Η άκρα ταπείνωση και ο εξευτελισμός του τουρκικού στρατού από τις ορδές των ισλαμιστών μογγόλων της Ανατολίας δεν είναι κάτι που δεν θα έχει συνέχεια. Προς το παρόν ο Ρετζέπ Ταγίπ Έρντογαν (εμείς τον παρατονίζουμε σε «Ερντογάν» γιατί έτσι μας αρέσει) φαίνεται ότι δίνει μετωπική και λυσσαλέα μάχη επιβίωσης, συνυφασμένης με την προσπάθειά του εγκαθίδρυσης μιας θεοκρατικής ισλαμιστικής «δημοκρατορίας» η οποία, εάν στεφθεί με επιτυχία, θα εξαλείψει την πολιτισμένη εξευρωπαϊσμένη Τουρκία των ντονμέδων (εξισλαμισμένων εβραίων) της Κωνσταντινούπολης και των εξισλαμισμένων Ιώνων των μικρασιατικών παραλίων (με επίκεντρο τη Σμύρνη), υποστηρικτών όλων τους τού κατά Φετουλάχ Γκιουλέν ήπιου ευρωπαϊκού ισλαμισμού (της ανεκτικότητας και της πειθούς), τους οποίους ο νέος προφήτης του Ισλάμ Έρντογαν, διακατεχόμενος ως νέος «Μά’αντι του Χαρτούμ» από το σύνδρομο μανίας μεγαλείου και καταδιώξεως, θεωρεί ως υποκινούμενους από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Αλήθεια ή ψέματα, πραγματισμός ή ιδεοληψία, το εγγύς μέλλον θα δείξει, αν και δεν φαίνεται να είναι άσχετο και αθώο το γεγονός ότι η πρώτη γνωστοποίηση του στρατιωτικού κινήματος της 15ης Ιουλίου 2016 («Ονμπές Τεμούζ Χαρεκετλίκ») προς τον έξω κόσμο έγινε από την ισραηλινή εφημερίδα «Χα’αρέτζ» (σημαίνει «Εφημερίδα της γης» της Επαγγελίας – προφανώς), ενώ η πρώτη «ήξεις αφήξεις» δήλωση του υπουργού των Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρρυ ανακαλεί στη μνήμη μας την γνωστή ρήση περί της απορίας που προκαλεί η μετάβαση της (πονηρής) αλεπούς, της κατά Γκαίτε «Ράϊνεκε Φουξ», στο (τούρκικο) παζάρι.
Το θέμα πάντως, που ενδεχομένως θα μας αφορά άμεσα και σύντομα, είναι ο τρόπος με τον οποίο θα ανακτηθεί η υπερηφάνεια του τουρκικού στρατού στην λαϊκή συνείδηση, προϋπόθεση εκ των ων ουκ άνευ (sine qua non) για την συνέχεια του τουρκικού «έθνους». Δύο είναι οι δρόμοι της ανόρθωσης του κύρους των διασυρθέντων σε βαθμό οίκτου και ελέους ενόπλων του δυνάμεων. Ο πρώτος περνά πάνω από το πτώμα του Έρντογαν αποκαθηλωμένο από την αγχόνη, με ή άνευ όρχεων. Ο δεύτερος, εάν ο νεοπαγής παραληρηματικός σουλτάνος επικρατήσει, θα ανοίξει από τον «νέο στρατό» του (τουρκιστί «γενί τσαρ», εξού και οι «γενίτσαροι»), ο οποίος θα κληθεί να επιδείξει τις «αναγεννησιακές» του ιδιότητες δέρνοντας ανηλεώς τον μέχρι τώρα συνήθη καρπαζοεισπράκτορα της γειτονικής του περιοχής. Για να δούμε τί θα δούμε, αν φυσικά επιζήσουμε από τον ξυλοδαρμό…
Χρίστος Γούδης, δημοτικός σύμβουλος Δήμου Αθηναίων
