλανίδια.

«Έτσι ανίδεοι και χορτάτοι ξαπλώσαμε στης γης την πλάτη» (Γ. Σεφέρης). Άχθος αρούρης. Βάρος της γης. Η προπαγάνδα της Νέας Οικονομικής Νεοφιλελεύθερης Ιδεολογίας, σοφότερη και αποτελεσματικότερη αυτής του σταλινικού ή γκεμπελικού τύπου, αφανής και δραστήρια, αλλοιώνοντας τη γλώσσα, καθορίζει τις ζωές των μαζανθρώπων. Και νομίζουν, οι μαζάνθρωποι ότι θέλουν αυτό, που αυτοί, θέλουν να θέλουν. «Πώς πάνε οι στραβοί στον Άδη; Βλέποντας ο ένας τον άλλον», έλεγε η Μάνα μου η Μάρω.

Βηματοδοτείται ο μαζάνθρωπος, στον παγκοσμιοποιημένο ρυθμό του τίποτα και ακολουθεί, αντανακλαστικά, χωρίς να σκέφτεται, σαν αγέλη, τα κελεύσματα της παγκοσμιοποιημένης τιποτολογίας. Έτσι, ύπουλα, ανεπαίσθητα, επαίσχυντα και ειρηνικά, δια της φαιάς (αφανούς) προπαγάνδας, διαμορφώνεται ο μαζάνθρωπος, έτοιμος για χειραγώγηση από τους γνωστούς νταβατζήδες-πολιτικατζήδες της κοινωνικο-οικονομικο-πολιτικής ζωής του τόπου. Στη θέση της συνειδητής προσωπικότητας που του αφαιρέθηκε, δηλαδή στην θέση της αυτεξούσιας βούλησης, της κριτικής σκέψης, του λόγου και της γλώσσας, έχουν εγκαταστήσει την κοινή μαζοψυχή, που οδηγεί τα μαζάτομα στον κοινό στόχο της μαζοποίησης. «Μικράν, μικράν κατάπτυστον ψυχήν έχουν αι μάζαι – ιδιοτελή καρδίαν – και παρειάν αναίσθητον εις τους κολάφους» (Κ. Καρυωτάκης)

Το ένστικτο της (αυτό)συντήρησης οδηγεί τη μονάδα στην αποφυγή της σύγκρουσης με το σύνολο της μάζας. Το «σώφρον» μαζάτομο, «Χαίσετο ή μαχαίσετο» (ατόφια ελληνικά του Αριστοφάνη). Και σιωπά, βαφτίζοντας την ήττα του φρόνηση, πριν καν δώσει μάχη. Σιωπή που δεν είναι δήλωση σωφροσύνης, αλλά βούλα υποτέλειας. «Το σώφρον του ανάνδρου πρόσχημα» (Θουκυδίδης), «Οι Έλληνες (οι Έλληνες!) να τον ακολουθούν, μήτε να κρίνουν ή να συζητούν, μήτε να εκλέγουν πια, ν’ ακολουθούνε μόνο.» (Κ. Καβάφης)

Ο Ελευθέριος Ανευλαβής είναι συνταξιούχος ιατρός Παθολόγος, Πνευμονολόγος, πρώην Διευθυντής του ΕΣΥ στην Α’ Παθολογική κλινική του Κωνσταντοπούλειου Νοσοκομείου Η Αγία Όλγα, ο οποίος έχει συγγράψει βιβλία με ιατρικά θέματα.

Είναι γνωστός στην Ελλάδα από εμφανίσεις του σε τηλεοπτικές εκπομπές, καθώς και για τη δημόσια αντιπαράθεσή του με τον τότε Υπουργό Υγείας, Νικήτα Κακλαμάνη.

