Ή φτιάχνουμε παραγωγικό μοντέλο με τους δικούς μας ανθρώπους ή απλούστατα χανόμαστε στις σελίδες της ΙστορίαςΑπό τον
Ραφαήλ καλυβιώτη
Tο κοινωνικό συμβόλαιο ανάμεσα στο κράτος και στους πολίτες στην Ελλάδα έχει διαρραγεί ανεπανόρθωτα. Υψιστης σημασίας σε αυτήν την πορεία αναξιοπιστίας και φαυλότητας, ήδη από τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους, είναι οι ίδιοι οι κρατικοί «λειτουργοί». Γαλούχησαν γενιές και γενιές πολιτών προσκολλημένες σε ένα βραδυκίνητο και πελατειακό κράτος που κατέτρωγε οποιαδήποτε πρωτοβουλία για καινοτομία, άρα και ανταγωνιστικότητα.
Δεν λειτουργούσε υγιώς η κοινωνία τόσα χρόνια, διότι, αντί το «εγώ» να λειτουργεί για το «εμείς», λειτούργησαν οι δικοί μας για τους δικούς μας εναντίον των δικών σας. Ομως το σημαντικότερο και πιο ανησυχητικό φαινόμενο σε αυτή τη διεργασία αλλαγής που βιώνει η κοινωνία είναι η καταβαράθρωση της μεσαίας τάξης, του δομικού ιστού στον οποίο στηρίζονται όλα τα δημοκρατικά πολιτεύματα.
Πώς είναι λοιπόν δυνατόν να ξαναδημιουργήσεις τη μεσαία τάξη σου; Διότι χωρίς τη μεσαία τάξη, από τη μια, κινδυνεύει η κοινωνία να εκφασιστοποιηθεί, ενώ, από την άλλη, δεν είναι δυνατόν να ξαναφτιάξεις χωρίς αυτήν την παραγωγική βάση σου. Πολύς λόγος γίνεται για την επαναφορά στην αγροτική ζωή και στον τουρισμό. Ναι, αυτό είναι μέσα στο πλάνο και σου δημιουργεί μία αυτάρκεια όσον αφορά τα απολύτως αναγκαία, οπότε πρέπει να είναι μέσα στους άμεσους στόχους μας.
Ομως ούτε ο τουρισμός ούτε η αγροτική παραγωγή μπορούν να αποτελέσουν τη βαριά βιομηχανία της Ελλάδας. Διότι κάποια στιγμή τα τελάρα με τα κρεμμύδια πρέπει να τα ανταλλάξεις με τεχνολογικά προϊόντα και ο λογαριασμός απλούστατα δεν θα βγει.
Οπότε πρέπει να στραφείς στο δυνατό όπλο σου, που δεν είναι άλλο από τη νεολαία σου, μία από τις πιο εκπαιδευμένες στην Ευρώπη, και να της δώσεις το κίνητρο για καινοτομία. Πώς; Με τη χαμηλότερη δυνατόν φορολογία για τη νεανική επιχειρηματικότητα, διασύνδεση της αγοράς εργασίας με τα πανεπιστήμια, άρα και τη δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων ή μεικτών, με την αλλαγή του τρόπου εισαγωγής στα πανεπιστήμια και δη πιο κοντά στο επιτυχημένο αγγλοσαξονικό πρότυπο.
Δεν είναι δυνατόν σε όλες τις αγγλοσαξονικές χώρες με το μικρό στρατηγικό κράτος και την έλλειψη γραφειοκρατίας οι Ελληνες να καινοτομούν με συνεχόμενα απτά αποτελέσματα και στην ίδια τους την πατρίδα να αποτυγχάνουν. Ιδέες υπάρχουν για να λειτουργήσει με ορθολογικό τρόπο η αγορά, όπως, για παράδειγμα, να λειτουργήσουν εταιρίες αφαλάτωσης με καινοτόμους μηχανισμούς, η δημιουργία των οποίων είναι δυνατόν να ανατεθεί σε νέους στο Πολυτεχνείο, για παράδειγμα, με χρηματοδότηση από κάποιον ιδιώτη.
Αυτές οι εταιρίες στη συνέχεια μπορούν να λειτουργήσουν ανταγωνιστικά απέναντι στην κρατική ΕΥΔΑΠ αλλά και μεταξύ τους και με αυτόν τον τρόπο οι τιμές να είναι προοδευτικά μειούμενες.
Ποιος υγιής ιδιώτης όμως θα αναλάβει ένα τέτοιο εγχείρημα όταν γνωρίζει ότι για να περαστεί ένα νομοσχέδιο για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα καούν τα πάντα από οργανωμένες μειονότητες που κινούνται έναντι στη βούληση της πλειονότητας, όταν η φορολογία στην Ελλάδα αλλάζει κάθε φορά που αλλάζει κυβέρνηση και όταν ξέρει ότι, για να συστήσει την εταιρία του, πρέπει να περάσει από τις συμπληγάδες των δημόσιων εγγράφων και των λαδωμάτων;
Ο δρόμος λοιπόν θα είναι συγκρουσιακός διότι πρέπει να δώσει το τελικό χτύπημα σε αυτό που ταλανίζει την ελληνική κοινωνία από το ’81 και μετά.
Και αυτό δεν είναι άλλο από το παρασιτικό κράτος που μετέβαλε τους Ελληνες σε ανθρώπους που απλά εντός των συνόρων είχαν δυνατότητες και εκτός συνόρων μεγαλουργούσαν. Κάτω από την πίεση της δυτικής οικονομικής κρίσης που έπληξε τη χώρα μας με ισχυρό τρόπο, κανέναν ενδοιασμό δεν πρέπει να έχουμε.
Ή φτιάχνουμε δικό μας παραγωγικό μοντέλο με τους δικούς μας ανθρώπους, τη νέα μεσαία τάξη μας δηλαδή, ή απλούστατα χανόμαστε στις σελίδες της Ιστορίας. Η επιλογή ανάμεσα στα δύο δεν είναι δύσκολη.
