H αξιολόγηση, ο παράγοντας Τραμπ και τα δεδομένα στην Ευρώπη
Από τον
Μανώλη Κοττάκη
Ηεκτίμηση την οποία διατύπωσε ο συνομιλητής μου -ο οποίος ως εκ της θέσεώς του έχει άριστη γνώση της πορείας των διαπραγματεύσεων- είναι ότι η αξιολόγηση κατά πάσα πιθανότητα θα κλείσει με αμοιβαίες υποχωρήσεις, μη ρωτάτε ποιος θα κάνει τις περισσότερες, παρέλκει να το υπογραμμίσω, εμείς. Χωρίς να αποκλείονται η «στραβή» και το «ατύχημα», εξαιτίας της πρωτοφανούς ρευστότητας που επικρατεί στην Ευρωπαϊκή Ενωση μετά τον πόλεμο που της κήρυξε ο πρόεδρος Τραμπ, το βασικό σενάριο είναι αυτό.
Οι Γερμανοί δεν φαίνονται διατεθειμένοι να ρισκάρουν την πρόκληση νομισματικής κρίσης και να δικαιώσουν τον Αμερικανό πρόεδρο λίγο πριν από τις κάλπες τους. Πλέον αυτών, η σημαντικότερη εξέλιξη για τα εθνικά μας συμφέροντα ήταν η έκθεση του ΔΝΤ, τη σημασία της οποίας κάποιοι επιχείρησαν να υποβαθμίσουν, καθώς δεν τους προσέφερε καύσιμο ύλη για την τρέχουσα πολιτική αντιπαράθεση. Και όμως! Το Ταμείο έβγαλε «λάδι» την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό, απορρίπτοντας νέα καταστροφικά σενάρια λιτότητας.Ο υψηλόβαθμος συνομιλητής μού εξήγησε όμως ότι η σημασία της έκθεσης είναι ότι αφαίρεσε κάθε επιχείρημα από τον Σόιμπλε να υποστηρίζει ότι υπαίτιοι για τις καθυστερήσεις για την επίτευξη συμφωνίας είναι η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός.
Το Ταμείο έβγαλε από το κάδρο την Ελλάδα με απώτερο στόχο να βγάλει από αυτό και τον εαυτό του. Η εξέλιξη αυτή, συνδυαζόμενη με τη γνωμοδότηση της γερμανικής Βουλής ότι δεν απαιτείται νέα ψηφοφορία έγκρισης του ελληνικού προγράμματος σε περίπτωση αποχώρησης του Ταμείου, δημιουργεί νέα δεδομένα όχι μόνο για την πατρίδα μας αλλά και για την ευρωζώνη την ίδια.
Στο μέλλον τις αρμοδιότητες του Ταμείου, το οποίο είχε εγκατασταθεί στην καρδιά του Eurogroup, θα ασκεί ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Στήριξης, ο οποίος έχει ήδη προχωρήσει στην πρόσληψη εξειδικευμένου προσωπικού με αντικείμενο ενδιαφέροντος το monitoring χωρών.
Εφόσον τα πράγματα τελικώς εξελιχθούν έτσι και το Ταμείο περιοριστεί σε ρόλο τεχνικού συμβούλου, όπως επιθυμεί και ο πρωθυπουργός -μέχρι να αποχωρήσει οριστικά από την Ευρώπη μετά τις γερμανικές εκλογές-, η χώρα φαίνεται να αποφεύγει σε αυτό το σταυροδρόμι τον μεγάλο κίνδυνο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι τον αποφεύγει και εντελώς.
Η Ευρώπη είναι ζαλισμένη και σε αναζήτηση στρατηγικής μετά την εκδήλωση της πρωτοφανούς επιθετικότητας εναντίον του ευρώ από τις ΗΠΑ. Θα επιχειρήσει να αμυνθεί. Δεδομένου ότι η Βρετανία και οι πρώην κομμουνιστικές χώρες τάσσονται ευθέως υπέρ του πλανητάρχη, το ερώτημα είναι αν έχει τα περιθώρια πλέον. Στην πραγματικότητα το μέγιστο που μπορεί να επιτύχει είναι η συσπείρωση της παλαιάς Ευρώπης. Στην οποία όμως γεωγραφικά, πολιτισμικά και γεωπολιτικά, μην το ξεχνάμε αυτό, ανήκομεν.
Μανώλης Κοττάκης