Eίναι γνωστό ότι το ψέμα έχει κοντά ποδάρια και οπωσδήποτε θα έλθει η στιγμή που η αλήθεια θα λάμψη. Στη περίπτωσή μας, η αλήθεια άργησε λίγο (κάπου 52 χρόνια) αλλά αχνοφαίνεται. Όλο και πιο υπεύθυνα χείλη βροντοφωνάζουν πλέον ότι η «Κύπρος δεν κείται μακράν». Ήταν ένας μύθος που καλλιεργήθηκε από τον Αύγουστο του 1974, τεχνηέντως θέριεψε και έγραψε ιστορία. Αργότερα οι αρμόδιοι (πάντα υπάρχουν αρμόδιοι) όταν είδαν ότι το παραμύθι ξέφτισε, διότι οι σανοταϊσμένοι, άρχισαν αν ξυπνούν, επιστράτευσαν το ψέμα: «Όχι αυτό ουδέποτε ελέχθη». Έλα όμως που υπάρχουν στοιχεία; Τον περασμένο Μάρτιο ο κ. Δένδιας είπε «Για ‘μας η Κύπρος δεν κείται μακράν («Ριπή» 12 Μαρ. ’26), ενώ προχθές ο Πρόεδρος της Κύπρου κ. Χριστοδουλίδης, μιλώντας στην Ελληνική Βουλή ευχαρίστησε την Ελλάδα για την διαχρονική στήριξη, και τόνισε: «… Ήταν η ηθική αποκατάσταση μιας ιστορικής εκκρεμότητας, που χάραξε τραυματικά την συλλογική μνήμη, ειδικότερα της δικής μου γενιάς με την φράση ‘’η Κύπρος κείται μακράν’’». Είναι αλήθεια ότι η η ιστορία μας και ειδικότερα η σύγχρονη έχει πολλές εκκρεμότητες, που χρειάζονται «αποκατάσταση». Απομένει να βρεθεί αυτός που θα τις αποκαταστήσει.
κεί στο παρκάκι του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων, στη οδό Ακαδημίας, υπάρχουν μερικές προτομές. Υπάρχει και ένα βάθρο σκέτο, που γράφει «Γιώργος Κατσίμπαλης. 1899- 1978. Ο κολοσσός του Μαρουσιού. Ιδρυτής και πρόεδρος του Ιδρύματος Κ. Παλαμάς. Μαικήνας των νεοελληνικών γραμμάτων». Πολύ ωραία όλα αυτά. Αν υπήρχε και η προτομή θα ήταν όλα τέλεια. Όμως η προτομή… λείπει! Ας κάνουμε μερικές υποθέσεις εργασίας: α. Ο Κατσίμπαλης ήταν… χουντικός και οι δημοκράταροι δήμαρχοι απέσυραν τη προτομή του για να την… συντηρήσουν και αν την ξαναδείτε να μου γράψετε. β. Η προτομή ήταν από μέταλλο και ευπαθείς ομάδες την οδήγησαν σε θερμό χυτήριο για μα μη… κρυώνει. γ. Δημοκρατικές δυνάμεις ενεργώντας δημοκρατικά και μέσα στα πλαίσια του γενικού μπαχαλακισμού την εξαφάνισαν. Ό,τι και να συμβαίνει από αυτά, ελάχιστα κολακεύει τις υπηρεσίες του Δήμου Αθηναίων και ιδιαιτέρως τον ρέκτη δήμαρχο κύριο Δούκα. Μα, θα πείτε, αυτή είναι η δουλειά του δημάρχου να γυρίζει τα πάρκα και τις γειτονιές; Αν δεν το ξέρετε σεις και δεν το ξέρει και ο κ. δήμαρχος, ακριβώς αυτή είναι η δουλειά του. Δήμαρχος μεγάλου προαστίου φέρνει βόλτα κάθε μέρα όλη την… επικράτειά του με μοτοσυκλέτα και έχει πλήρη εικόνα των πάντων. Γι’ αυτό κι’ έχει ξεχάσει από πότε εκλέγεται.
Και τι δεν είχαμε ακούσει γι’ αυτό. Ότι τρέμει η γη όπου πατεί ο Ακύλας (ο μόνος που ζήτησε συγνώμη για το φιάσκο). Ότι η δεύτερη θέση θα είναι τρομερή αποτυχία. Ότι οι ξένοι στοιχηματζήδες έψαχναν με μανία να βρουν τον δεύτερο. Ότι ο Γιόχαν Στράους παρητήθη από Βιεννέζος σε ένδειξη διαμαρτυρίας που θα του έκλεβε την δόξα το «Φέρτο»… Τελικώς ήρθε η μεγαλοπρεπής σφαλιάρα από το καρακιτσαριό που ονομάζεται Γιουροβίζιον και (ελπίζω να) ησυχάσαμε και να βάλαμε μυαλό. Όλοι αυτοί οι ανευθυνοϋπεύθυνοι που πετάνε τα λεφτά του κοσμάκη για συμμετοχή σ’ αυτή την επιτομή του καραγκιόζ μπερντέ και της woke ατζέντας, η οποία σαφώς υπερτερεί των υπολοίπων, πρέπει κάποτε να λογοδοτήσουν. Θα μου πείτε εδώ δεν λογοδοτούν οι ΟΠΕΚΕΠΕδες, αυτό μας μάρανε; Σωστά. Και κάτι ακόμα. Εκείνη η ψήφος του κοινού, μου θύμισε τις παλιές καλές κληρώσεις του κυπέλλου Ελλάδος στο ποδόσφαιρο, που μια συγκεκριμένη ομάδα κάθε χρόνο έφτανε στο τελικό παίζοντας με αδύναμες ομάδες. Γενικώς η Γιουροβίζιον είναι ένα κακόγουστο πανηγυράκι που θα πρέπει να το σκεφτούμε καλά αν θα ξανάπαμε. Τώρα βέβαια, εγώ τα λέω εγώ τ’ ακούω, διότι εκεί υπάρχει πολύ… «έσχες». Άρα, καλώς έπραξα που είδα το «Έλα στο θείο» (Χαρίλαος Τούκουρας) και τις «Θαλασσιές τις χάντρες» («αυτή μέχρι και μουστάκι θα σε βάλει να κόψεις…».