Δεν υπάρχει πλέον κράτος δικαίου αλλά βιασμός της δημοκρατίας
Κυβέρνηση και αντιπολίτευση, κόμματα και φορείς, πολιτικοί και αναλυτές έχουν καραμέλα τη λέξη στο στόμα τους κάθε μέρα: Παρακράτος. Ποτέ ξανά στη μεταπολιτευτική ιστορία δεν έχει χρησιμοποιηθεί με τόση συχνότητα και τόση ένταση η λέξη που αποτέλεσε αιτία δεινών για την πατρίδα μας προδικτατορικά: Παρακράτος. Ωστόσο κανείς δεν ρωτά γιατί τώρα, γιατί τόσο πολύ, γιατί με τέτοια ένταση.
Εχω μια φρικτή υποψία γιατί: Γιατί απλούστατα δεν υπάρχει κράτος. Γιατί το κράτος, όπως το γνωρίσαμε μεταπολιτευτικά, έχει σαπίσει. Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί παρακράτος τα συστήματα που βρήκε να λειτουργούν στη Δικαιοσύνη, στις τράπεζες, στα μέσα ενημέρωσης, στους θεσμούς. Γιατί η Ν.Δ. θεωρεί παρακράτος τα συστήματα με τα οποία προσπαθεί να αντικαταστήσει η κυβέρνηση τον παλαιό σχηματισμό δυνάμεων προκειμένου να καταλάβει την εξουσία.
Δαίμονες βλέπουν οι μεν, δαίμονες και οι δε, τον χορό των δαιμόνων παρακολουθούμε. Με μια διαφορά όμως: όλη η σαπίλα που βλέπουμε να έρχεται στο φως της δημοσιότητας είναι εκεί, στην κοιλιά του κήτους, καιρό τώρα, προστατευμένη. Ο δημόσιος διαπληκτισμός ένεκα της συγκυρίας και η μπόχα που αναδίνεται εξαιτίας του μας κάνουν σοφότερους. Καταστάσεις τακτοποιημένες για δεκαετίες, άβατα που δεν έθιγε κανείς, άπλυτα γνωστά πλην κουκουλωμένα έρχονται στην επιφάνεια, γιατί είναι τέτοια η φύση της κόντρας και τόσο συγκλονιστικά τα διακυβεύματα που δεν μπορούν να αποκρυβούν.
Παρακράτη από παρακράτη έχουν βεβαίως διαφορά. Παλαιά τα παρακράτη ήταν κυριλέ, σήμερα είναι μπρουτάλ. Παλαιά οι δουλειές γίνονταν νύχτα με νομοθετικές ρυθμίσεις έτσι ώστε οι λειτουργοί απλώς να θέτουν τις υποθέσεις στο αρχείο, «κατ’ εφαρμογήν του νόμου». Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, αδιαφορώντας για την κομψότητα του αστικού κράτους, κάνει τις ωμές παρεμβάσεις του στο φως της ημέρας. Παλαιά έφτανε ένας μπράβος έξω από το σπίτι του λειτουργού για να λάβει το μήνυμα, σήμερα δημοσιεύονται φόρα παρτίδα προσωπικά δεδομένα δικαστών.
Από όποια πλευρά και να προσπαθήσεις να διαβάσεις αυτό που ζούμε όμως στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγεις: Δεν υπάρχει κράτος αλλά ζώνες επιρροής. Ο σκληρός πυρήνας της εξουσίας έχει στη μεγάλη του πλειοψηφία σαπίσει και αυτό που παρατηρούμε δεν είναι η εφαρμογή του κράτους δικαίου αλλά ο βιασμός της δημοκρατίας -από όλους!- μέσα από ένα διαρκές power game. Επειδή ό,τι και να γίνει ισχυρούς θεσμούς δεν θα αποκτήσουμε (στην Ευρώπη πρώτα εφηύραν το κράτος και μετά τη δημοκρατία, εμείς πρώτα τη δημοκρατία και μετά πήγαμε να φτιάξουμε κράτος, καταλαβαίνετε τώρα) για όση αξία έχει η γνώμη μου, μία προτροπή: Προς Θεού. Διαβάστε λίγο την ιστορία του 1965-1967. Κάπου οδήγησε η άφρων σύγκρουση.
Μανώλης Κοττάκης
