Η είδηση για την έφοδο της Οικονομικής Αστυνομίας στα γραφεία της συζύγου του διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος άρχισε να κυκλοφορεί το απόγευμα της περασμένης Πέμπτης, κατά τις τέσσερις. Δύο ώρες αργότερα ένα μαύρο Καγιέν στάθμευε έξω από την οικία του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη στην οδό Αναγνωστοπούλου. Οι άνδρες ασφαλείας άνοιξαν σε δευτερόλεπτα την αριστερή πόρτα του αυτοκινήτου και μια γνώριμη φιγούρα δρασκέλισε με ταχύτητα τα σκαλιά της πολυκατοικίας. Ηταν ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος Γιάννης Στουρνάρας, ο οποίος επισκέφθηκε τον πολιτικό μέντορά του για ανταλλαγή απόψεων και συμβουλές. Αυτή και μόνο η είδηση αρκεί για να καταλάβει κανείς ποιο είναι το διακύβευμα της σύγκρουσης του διοικητή με την κυβέρνηση, που -ας μην υπάρχουν αυταπάτες- θα έχει συνέχεια.
Το ζήτημα πράγματι δεν είναι η σύζυγος Στουρνάρα αλλά η πολιτική δράση Στουρνάρα, αν και κάποτε ο διοικητής πρέπει να απαντήσει στο εξής: Πόσο ηθικό – αξιοκρατικό είναι υπουργός της προηγούμενης κυβέρνησης να υπογράφει επιχορήγηση ύψους 1.300.000 ευρώ σε εταιρία της συζύγου του, ενώ ο ίδιος ήταν υπουργός Οικονομικών; Η σύζυγος του Προέδρου της Δημοκρατίας Σίσσυ έχει αναστείλει τη δικηγορική ιδιότητά της, για την αποφυγή παρεξηγήσεων. Η αδελφή του Αλέξη Τσίπρα Ζανέτ, πολιτικός μηχανικός, έχει σταματήσει να διεκδικεί δουλειές του Δημοσίου επίσης για τον ίδιο λόγο. Η σύζυγος του διοικητή γιατί; Πάμε τώρα στο κρίσιμο: Επιτρέπει το καταστατικό της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας τη συμμετοχή των ανεξάρτητων διοικητών σε παρασυνάξεις με αντικείμενο την ίδρυση κομμάτων και την εμπλοκή τους στο πολιτικό παιχνίδι; Ο κ. Στουρνάρας αρνείται σε όλους ότι έχει πολιτικές φιλοδοξίες – «με ερμηνεύεις λάθος» μου είπε κάποτε. Μόνο που με όσα κάνει ενισχύει την πεποίθηση για το αντίθετο. Η παρουσία στο γεύμα των «8» με Σημίτη, στην οικία Κοντογιαννόπουλου, ήταν φάουλ.
Επόπτης του τραπεζικού συστήματος και συμμέτοχος σε ίντριγκες για την Κεντροαριστερά με κόμματα που χρωστάνε στις τράπεζες δεν συνάδει. Ακόμη περισσότερο δε συνάδουν όσα διέπραξε με τον ορισμό διοίκησης στην Τράπεζα Αττικής. Σκίζει ο διοικητής τα ρούχα του για την αποπολιτικοποίηση, αλλά να τοποθετήσει διευθύνουσα σύμβουλο τράπεζας επιχειρηματία η οποία ήταν μέλος μικρού νεοφιλελεύθερου κόμματος (με «κόκκινο» δάνειο και -λέγεται- off shore εταιρία) δεν είχε πρόβλημα! Να παγώσει τις επιχορηγήσεις στη συγκεκριμένη τράπεζα, προκειμένου να παρέμβει στην ουσία στον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες, δεν είχε πρόβλημα. Αν ήταν να πάρει δάνειο κανείς με αέρα ή με εγγύηση ταινιοθήκες αξίας όσο τα βοσκοτόπια Ιθάκης, πάλι κανένα πρόβλημα για τον επόπτη διοικητή. Κάτι ακόμη: Διαβάζω οργίλα σχόλια εκσυγχρονιστών επειδή η συγκεκριμένη τράπεζα θα χρηματοδοτούσε εργολάβο για να γίνει καναλάρχης. Σωστά. Αλλά, διάβολε, να καταγγέλλει τους εργολάβους η κατεξοχήν παράταξη των εργολάβων (είναι σε εξέλιξη έρευνα της Επιτροπής Ανταγωνισμού για το καρτέλ 1997-2004) πάει πολύ! Να επικαλείται τον βασικό μέτοχο Καραμανλή – Παυλόπουλου το σημιτικό ΠΑΣΟΚ είναι ντροπή.
Στην πραγματικότητα ο διοικητής βρίσκεται στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης, γιατί ο ίδιος επέλεξε να μετάσχει σε μια αναμέτρηση που θεσμικά δεν τον αφορά: την αναμέτρηση του συστήματος Τσίπρα με το σύστημα Σημίτη, που έχει ρίζες στους θεσμούς και στα ΜΜΕ. Η κόντρα για το Mega, το Συγκρότημα, την Τράπεζα Αττικής συνιστά στην πραγματικότητα την αγωνιώδη μάχη οπισθοφυλακής ενός γνωστού κέντρου που εξουσίασε την Ελλάδα με τις πλάτες του Βερολίνου απέναντι σε μια κυβέρνηση που πασχίζει να το ξηλώσει. Οσο και αν συμπαθεί τον μέντορα του ο διοικητής, δεν έπρεπε λόγω του θεσμικού ρόλου του να ανακατευτεί στη μάχη μεταξύ Τσίπρα – Σημίτη για τον έλεγχο της Κεντροαριστεράς. Τώρα οι Μαδούρο θα τον πάνε καροτσάκι.
Μανώλης Κοττάκης
