Πάνω από τον τίτλο της, η «δημοκρατία» έγραφε: «Αγωνία για τις νέες περικοπές μισθών στους στρατιωτικούς». Τώρα εσύ να πούμε που πονάς λίγο το τόπο σκέφτεσαι: «Τούτοι δω, που είναι στα πράματα, είναι αριστεροί και οι αριστεροί λένε πάντα την αλήθεια και είναι και ντόμπροι. Άρα για να σκέφτονται νέο πετσώκομα δεν μπορεί, θα έχουνε σφίξεις». Θυμήθηκα κι’ εκείνον τον συνταξιούχο, που παρακάλαγε τον Γιωργάκη να του πάρει τη σύνταξη για να μπορέσει η Ελλάδα να ορθοποδήσει και ο Γιωργάκης τον καθησύχασε ότι δεν χρειάζεται τέτοια θυσία γιατί δεν ήταν τόσο σοβαρά τα πράγματα κα τελικώς, του πήρε και το σώβρακο. Όλα αυτά μου έφεραν δάκρυα στα μάτια και θυμήθηκα αυτά που μας έλεγαν οι αξιωματικοί μας στην Σχολή Ευελπίδων, ότι ο Αξιωματικός είναι ιδέα και είναι υπεράνω των υλικών απολαύσεων (τώρα το ότι τα παιδιά μου και το στεφάνι μου δεν οφείλουν να είναι κι’ αυτοί ιδέα είναι άλλο θέμα). Ακόμη θυμήθηκα, ότι κάποτε την τάξη των Αξιωματικών την ονόμαζαν η «Λάμπουσα πενία» και μ’ έπιασε μια τέτοια περηφάνια, που ζήτησα από τη γυναίκα μου να βγάλει από την ντουλάπα την στολή και το ξίφος, να τα φορέσω και να βγω στη γειτονιά να παριστάνω τον Στρατηγό Δεκαβάλλα.
-Και γιατί παρακαλώ όλος αυτός ο ενθουσιασμός; με ρώτησε η πάντα καχύποπτη συμβία μου.
-Ρε γυναίκα η Πατρίδα έχει ανάγκες και εμείς πρώτοι πρέπει να βοηθήσουμε, δίνοντας το καλό παράδειγμα. Γι’ αυτό η κυβερνησάρα μας, μελετά να μας κόψει κι’ άλλο την σύνταξη. Και πρέπει να βοηθήσουμε.
-Μπα κακό χρόνο νάχουνε, κραύγασε το πάντοτε εκτός τόπου και χρόνου αλλά πάντα προσγειωμένο στεφάνι μου. Τι να κόψουνε μωρέ; Έχει μείνει τίποτα να κόψουνε που να τους κοπούνε τα πάντα όλα;
-Γυναίκα παραφέρεσαι.
-Τον κακό σου τον καιρό κι’ εσένα, φώναξε και χτύπησε την πόρτα.
Ομολογώ ότι το τελευταίο επιχείρημα, κάπως με κλόνισε. Σε τέτοιες περιπτώσεις, όπου τα νέφη σωρεύονται στον οικογενειακό ορίζοντα και ο καυγάς είναι όχι απλώς επικείμενος αλλά έχει πλακώσει από όλες τις μπάντες, ακολουθώ την τακτική της σιωπής των αμνών. Παίρνω λοιπόν την εφημερίδα μου και αποσύρομαι διακριτικά μέχρι να περάσει η μπόρα. Ξαναδιαβάζω τα των πιθανών (τι πιθανές που πλακώσανε όπου νάναι) νέων περικοπών και σαν να ρίχνω λίγο δίκιο στο στεφάνι μου και συνεχίζω το ξεφύλλισμα, ώσπου το μάτι μου πέφτει σ΄ ένα δημοσίευμα: «Τροπολογία-σκάνδαλο για το ταξίδι στην Πάρο».
Διαβάζω λοιπόν ότι σε νομοσχέδιο για την πάταξη της λαθρεμπορίας ναρκωτικών, είχε παρεισφρήσει τροπολογία που καθόριζε ότι από δω και πέρα ο πρωθυπουργός (ο αριστερός ντε…), ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και οι υπουργοί Οικονομικών, Εθνικής Αμύνης (κάποιοι μιλάνε για ανταπόδοση…) και Εξωτερικών θα μπορούν στα διάφορα ταξίδια (ή…ταξιδάκια) τους να παίρνουν μαζί τους, όσους συνοδούς θέλουν. Αυτό σε απλά Ελληνικά θα πει ότι άπαντες «μετά της κουστωδίας» θα οργώσουν τα πέλαγα, και θα σχίσουν τους αιθέρες, για όσο καιρό γουστάρουν. Και ο λόγος είναι, όπως αναφέρει η τροπολογία «για να διευκολυνθεί το κυβερνητικό έργο, λόγω της ανάγκης συνολικής παρουσίας κι εκπροσώπησης της χώρας».
