Το ΚΚΕ, η Ν.Δ. και η νέα εκδοχή του Σχεδίου Ανάν στο Κυπριακό
Αθελά του ο Αδωνις έθιξε τελικά ένα ζήτημα που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια μιας τυπικής συζήτησης για τη σχέση της Αριστεράς με τη δημοκρατία. Στην προσπάθεια να ερεθίσει το ακροατήριό του και να χτυπήσει τους συριζαίους ως κομμουνιστές, πέτυχε να εγκαταστήσει το ΚΚΕ στο κέντρο της πολιτικής σκακιέρας.
Οι δηλώσεις του συνιστούν μία πρώτης τάξεως αφορμή για να θέσω ένα βλάσφημο ερώτημα: Μπορεί αυτή η Νέα Δημοκρατία να έχει κοινή γραμμή με τον Περισσό σε κεντρικά θέματα της εθνικής ατζέντας μας; Αν, βεβαίως, επιχειρήσουμε να κάνουμε τη συζήτηση με όρους ιδεολογικούς και θυμηθούμε πώς εννοεί τις εκλογές σε μια σοσιαλιστική δημοκρατία ο Δημήτρης Κουτσούμπας, τότε προφανώς και δεν υπάρχει κοινός τόπος. Αλλιώς φαντάζεται τη δημοκρατία ο μαρξισμός, αλλιώς ο φιλελευθερισμός.
Αλλά επειδή μετά την πτώση του ανατολικού μπλοκ το έργο αυτό θα αργήσει να ανέβει, δεν κοιτάμε αν υπάρχει περιθώριο συνεννόησης στα μεγάλα θέματα του τόπου; Σας δίνω μια πληροφορία: Μαθαίνω ότι ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ ειδοποίησε το αδελφό κομμουνιστικό κόμμα ΑΚΕΛ της Κύπρου ότι δεν θα υποστηρίξει τη νέα εκδοχή του Σχεδίου Ανάν. Και θα το κάνει ανεξαρτήτως της στάσης του ιδίου του ΑΚΕΛ που τάσσεται υπέρ της επανένωσης με επώδυνο εθνικό συμβιβασμό. Για όλους όσοι γνωρίζουν την ιστορία, την παράδοση και την κουλτούρα αλληλεγγύης μεταξύ κομμουνιστικών κομμάτων, πόσο μάλλον του ελληνικού με το κυπριακό, η εξέλιξη είναι εντυπωσιακή. Ερωτώ μετά ταύτα: Θα πράξει το ίδιο και η Ν.Δ. προς τον αδελφό Δημοκρατικό Συναγερμό, σε περίπτωση που ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αναγκαστεί να δεχθεί λύση που θα μετατρέπει μελλοντικά την Κύπρο σε Βοσνία; Θα αποστεί η Ν.Δ. από την κυπριακή πολιτειακή ηγεσία;
Ο ίδιος ο Αδωνις, ο οποίος έχει παραδοσιακά καλή σχέση με τον ξένο παράγοντα, τι θα κάνει; Ασκήσεις ισορροπίας με τους συμμάχους ή συμπόρευση με το πατριωτικό ρεύμα; Οποιος νομίζει ότι η απάντηση είναι απλή κάνει λάθος. Τα κόμματα έχουν μια φυσιογνωμία που διαμορφώνεται μέσα στον χρόνο ανεξαρτήτως ηγεσιών. Τα πλέον χαρακτηριστικά της φυσιογνωμίας της κεντροδεξιάς παράταξης είναι το μετριοπαθές προφίλ της (μεσαίος χώρος), η αντιδιαπλεκόμενη στρατηγική της και η εθνικά ασυμβίβαστη γραμμή της (Σχέδιο Ανάν, Βουκουρέστι, αγωγοί). Αν με αφορμή το Κυπριακό -μετά τα ΜΜΕ- δοθεί η εντύπωση πως η παράταξη απεμπολεί και άλλα πράγματα, το πρόβλημα θα είναι η σχέση του ΚΚΕ με τη δημοκρατία ή η σχέση των δεξιών με τη Νέα Δημοκρατία; Γίνομαι αντιληπτός, υποθέτω.
