Στην παρούσα φάση δεσπόζει η πολιτική έναντι της οικονομίας. Και αυτό γιατί βρισκόμαστε στο τέλος της μακράς μυθολογίας περί του «ηθικού πλεονεκτήματος» της Αριστεράς, που έχει αφετηρία τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα και καθόρισε την ιδεολογική κοσμοθεωρία μιας μεγάλης μερίδας της κοινωνίας στην Ελλάδα, με ολέθρια αποτελέσματα. Η Αριστερά, από την εποχή της προσφυγιάς μετά την Καταστροφή στη Μιικρασία και τον Μεσοπόλεμο, αξιοποίησε μια υπαρξιακή ταυτότητα θυματοποίησης του Ελληνα, την οποία συνδύασε με τις διώξεις που τάχα αυτή υπέστη από το αστικό καθεστώς. Η Αριστερά, οργανώνοντας άριστα την προπαγάνδα της και εκ των πραγμάτων μη έχοντας ευθύνες διακυβέρνησης, προέβαλε το τάχα «ηθικό πλεονέκτημά» της πολιτικά, κοινωνικά και ιστορικά, κατορθώνοντας να καλύψει τα ανεκδιήγητα εγκλήματά της έναντι του έθνους και του λαού.
Μετά την ελληνική χρεοκοπία του 2009, και με τη χώρα σε περιορισμένη εθνική κυριαρχία εντός της οικονομικής ζώνης του ευρώ, υπό γερμανική ηγεμονία, δεν υπήρχε λόγος μετά την κατάρρευση του «παλαιοκομματικού» πλέον δικομματισμού της Μεταπολίτευσης να μη δοθεί η ευκαιρία στην Αριστερά να αναλάβει ευθύνες διακυβέρνησης, έστω υποστηριζόμενης κοινοβουλευτικά και πολιτικά από έναν ευκαιριακό φορέα «Λαϊκής Δεξιάς», με αντιμνημονιακό προσανατολισμό. Η Αριστερά της αμφισβήτησης κατέρρευσε σε ελάχιστους μήνες και η διακυβέρνηση υπό τον κ. Τσίπρα απέδειξε τον αμοραλισμό και την εμμονή της αντιαστικής θεώρησης να μετατρέψει ή να αποδεχτεί τις πολιτικές του διεθνούς παράγοντα για εκχώρηση του εθνικού κράτους των Ελλήνων σε μια υπερδομή. Στη συνέχεια, δυστυχώς, μάλλον θα ακολουθήσει η «καντονοποίηση» της χώρας, εντός της ευρύτερης υπερδομής της κεντροευρωπαϊκής θεώρησης πραγμάτων για μια νέα παγκόσμια δυτική τάξη.
Αυτό συνέβη με μάλλον απλό, τελικά, τρόπο μέσα από την ψήφιση από την πλειοψηφία του ελληνικού Κοινοβουλίου που έλεγχαν ο ΣΥΡΙΖΑ και η κοινοβουλευτική, συστημική Αριστερά, σε μία και μόνο ψηφοφορία, αυτή των νόμων των 7.500 σελίδων, που δεν προλάβαιναν να γνωρίσουν οι βουλευτές και η κοινή γνώμη τού υπό απορρύθμιση έθνους. Μεθοδολογικά, η εταιρία στην οποία πέρασαν ολόκληρη η περιουσία και τα δίκτυα του κράτους και του λαού και η Ανεξάρτητη Ευρωπαϊκή Αρχή που ανέλαβε τον έλεγχο των εσόδων του κράτους και η αυτόματη διαδικασία «φρένου» ή «κόφτη» δαπανών όχι για ελλείμματα αλλά για τη διασφάλιση υπερβολικών και παράλογων πλεονασμάτων οδηγούν το κράτος των Ελλήνων στη μετατροπή του σε διεθνή, κατά βάση, οικονομικά αλλά και γεωπολιτικά, περιοχή.
Η Ελλάδα έχει εισέλθει σε δεύτερη περίοδο πλήρους Βαυαροκρατίας, με πολύ χειρότερες προοπτικές ως προς την κυριαρχία του έθνους των Ελλήνων στο κράτος απ’ ό,τι στην πρώτη, που είχε στόχο τη συγκρότηση ενός εθνικού κράτους με δομή και φιλοσοφία σε αρμονία με τη φιλοσοφία και την τυποποίηση των ομόσπονδων κρατιδίων-περιοχών των κεντρικών ευρωπαϊκών αυτοκρατοριών του Α΄ Ράιχ. Οι προδιαγραφές της νέας αυτής χώρας στη ζώνη του ευρώ, που τοπικά θα «εκσυγχρονίσει» με πολυπολιτισμό η Αριστερά των Λιάκου και Φίλη, είναι ήδη ορισμένες ως προς το επίπεδο ευημερίας και συνοχής.
Με μέσο μισθό από 500 έως 800 ευρώ και μέση σύνταξη από 400 έως 600 ευρώ, με κράτος και τράπεζες υπό ξένη διαχείριση και πολύ πιο συρρικνωμένη δημόσια και ιδιωτική ιδιοκτησία στους Ελληνες, η ανάκαμψη στην οικονομία λογικά θα προκληθεί από «καντονοποίηση» πέντε περιφερειών με ειδικές οικονομικές ζώνες κάθε περιοχής, επίσης υπό διεθνή έλεγχο, ενώ τα ζητήματα ασφαλείας της χώρας θα χειρίζονται το ΝΑΤΟ και η εξέλιξη της Europol. Οι εργασιακές σχέσεις ή τα ασφαλιστικά δικαιώματα θα εναπόκεινται σε ρυθμίσεις και πλαίσιο απολύτως διεθνοοικονομικά «αγοραία». Το πλέον πιθανό είναι και η δεύτερη Βαυαροκρατία να αποτύχει διαχειριστικά όπως και η πρώτη, εμπεδώνοντας την αντίληψη διεθνώς ότι η Ελλάδα -και χωρίς την κυριαρχία των Ελλήνων- είναι μια «ασήμαντη» περιοχή με γεωπολιτική και πολιτισμική σημασία.
Μενέλαος Τασιόπουλος
