Τι κρύβει το βέτο Κοτζιά στην υπόθεση της ιρανικής τράπεζας
Η υπόθεση με την ιρανική τράπεζα Σαντεράτ, για την οποία έβαλε βέτο ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς σε επίπεδο συμβουλίου υπουργών Εξωτερικών, έχει πολύ μεγαλύτερο βάθος από όσο νομίζουμε. Συνδέεται με τη σχέση μας με τους δανειστές, τη διαπραγμάτευση και την ευστάθεια του τραπεζικού μας συστήματος, από τη μία, αλλά και με τον χαριστικό τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρονται οι Αμερικανοί στους Τούρκους, από την άλλη. Δεν είναι η μοναδική κίνηση ρίσκου του υπουργού Εξωτερικών. Εχει βάλει και άλλα βέτο (κείμενο Ε.Ε. κατά Αιγύπτου). «Απορώ πώς είναι δυνατόν να εκπροσωπείς χρεοκοπημένη χώρα και να αποτολμάς βέτο» εξομολογήθηκε πρόσφατα στον Κοτζιά συνάδελφος του υπουργός Εξωτερικών.
«Ξέρεις, στην Ελλάδα υπάρχει και η λέξη αξιοπρέπεια» του απάντησε ο Κοτζιάς, ο οποίος επίσης πρόσφατα έκανε Αμερικανό αξιωματούχο να χάσει τον ύπνο του. Του είπε πως είδε στον ύπνο του… «όνειρο» πως η Ελλάδα, διαμαρτυρόμενη για την ανοχή των ΗΠΑ απέναντι στους Τούρκους, αναστέλλει τη λειτουργία της Σούδας! Και, όταν ο άλλος τσίμπησε, σχολίασε: «Πώς κάνεις έτσι, ένα όνειρο είδα!» Λοιπόν, να τα βάλουμε κάτω και να τα εξηγήσουμε.
Το δημοσίευμα αμερικανικής εφημερίδας με την αποκάλυψη ότι βάλαμε βέτο στο πάγωμα της κίνησης κεφαλαίων από ιρανική τράπεζα έγινε για να προειδοποιηθεί η κυβέρνηση ότι το ζήτημα εντάσσεται στην ατζέντα συζητήσεων Τσίπρα – Ομπάμα. Περί απειλής πρόκειται. Τώρα, ως προς την ουσία: Η κίνηση κεφαλαίων σε αυτή την τράπεζα είχε επιβληθεί το 2007, όταν η αμερικανική Δικαιοσύνη την καταδίκασε επειδή χρηματοδοτούσε τρομοκρατικές οργανώσεις τύπου Χαμάς στην Παλαιστίνη. Από τότε κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι.
Οι ΗΠΑ τα βρήκαν με το Ιράν, η Χαμάς βγήκε από τον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων του State Department, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αποφάσισε το ξεπάγωμα των κεφαλαίων της τράπεζας, η Ευρώπη θέλει να μείνει το ιρανικό χρήμα στο έδαφός της. Τι επιτάσσει άραγε το εθνικό μας συμφέρον; Να πληρώνουμε πρόστιμα; Αν σας έλεγα, υποθετικά, ότι το Ιράν ίσως δεσμευτεί για μια γενναία ένεση του τραπεζικού συστήματός μας σε ρευστότητα, σε εποχή που δανειστές βάζουν αντικίνητρα για να μείνουν στις τράπεζές τους οι ελληνικές καταθέσεις, τι θα λέγατε; Κάνει σωστά ή λάθος ο Κοτζιάς; Αν σας έλεγα ότι δεν είναι δυνατόν να κλείνουν οι Τούρκοι επανειλημμένως τις βάσεις τους στις ΗΠΑ στο Ιντσιρλίκ, εμείς να είμαστε απολύτως εντάξει με τη Σούδα, αλλά στην κρίσιμη στροφή για το Κυπριακό η διαιτησία Μπάιντεν – Νούλαντ να είναι στημένη υπέρ τους, τι θα λέγατε; Τη δική μου απάντηση την ξέρετε. Η πατρίδα πάνω απ’ όλα.
Μανώλης Κοττάκης
