Η Ελλάδα χρειάζεται εθνικό μέτωπο, χωρίς εκλογές, αλλά και χωρίς να συνεχιστεί η πολωτική αντιπαράθεση των κομμάτων για το ποιος θα έχει τη διακυβέρνηση. Ούτως ή άλλως, δεν μπορεί να την έχει κάποιο κόμμα μόνο του. Ούτε, από την άλλη, υπάρχουν πλέον διαφορετικές οπτικές, αφού οι κυρίαρχες δυνάμεις έχουν συμφωνήσει στη μνημονιακή πολιτική.
Η Ελλάδα εντός της ζώνης του ευρώ δεν αντέχει άλλη πολιτική απορύθμιση. Τα τοπικά δε συμφέροντα, πολιτικά, οικονομικά και επιχειρηματικά, δεν μπορούν περαιτέρω να δοκιμάζουν τις αντοχές της φτωχοποίησης στην οποία έχουν συμφωνήσει για τους Ελληνες, μαζί με την απεθνικοποίηση ή τον αποχριστιανισμό -που αναδεικνύει ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος-, προκειμένου να τους επιτραπεί να μετεξελίξουν τη χώρα σε φεουδαρχία αποκτώντας δικά τους τιμάρια ως τοπικές αυτοκρατορίες του πλούτου ή της διακυβέρνησης στην επικράτεια. Η Ελλάδα, ως χώρα, ως ιστορία, ως δύναμη περιφερειακή, πολύ περισσότερο ως βάση πολιτισμού και γεωπολιτική οντότητα, είναι πιο σημαντική για τον διεθνή παράγοντα από τις διαμορφωμένες ηγετικές τάξεις της. Αρα αυτές είναι οι αναλώσιμες και όχι η Ελλάδα.
Το κράτος των Ελλήνων, ακόμη και ως μονάδα της γερμανικής ευρωπαϊκής ζώνης, θα πρέπει να εξελιχθεί και να ανασυγκροτηθεί με γοργούς ρυθμούς μέσα στην επόμενη διετία. Χρόνος σημαντικός, αφού θα έχουν προηγηθεί εκλογές στις ΗΠΑ, σε λίγες μέρες, αλλά και σε κύριες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γερμανία και η Γαλλία. Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει ήδη κάνει την επιλογή του και αυτό που απομένει να αντιληφθούμε είναι ποια θα είναι η συνέχεια στην Ενωση με το μέτωπο του ευρωπαϊκού Νότου. Εκεί όπου η παρούσα ελληνική κυβέρνηση έχει τοποθετηθεί και η Ιταλία έχει επιστρέψει στις διαδρομές μιας ηγετικής δύναμης.
Αποδεχόμενοι ως βασική παραδοχή την παραμονή στο ευρώ μέχρι τις εκλογές του 2019, θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε τη χώρα μας, όπως και οι κυρίαρχοι στη διεθνή σκακιέρα, ως μια δύναμη ευρωμεσογειακή, πρώην αυτοκρατορία με οπτική και χώρο ανάπτυξης στην Ανατολή και όχι μια απόληξη στη θάλασσα της ηπειρωτικής Γερμανίας και του τυχόν άξονα που μπορεί να σχηματιστεί μεταξύ Βερολίνου και Μόσχας στην Ευρασία. Κυρίαρχος σύμμαχός μας είναι και αποδεικνύονται και στο δυσχερές παρόν οι ΗΠΑ σε παγκόσμιο επίπεδο και το Ισραήλ σε περιφερειακό. Οι δύο αυτές συμμαχίες θα πρέπει να αποκτήσουν τη στρατηγική ουσία του «απαραίτητου συμμάχου» και να μετεξελιχθούν πρακτικά σε όλα τα επίπεδά τους.
Οι σχέσεις ΗΠΑ – Ελλάδας θα πρέπει να αποκτήσουν δυναμική, κάτι που μπορεί να διακηρυχθεί στο πλαίσιο της επικείμενης παρουσίας Ομπάμα στην Ελλάδα. Σε πρακτικό αρχικό επίπεδο, η Ελλάδα μπορεί να κάνει κινήσεις στη διεθνή σκακιέρα, προτού ακόμη λύσει το πρόβλημα της οικονομικής χρεοκοπίας της στη ζώνη του ευρώ. Η παραδοχή ότι ηττηθήκαμε εθνικά και δομικά στη μετά ψυχροπολεμική εποχή (1988-2008) δεν πρέπει να μας εμποδίσει να δηλώσουμε και πάλι παρόν στη νέα περίοδο της ιστορίας που έχει αρχίσει. Το έχουμε ξανακάνει με επιτυχία στις αρχές του 20ού αιώνα.
Πρώτο βήμα για κάτι τέτοιο μπορεί να είναι η στρατηγική επιλογή ενίσχυσης της στρατιωτικής οντότητάς μας στη θάλασσα. Διαθέτοντας, ακόμη και υπό τις παρούσες συνθήκες, ισχυρότατο Πολεμικό Ναυτικό, από τα πλέον σημαντικά στο ΝΑΤΟ και φυσικά στη Μεσόγειο, να αιτηθούμε από τις ΗΠΑ τη θωράκισή του από το οπλικό σύστημα Aegis (Lockheed Martin), κατ’ αντιστοιχία της Ισπανίας στη Δ. Μεσόγειο, που θα μας δώσει το κύρος, την ισχύ και την «ασπίδα» στον επερχόμενο υπερεξοπλισμό της Τουρκίας. Ταυτοχρόνως, σε μια πρώτη ένδειξη επιστροφής μας στην οικονομική επάρκεια, να επανεκκινήσουμε τα ναυπηγεία μας. Η Ελλάδα οφείλει άμεσα και πριν από την επόμενη κλιμάκωση στην Ανατολή, ενδεχομένως με έναν πόλεμο Τουρκίας – Ιράν, να έχει επιστρέψει στο παιχνίδι.
Μενέλαος Τασιόπουλος
