Παραμένει άγνωστο εάν θα έχουμε σήμερα μια ακόμη αναμέτρηση των πολιτικών αρχηγών στη Βουλή. Και αυτό κανείς εκ των δυο λίγες ώρες πριν ξεκινήσει η συζήτηση δεν φαίνεται να θέλει να εκτεθεί υπερασπιζόμενος ή καταδικάζοντας ένα ακόμη μνημονιακό πολυνομοσχέδιο. Ο μεν πρώτος διότι το ψηφίζει ενώ δεν το πιστεύει. Ο δε δεύτερος δεν το ψηφίζει αλλά το πιστεύει σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ότι ο πρώτος στην εφαρμογή του. Μιλάμε για την απόλυτη παράνοια.
Στόχος τους, δεν είναι πλέον η κοινωνία, αλλά τα κομματικά ακροατήρια που πρέπει να συσπειρωθούν και οι νέοι στρατοί φανατισμού που πρέπει να δημιουργηθούν με λάφυρο την πολυπόθητη εξουσία. Μακάρι να κάνω λάθος, αλλά θα ακούσουμε πολεμικούς μύδρους από βουλευτές που έχουν πάρει… διαζύγιο από τη λογική αλλά και από τους ανθρώπους που δοκιμάζονται από την κρίση και τα Μνημόνια, που μαζί ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., ΣΥΡΙΖΑ, ΠΟΤΑΜΙ ψήφισαν. Αυτά, για να μην ξεχνάμε ποιοι φταίνε για όσα ζούμε τα τελευταία έξι χρόνια.
Οι 300, λοιπόν, της Βουλής σήμερα θα χτυπήσουν τα τύμπανα του πολέμου ο ένας ενάντια στον άλλον, αντί από κοινού να τα χτυπήσουν απέναντι στους θεσμούς, που ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις, όταν δεν τους κάνουν τα θελήματα. Ή για να είμαστε πιο ακριβείς, όταν τους τελειώνουν τις δουλειές, καλούν τους επόμενους να τις συνεχίσουν. Εάν δει κανείς από απόσταση όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια, θα διαπιστώσει ότι από το πρώτο Μνημόνιο ως σήμερα ό,τι είχαν ζητήσει οι δανειστές υλοποιούνται μέχρι κεραίας. Οσο για τους εντός, τρώγονται μεταξύ τους για να κάνουν στο τέλος ό,τι τους ζητούν. Αυτά για την ιστορία, μια και υπάρχει και η πραγματικότητα.
Και η πραγματικότητα είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας έχει βάλει τόσα… αυτογκόλ, που πραγματικά θα περάσει ως ο άνθρωπος που έδωσε τόση ελπίδα και την πήρε πίσω με τη μία, εισπράττοντας από τους πολίτες, όπως καταγράφεται σε όλες τις μετρήσεις, θυμό και οργή. Τα όσα εξελίσσονται για τις τηλεοπτικές άδειες είναι η κορυφή ενός παγόβουνου που αρχίζει αργά και σταθερά να λιώνει.
Αυτό είναι και κακό και καλό. Μια και οι πολίτες αυτήν τη φορά όταν κληθούν να ψηφίσουν, θα έχουν πρώτη φορά την ευκαιρία να ψηφίσουν όχι μόνο με το θυμικό τους, αλλά και με τη λογική τους. Διότι δεν έχουν πλέον να ελπίζουν σε κάτι όσο η πολιτική και οι πολιτικοί βαδίζουν στην πεπατημένη των Μνημονίων. Οσο κόμματα και ηγέτες σφάζονται σε μαρμαρένια αλώνια, αντί να προκρίνουν τη συναίνεση, τη συνεννόηση και τη σύνθεση για να αντιμετωπίσουν τον κοινό εχθρό που δεν βρίσκεται εντός τειχών αλλά εκτός. Αλλά έχω μια απορία, πριν κλείσω το σημερινό σημείωμα. Βρε, αθεόφοβοι σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ είναι δυνατόν να βάζετε στο κατοχικό Ταμείο μέχρι και το νεράκι του Θεού ; Είναι δυνατόν να βγάζετε στο σφυρί χωρίς να πνίγεστε από τύψεις ένα αγαθό που πρόσφερε η φύση σε όλους τους ανθρώπους ; Δεν σκέφτεστε ούτε το πως αν πουλήσετε και το νεράκι που και πώς θα ξεπλύνετε τις αμαρτίες σας;
Νίκος Ελευθερόγλου
