Πολλαπλά και αρνητικά σχολιάστηκε από τον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, όπως και από τα τηλεοπτικά μέσα ενημέρωσης αλλά και από τους πάσης φύσεως και αποφύσεως ανώνυμους διαδικτυακούς κοπρίτες, η χαλαρή εμφάνιση και η προβληματική συγκρότηση του πρωθυπουργού μας ενώπιον του εξοχότατου προέδρου των «ενωμένων πολιτειών» (ως είθισται να αναφέρονται οι ΗΠΑ στα κομμουνιστικά καλιαρντά), κατά το πρόσφατο προσκύνημα του τελευταίου στην Αθήνα τις παραμονές του εορτασμού εν έτει 2016 της εμβληματικής 17ης Νοέμβρη του 1973, ημερομηνίας κατάπνιξης της εξέγερσης του πολυτεχνείου, η οποία έφερε στην εξουσία τον ταξίαρχο Ιωαννίδη και δι’ αυτού υλοποίησε τα αμερικανικά σχέδια στην Κύπρο το καλοκαίρι του 1974.
Όμως, όλοι αυτοί οι διαπορούντες για την υπναγωγική αφασία και την λεκτική αδράνεια που κατέλαβε απροόπτως τον πρώτο ενεργό πολίτη της χώρας μας (ως γνωστόν ο πρόεδρος της ελληνικής δημοκρατίας είναι ένας πολιτικά ανενεργός θεσμός και ως εκ τούτου, αν και τύποις πρώτος πολίτης, δεν μετράει μπροστά στον πρωθυπουργό) αγνοούν ότι ο πρόεδρος Ομπάμπα δεν είναι ένα συνηθισμένος αμερικανός πρόεδρος. Αυτό διότι, όπως έχει εμπεριστατωμένα καταδειχθεί από τους εμβριθείς ερευνητές του γενεαλογικού του δέντρου, ο αμερικανός πρόεδρος έλκει την καταγωγή του από την αφρικανική ήπειρο, όπως άλλωστε και πολλοί πολίτες της αμερικανικής ηπείρου, βορείου και νοτίου. Η χαρισματική φυσιογνωμία του είναι ευρέως αναγνωρισμένη, εκείνο όμως που ενδεχομένως έχει διαφύγει της προσοχής των μελετητών είναι η μαγεία που εξασκεί επί των συνομιλητών του και των συνδαιτυμόνων του. Μία μαγεία που παραλύει το νευρικό σύστημα του συνομιλητήτου, τον κάνει να νυστάζει, να υφίσταται μια ακαταμάχητη μυϊκή χαλάρωση μελών και βλεφάρων, να παραμιλάει, να νομίζει ότι ο πρόεδρος είναι παιδικός του φίλος, ναμιλάει στον ενικό μαζί του, να προφέρει την μητρική του γλώσσα με ξενική προφορά που ο ίδιος – και μόνον αυτός – την θεωρεί αμερικανική, και να διακατέχεται από την έμμονη ιδέα ότι θα του χαρισθούν όσα χρωστάει, αυτός και η χώρα του (με την εξαίρεση όσων αυτός χρωστάει της Μιχαλούς).
Η ερμηνεία των μαγικών ιδιοτήτων του αμερικανού προέδρου Ομπάμπα ανάγεται δίχως άλλο στο πνευματιστικό υπόβαθρο της αφρο–αμερικανικής κουλτούρας του,από την οποία ανεφύησαν στην αμερικανική ήπειρο, πέραν όλων των άλλων ηθών και εθίμων, οι θρησκευτικές τελετουργίες των καντομπλέ, σινγκού, βουντού και μακούμπα, τελετουργίες στις οποίες οι μετέχοντες περιπίπτουν σε έκσταση καταλαμβανόμενοι από θεϊκά ή δαιμονικά πνεύματα. Εκείνοι πάντως που πίπτουν στην εκστασιακή παγίδα του μάγου της εκάστοτε τελετουργίας και υφίστανται παντοειδή συρρίκνωση είναι σίγουρα, σύμφωνα και με το κλασικό ανέκδοτο*, εκείνοι που κάποτε είχαν την πολιτική απρονοησία να αποκαλέσουν τον αμερικανό μάγο ή τον όποιο προκάτοχό του «μ@λ@κ@»…
* Για όσους τυχόν δεν γνωρίζουν το παλιό καλό ανέκδοτο, ένας ευρωπαίος εξερευνητής της Αφρικής, με την γνωστή τροπική περιβολή του και φορώντας την κάσκα του,παραγγέλνει μπροστά στο μπαρ δύο ξεχωριστά ουίσκι. Όταν τα φέρνει το γκαρσόν, αφού το ευχαριστεί, βγάζει από την τσέπη του έναν ολοζώντανο σπιθαμιαίο εξερευνητή με παρόμοια περιβολή, τον βάζει όρθιο δίπλα του επάνω στο μπαρ και σκύβοντας τούλέει στο αυτί του: «Και τώρα Άλεξ πες μου, τι σου ήρθε να πεις τον μάγο μ@λ@κ@;»
Χρίστος Γούδης, δημοτικός σύμβουλος δήμου Αθηναίων
