«Ας ιδιωτικοποιηθεί το Μάτσου-Πίτσου, ας ιδιωτικοποιηθεί η Καπέλα Σιστίνα, ας ιδιωτικοποιηθεί ο Παρθενώνας, ας ιδιωτικοποιηθεί το Τέμπλο της Δόξας στο Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα, ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες. Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί και η π@#τάνα που τους γέννησε όλους.» Ζοζέ Σαραμάγκου, Τετράδια του Λαντσαρότε – Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995.
Στο αντίστοιχο ψυχογράφημα του Gabriel Garcia Marquez, ένας ενενηντάχρονος δημοσιογράφος, για να πεισθεί ότι είναι ακόμα ζωντανός, αποφασίζει να κάνει ένα δώρο στον εαυτό του περνώντας μια νύχτα με μια νεαρή γυναίκα σε έναν οίκο ανοχής. Εκεί θα ανακαλύψει ότι βρίσκεται στο χείλος της απόγνωσης και του θανάτου, όχι από γηρατειά, αλλά από έρωτα.
Στην σύγχρονη Ελλάδα αντίστοιχα, ένας πολιτικά, κοινωνικά, πνευματικά και οικονομικά γερασμένος πληθυσμός, θα μπορούσε να είχε κάνει ένα αντίστοιχο δώρο στον εαυτό του αν αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το μυαλό του, έστω για μία φορά, επισκεπτόμενος έναν νοητικό οίκο ανοχής όπου παρέχονται υπηρεσίες «λογικής σκέψης». Εκεί, θα βρισκόταν και αυτός με την σειρά του στο χείλος της απόγνωσης μετά από τις αντίστοιχες «ερωτικές πράξεις» με πέντε θλιμμένες Κυρίες, όχι λόγω μιας ξαφνικής συνειδητοποίησης της πνευματικής και συνειδησιακής εξαθλίωσης και κατάντιας του, αλλά λόγω ενός ξαφνικού παθιασμένου έρωτα που αμέσως θα αισθανόταν και για τις πέντε Κυρίες.
Η πρώτη Κυρία, ονομάζεται «Δημοκρατία». Αυτή, την έβγαλαν πρώτη στο κλαρί οι πολιτικοί προαγωγοί, όταν ο λαός τους έφερε στην εξουσία με την ψήφο του. Αντί να ευγνωμονούν την Κυρία και να της φέρονται με σεβασμό και αξιοπρέπεια, επειδή έγιναν αυτοί οι οικογένειές τους, οι φίλοι τους και οι φιλενάδες τους πάμπλουτοι με την επίκληση και μόνο του ονόματος της, φρόντιζαν κάθε στιγμή να την ταπεινώνουν, να την εξευτελίζουν, να την πληγώνουν καταργώντας, εκτός όλων των άλλων, ακόμη και την λαϊκή ετυμηγορία με το να προσπαθούν να παρουσιάσουν ότι η φιλοσοφική ουσία της άρνησης, δηλαδή του «Όχι», είναι ταυτόσημη με αυτή της κατάφασης, δηλαδή του «Ναι».
Η δεύτερη Κυρία ονομάζεται «Ελευθερία». Σε αυτή οι πολιτικοί νταβατζήδες προετοίμασαν μια ακόμη χειρότερη μοίρα από την πρώτη. Έκλεισαν μαζικά τους εραστές της σε ένα τεράστιο στρατόπεδο, φυλακίζοντάς τους στην τυραννία της φτώχιας, της εξαθλίωσης, της ανεργίας της μιζέριας, της αρρώστιας και του θανάτου, με σκοπό να μεταφέρουν τον πλούτο των κολασμένων στις τσέπες των ολίγων, έναντι ενός ευτελούς μισθού για τις υπηρεσίες που προσφέρουν, που είναι αντιστρόφως ανάλογο με το μέγεθος του κακού που προξενούν στην χώρα και στην κοινωνία με τις πολιτικές τους αποφάσεις, τόσο ευτελούς πράγματι, ώστε να αδυνατούν να καταβάλουν την εισφορά της κοινωνικής αλληλεγγύης από τον μισθό τους, που αυτοί νομοθέτησαν για τους «υψηλόμισθους » έγκλειστους.