Αγαπητοί μου, την παροιμία για τον γάτο ο οποίος εμ…αγαπάει εμ σκούζει την γνωρίζετε. Είσαι κύριε πρωθυπουργός και μάλιστα αριστερός; Μάλιστα. Γουστάρεις να βάλεις βαθιά τη κουτάλα στο βάζο με το κυδωνόπαστο; Ωραιότατα. Σκέφτεσαι ότι τώρα που είμαστε εξουσία γιατί να μη κάνει και η θεία η Ασημούλα ένα ταξιδάκι ιαματικό να της φύγει η δροτσίλα, αφού έχει κι’ εκείνο το χτηματάκι στην πάω Ραχούλα και δεν έχει και κληρονόμους και σήμερα είμαστε κι’ αύριο δεν είμαστε και σε τούτη τη γη που την πατούμε όλοι μέσα θε να μπούμε; Φίνα. Κι’ εκείνος ο θείος ο τσέλιγκας από το χωριό με τα 200 πρόβατα και τα 300 γίδια, που κάθε τόσο μας στέλνει τα βουτήρατα και τα ξυνογάλατα να μην πάει μια βολτίτσα στην Ελβετία, να ενημερωθεί για το πώς πάει η διεθνής κτηνοτροφία; Έκτακτα. Αμ κι’ ο ξάδερφος ο Κόλλιας, που τον έχει φάει το τσαπί να μη πεταχτεί λίγο στα Παρίσια να δει λίγο Μουλέν Ρουζ να ισάξει η μεσούλα του; Ορθόν και κάνεις πέντε και δεν κάνω καμμία.
Αλλά ρε μάγκα μου, μη μας δουλεύεις. Όχι από την μια μεριά δεν έχουμε λεφτά για τον λαό, που πλέον όντως πεινάει και όχι μουσαντάς όπως φώναζαν παλιότερα οι κομμουνιστές, διότι έτσι τους έλεγε να φωνάζουν το κόμμα και από την άλλη κερνάμε κρουαζιέρες σε όλο μας το σόϊ μέχρι 8ου βαθμού συγγενείας.
Από τη μιά έχουν πέσει σαν ακρίδα οι σύμβουλοι και συμβουλεύουν πώς το τρίβουν το πιπέρι του διαόλου οι καλογέροι, τρίχες να πούμε και κονομάνε απ’ όλες τις πάντες. Κι απ’ την άλλη δεν έχει χώρο η ζώνη για ν’ ανοίξεις άλλη τρούπα, από το σφίξε σφίξε.
Εκείνη την στιγμή που τα σκεφτόμουν όλα αυτά, φωνάζει η γυναίκα μου, που είχε εν τω μεταξύ ξεθυμώσει:
-Εννέα η ώρα, δεν θα δεις τον Εσκομπάρ;…
Τώρα γιατί θυμήθηκε τον Εσκομπάρ μετά από την συζήτηση που είχαμε, τι να πω. Θα σας γελάσω και δεν το θέλω.
Χρήστος Μπολώσης
Υ.Γ.:
α. Έμαθα ότι μετά το σάλο που ξέσπασε, η πρώτη φορά αριστερά κυβέρνησή μας, τα μάζεψε και πήγε κι’ ήρθε αυθημερόν στην Πάρο, αλλά αν είναι να είμαστε κάθε μέρα με το τουφέκι να καρτεράμε πώς δεν θα μας κλέψουν, τότε δεν θα πρέπει να κάνουμε άλλη δουλειά. Αλήθεια όμως, μήπως έχουμε και δουλειά να κάνουμε;
Τώρα, περιμένω να μαζέψει και τις σκέψεις της για τελειωτικό αποκεφαλισμό των συντάξεων των στρατιωτικών… Μάλλον όμως τζάμπα θα περιμένω.
β. Πιστεύω ότι ο κ. Σπίρτζης, θα είχε μεριμνήσει στην σουίτα που είχε κλείσει στο «Acqua Marina Resort», να υπάρχει θέση και για το εικόνισμα του Άρη Βελουχιώτη. Να δει και ο Άρης πώς περνάνε όσοι έχουν ενστερνισθεί πλέρια την ιδεολογία του, αλλά να κάνει και αυτός τις προλεταριακές διακοπές του.
γ. Α και να μη ξεχνιόμαστε. Η Περιστέρα (μία είναι η Περιστέρα) πήρε απόσπαση από την Κοζάνη στο…Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο!!! Την καλωσορίζουμε και της ευχόμαστε άλλο κακό, σαν αυτό της Κοζάνης, να μη την εύρει. Κουράστηκε να γυρίζει στις καφετέριες στο Καμπαναριό και στη Κοβεντάρειο Βιβλιοθήκη (σούρνωνται και ροτβαιλερ εκεί…), με ένα γόνα χιόνι το χειμώνα η γυναίκα. Όχι θα κάτσει να σκάσει.
