Η ανάγκη για ιδεολογική εκκαθάριση στη Ν.Δ. εν λειτουργία
Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς γενέθλια εορτάζει η Ν.Δ. σήμερα. Διότι, πέραν του πρωτοφανούς άθλου να μείνει όρθια στην Ελλάδα των Μνημονίων, συσπειρώνοντας σταθερά το 30% του ελληνικού λαού πέριξ αυτής -αν δεν είχε κάνει πρόωρες εκλογές ο Καραμανλής το 2009, θα είχε διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη-, και πέραν του ότι το όνομά της αποτελεί το πιο ισχυρό πολιτικό brand name της Μεταπολίτευσης, δεν υπάρχουν και πολλά άλλα να εορτάσει. Οι λόγοι; Αντικειμενικοί και υποκειμενικοί. Αντικειμενικοί, διότι έχουν αλλάξει οι συνθήκες. Το κομματικό φαινόμενο, όπως το γνωρίσαμε μεταπολιτευτικά, με τα Μνημόνια τελείωσε. Οι παρατάξεις έγιναν ταξικές.
Η Ν.Δ. δυσκολεύεται να φιλοξενήσει ταυτόχρονα στους κόλπους της τον βιομήχανο και τον εργάτη, τον επιχειρηματία και τον δημόσιο υπάλληλο, τον αγρότη και τον δικηγόρο. Στην πραγματικότητα, τα Μνημόνια αλλοίωσαν τη φυσιογνωμία της: τη μετέτρεψαν σε καθαρά αστικό κόμμα, με ελάχιστη επιρροή στον λαϊκό πληθυσμό, και τη διέσπασαν στη βάση – ενδεικτικές οι συμπεριφορές των ψηφοφόρων της, που γοητεύτηκαν από το αντισυστημικό – αντιευρωπαϊκό «όχι» στο δημοψήφισμα. Για να παρηγορηθούμε, δεν συμβαίνει μόνο σε αυτήν. Διεθνώς, η Κεντροδεξιά δοκιμάζεται, παραπαίει -με Μνημόνια ή χωρίς-, γιατί παραπαίουν ο καπιταλισμός και το μοντέλο της δυτικής δημοκρατίας. Και στις ΗΠΑ και στη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία επιστρέφει ο οικονομικός εθνικισμός.
Η διαφορά με την Ελλάδα είναι ότι παντού κινείται σε αντισυστημικά μονοπάτια – σκεφτείτε ότι ο Τραμπ βάλλει κατά της παγκοσμιοποίησης. Το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ενσωματώθηκε στο σύστημα δεν σημαίνει πως υπάρχουν περιθώρια πανηγυρισμών. Η Αριστερά εξουδετερώνεται, όχι το εν υπνώσει αντισυστημικό κίνημα. Εκτός από αντικειμενικούς, υπάρχουν και αρκετοί υποκειμενικοί παράγοντες που δείχνουν ότι μακροπρόθεσμα η Ν.Δ. θα ξεπεραστεί ως πολιτικό προϊόν. Στις κορυφές της συνυπάρχουν άνθρωποι που δεν πιστεύουν τα ίδια πράγματα σε θεμελιώδη ζητήματα. Καταγράφονται τουλάχιστον δύο σχολές σκέψης για τα εθνικά, τα ΜΜΕ, την Εκκλησία, το Σύνταγμα.
Το γεγονός ότι δεν ακούγονται δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν. Η παράταξη στα χρόνια του Μνημονίου παραδόθηκε στην ολιγαρχία – κακά τα ψέματα. Οι ηγεσίες της επέμειναν να αγνοούν το αντισυστημικό ρεύμα, που συγκλονίζει τον πλανήτη. Στην πραγματικότητα, το κόμμα στην κορυφή του είναι ένα τεχνητό κατασκεύασμα που δείχνει έτοιμο για τον τελευταίο γύρο στη διακυβέρνηση με την παρούσα μορφή. Στο μέλλον όμως δεν μπορεί να υπάρξει ως τέτοιο – κουφάρι ωραίων αναμνήσεων μεταξύ ανθρώπων με διαφορετικά «πιστεύω». Πρέπει να γίνει ιδεολογική εκκαθάριση εν λειτουργία. Νομίζω ότι ο Κυριάκος το ξέρει. Αλλά για να πετύχει το εγχείρημα πρέπει να αλλάξει «πιστεύω» και ο ίδιος. Τον έχω ικανό. Είναι φιλελεύθερος.
Mανώλης Κοττάκης
