Τον καιρό που εξέδωσα το βιβλίο μου για τον Καραμανλή έτυχε να συναντήσω στο γραφείο του Αντώνη Λιβάνη τον Κώστα Λαλιώτη. Ηταν η μέρα που πήρα στα χέρια μου το πρώτο αντίτυπο. Ο Κώστας έδειχνε ενθουσιασμένος από τις αποκαλύψεις που έκανα για τις σχέσεις Ελλάδας – ΗΠΑ, είχε διαβάσει τα χειρόγραφα πριν το βιβλίο κυκλοφορήσει.
Αφού τα είπαμε λίγο με τον κυρ Αντώνη, έναν άνθρωπο που αγαπώ να ακούω, πήγαμε μαζί με τον Λαλιώτη και τον Ηλία Λιβάνη σε ένα διπλανό δωμάτιο. Πρώτη φορά τα λέγαμε από κοντά, τέλη 2011. «Ξέρεις -του είπα- εμείς στη φιλελεύθερη παράταξη σε θεωρούμε… δαίμονα.
Κάθε φορά που ακούγεται το όνομά σου, ειδικά οι παλαιοί, παθαίνουν αναφυλαξία»! Χαμογέλασε. «Ισως είμαι ο μόνος πολιτικός στην Ελλάδα διαχρονικά ο οποίος είναι εγγεγραμμένος στο DNA και των δύο μεγάλων παρατάξεων. Για διαφορετικούς λόγους βεβαίως…» σχολίασε χαμογελώντας, χωρίς να δείξει ότι πειράχτηκε.
Εκλογές δεν είχαν γίνει ακόμη τότε για να αναδειχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ στη νέα μεγάλη δύναμη του δικομματισμού αλλά, αν κρίνω από τις αντιδράσεις που προκαλεί η κινητικότητα του Κώστα στα στενά μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, τότε θα διακινδύνευα την πρόβλεψη ότι το όνομα αυτού του (τύποις) απόστρατου της πολιτικής έχει ισχυρή πιθανότητα να γραφτεί και στο DNA τρίτης παράταξης.
Ο Λαλιώτης παρενέβη με δήλωσή του το Σάββατο για να διαψεύσει ότι έχει εισηγηθεί τη διαγραφή Βενιζέλου από το ΠΑΣΟΚ, για να θυμίσει ότι αυτός τον έκανε μετεγγραφή στο ΠΑΣΟΚ, για να δείξει στον πρώην πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ την πόρτα της εξόδου, αν αυτός το επιθυμεί, και (το σημαντικότερο) για να υποστηρίξει την «πυρηνική σύντηξη» ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να κάνει αναφορά στα ονόματα των κομμάτων. Ερώτημα: Μπορεί αυτός ο τύπος στα πολιτικά γεράματά του να αναδειχθεί και πάλι σε καταλύτη των εξελίξεων, όπως έκανε στις δόξες του τη δεκαετία του 1990;
Η απάντηση είναι «ναι, υπό προϋποθέσεις». Αν ο Λαλιώτης οικοδομήσει στέρεα γέφυρα μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ (παλαιοί πασόκοι είναι οι συριζαίοι ψηφοφόροι, παπανδρεϊκοί) και στείλει τον Βενιζέλο στην αυλή του Κυριάκου, τότε δημιουργούνται προϋποθέσεις για αναδιάταξη του εκλογικού σκηνικού. Γι’ αυτόν τον λόγο θεωρώ ότι η Ν.Δ. πρέπει να παρατηρεί πολύ προσεκτικά τι συμβαίνει σε αυτόν τον χώρο.
Το στρατηγικό πρόβλημά της δεν είναι η συζήτηση περί εθνικής συνεννόησης με την κυβέρνηση σε μείζονα ζητήματα, όπως το χρέος ή τα εθνικά θέματα. Και είναι λάθος κάθε φορά που κάνουν μια νύξη ο Καραμανλής, ο Μεϊμαράκης, η Ντόρα περί συνεννόησης να σηκώνεται σκόνη γι’ αυτό.
Το στρατηγικό πρόβλημα της Ν.Δ. είναι η συνεννόηση που οικοδομεί ο Λαλιώτης μεταξύ ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και λοιπών παπανδρεϊκών καταλοίπων. Ο λεγόμενος αντιδεξιός – αντιμητσοτακικός άξονας. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κυβερνά με την ασφάλεια του κόμματος που ξέρει ότι σε μια δύσκολη στροφή έχει σωσίβιο για να πιαστεί, τότε κερδίζει στρατηγικό χρόνο. Και αν κερδίζει στρατηγικό χρόνο, θα προτάξει το δημοψήφισμα για το Σύνταγμα των εκλογών.
Στη δημοσκοπική κατάσταση όπου είναι σήμερα η κυβέρνηση, ο Τσίπρας ξέρει ότι το μόνο που έχει ως ελπίδα είναι να περιμένει. Αν όμως κερδίζει στρατηγικό χρόνο, θα εμφανιστούν προβλήματα και στη Ν.Δ. Το μεταρρυθμιστικό μέτωπο που έχει ως απάντηση ο παλαιός συνεργάτης του Λαλιώτη Τάκης Θεοδωρικάκος στον αντιδεξιό άξονα θα προκαλέσει ρήγματα στα δεξιά της Ν.Δ.
Πολύς κόσμος θα εκλάβει το άνοιγμα ως αλλοίωση της ιδεολογικής φυσιογνωμίας της Ν.Δ.
Θυμίζω τις εκδηλώσεις του διημέρου: σήμερα μιλούν παρέα Μητσοτάκης, Θεοδωράκης, Βενιζέλος και αύριο Βενιζέλος – Αννα. Μπαίνουμε, νομίζω, σε ενδιαφέρουσα περίοδο, την οποία ορίζουν ως «φαντάσματα» από το παρασκήνιο οι πρωταγωνιστές της Μεταπολίτευσης.
Μανώλης Κοττάκης