Η τρίτη Κυρία ονομάζεται «Παιδεία». Σήμερα η Commission κατατάσσει το επίπεδο των παρεχομένων υπηρεσιών από αυτή την Κυρία ως το χαμηλότερο στην Ευρώπη, επειδή οι πελάτες της δεν είναι σε θέση να κατανοούν απλά κείμενα , να διατυπώνουν γραπτά απλές σκέψεις, ή να εκτελούν απλές αριθμητικές πράξεις, παρά τα όσα αντίθετα ισχυρίζονται οι «Τζεγκεβαρίτος» και οι «Παμπλίτος» της εξουσίας και οι παρέες τους. Με τις υπηρεσίες αυτής της κυρίας παράγεται αποκλειστικά ο πλούτος σε μία χώρα, αφού στο παγκόσμιο χωριό, μόνο η επιστήμη, η τεχνολογία και η συλλογική πνευματική προσπάθεια μπορούν να μετασχηματισθούν σε ευημερία, λέξεις που απουσιάζουν παντελώς από τον δημόσιο διάλογο περί ανάπτυξης. Ο λαός θα μπορούσε να ανεβάσει το βιοτικό του επίπεδο, τον δείκτη ευφυΐας του, θα σχεδίαζε και θα κατασκεύαζε στρατηγικά όπλα, για να αντιμετωπίσει το Τέρας που έρχεται εξ Ανατολών, θα αποφεύγετο η ερήμωση της χώρας με την αναγκαστική μετανάστευση πεντακοσίων χιλιάδων νέων Έλλήνων, ενώ οι πολίτες θα μπορούσαν να κατανοήσουν το περιβάλλον και τα τεκταινόμενα γύρω τους, ώστε να είναι αδύνατον οι διάφορες ληστρικές ελίτ να απομυζούν και τον ίδιο και την χώρα.
Η τετάρτη Κυρία ονομάζεται «Αισθητική». Η απουσία αυτής της Κυρίας από τον Δημόσιο Χώρο καλλιεργεί την ασχήμια, την χυδαία μαζικότητα, τον πρωτογονισμό στον κοινωνικό βίο, νεκρώνει την ψυχή και μειώνει τις αντιστάσεις των πολιτών στον εξανδραποδισμό τους. Ο διωγμός της Αισθητικής, με την εισαγωγή των πνευματικών και φυσικών σκουπιδιών στην ζωή μας, του γκράφιτι, των καμένων και ερειπωμένων κτηρίων, την ενθάρρυνση της παρουσίας πλήθους αλλοδαπών ζητιάνων σε κάθε γωνιά, σε κάθε φανάρι που αναστατώνουν την ψυχή, είναι συνειδητές πολιτικές πράξεις, ώστε να εθίζεται ο ψυχισμός του πολίτη στην εξαθλίωση και να μην απαιτεί περισσότερα. Έχοντες επίγνωση οι κυβερνώντες της ασχήμιας που συνειδητά επέβαλλαν στον δημόσιο χώρο και στους πολίτες, φρόντισαν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ να επισκεφτεί μόνο το νεοκλασικό κτήριο του Ζαππείου, την Ακρόπολη και το Μουσείο της, επιμελώς αποκλείοντας τον να βιώσει τα γκέτο και την βρώμα της Ομόνοιας και των Εξαρχείων.
Η Πέμπτη Κυρία ονομάζεται «Δικαιοσύνη». Αυτή και αν είναι που ξεδόντιασαν για τα καλά οι πολιτικοί νταβατζήδες. Οι εραστές της παραπονιούνται ότι την βρίσκουν μόνιμα άπνουν εις την κλίνη. Οι σωστές υπηρεσίες αυτής της Κυρίας αποτελούν την αναγκαία και ικανή συνθήκη για να μπορούν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σωστά οι άλλες τέσσερις Κυρίες με αποτέλεσμα η Κυρία αυτή να αποτελεί τον πρωταρχικό και μόνιμο στόχο των πολιτικών προαγωγών.
Οι πολιτικοί φρόντισαν να στερήσουν από τον δημόσιο βίο την παρουσία και των πέντε Κυριών, με σκοπό η πολιτική τους πελατεία να αναγάγει ως υψίστη πολιτική αξία τον χυδαίο ατομισμό, την οξεία οσφυοκαμψία στους ισχυρούς, την σκληρότητα στους αδύναμους, την υποκρισία, τον πρωτογονισμό, την βαρβαρότητα, την αισθητική υποβάθμιση στον πνευματικό, δημόσιο και ατομικό χώρο, την αναξιοκρατία, την αμορφωσιά, την χυδαιότητα, την κυνικότητα, την απάθεια, τον φόβο και τον δοσιλογισμό, ώστε να εξυπηρετείται μόνο ο προσωπικός τους πλουτισμός, ενώ η υποκρισία στον δημόσιο λόγο έχει αναχθεί σε επιστήμη αμέσως μετά την κατάληψη των «χειμερινών ανακτόρων» της βουλής και την ανακάλυψη της κρυφής γοητείας και των προνομίων της εξουσίας.
