«Ο Θανάσης Παπαδάς αφηγείται το ταξίδι του από τα βινίλια στους αμπελώνες & στο Green Theater»
Ο Θανάσης Παπαδάς μάς παρασύρει σε ένα βιωματικό ταξίδι μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου που δεν είναι απλώς μία αυτοβιογραφία, αλλά ένα ντοκουμέντο πολιτιστικής μνήμης. Με ευαισθησία, στοχασμό και βαθύ σεβασμό στη μουσική, την ιστορία και στους ανθρώπους της, ο συγγραφέας «ξεδιπλώνει» την πλούσια προσωπική του διαδρομή, αναδεικνύοντας παράλληλα στιγμές-σταθμούς της πολιτιστικής ζωής του τόπου μας.
- Από τη Γιώτα Βαζούρα
Σε ένα βιβλίο γεμάτο ρυθμό και συναίσθημα, το οποίο κάλλιστα θα μπορούσε να ιδωθεί και ως ένα χρονικό μιας ζωής που αντλεί δύναμη από τις δυσκολίες, ο συγγραφέας ξεκινάει την αφήγηση της ζωής του με αφετηρία τα παιδικά του χρόνια, εκείνα που, όπως λέει, τον «ατσάλωσαν πολιτικά και κοινωνικά». Πιάνοντας το νήμα της ζωής του από τις παράγκες και τα προσφυγικά του Περιστερίου, ο Θανάσης Παπαδάς φτάνει στο σήμερα, συνειδητοποιώντας πως «ό,τι έκανε, το έκανε με σεβασμό και πολύ μεράκι».
Στην αφήγησή του αυτή δεν εξιδανικεύει το παρελθόν. Αντίθετα, το ξεδιπλώνει με ρεαλισμό, χωρίς να κρύβει τις απογοητεύσεις, τα εμπόδια, τις σχέσεις που δοκιμάστηκαν, αλλά και τις μεγάλες χαρές που γεννήθηκαν μέσα από την τέχνη. Στο επίκεντρο βρίσκεται ο ίδιος ως δρων πρόσωπο – όχι μόνο ως παρατηρητής, αλλά ως ενεργός δημιουργός και πρωταγωνιστής. Η αφήγησή του είναι λιτή και άμεση, αποτυπώνοντας με αυθεντικότητα τα βιώματά του και το στίγμα μιας ολόκληρης εποχής, ενώ και το ύφος της γραφής είναι προσιτό, άμεσο, βαθιά ανθρώπινο. Η γραφή του δεν επιδιώκει λογοτεχνικές εντυπώσεις, αλλά η λογοτεχνική του δύναμη επιτυγχάνεται μέσω της αυθεντικότητας. Κάθε κεφάλαιο διατηρεί τον ρυθμό του, με μικρές ιστορίες, επεισόδια, πρόσωπα και σκέψεις, που ενώνονται οργανικά συνθέτοντας μια συναρπαστική αφήγηση.
Μέσα από τις 304 σελίδες του βιβλίου του παρουσιάζεται ενδελεχώς ο σημαντικός ρόλος του στη διάδοση της δισκογραφίας στην Ελλάδα. Ο ίδιος, άλλωστε, μετρά μια σημαντική και πλούσια διαδρομή τεσσάρων δεκαετιών στην παραγωγή και τη διανομή δίσκων. Γι’ αυτό στην παρούσα έκδοση η παρουσία του στο μουσικό γίγνεσθαι παρουσιάζεται αναλυτικά.
Το 1972 ανοίγει το πρώτο του δισκάδικο στο Περιστέρι και γίνεται έμπορος χονδρικής δίσκων, καταφέρνοντας με τη συμβολή, αλλά κυρίως τη διορατικότητα και την εργατικότητά του να κάνει τα 400 σημεία πώλησης να γίνουν περί τα 2.500 σε δέκα χρόνια. «Αυτό έγινε γιατί διέσχιζα όλη την Ελλάδα με τα φορτηγά για δέκα χρόνια, από το 1975» θυμάται ο ίδιος χαρακτηριστικά. «Από την Κρήτη μέχρι τον Εβρο. Πολλές φορές τότε κοιμόμουν στο αυτοκίνητο και κολάτσιζα πρόχειρα, με ψωμί, σαλάμι και ελιές, για οικονομία».
Το 1992 ιδρύει με μεγάλη επιτυχία τις Μουσικές Εκδόσεις Παπαδάς και την Ανοδο. «Στο μυαλό μου είχα μια ιδέα: Να μπω σε κάποιο τμήμα της αγοράς που οι μεγάλες εταιρίες δεν το είχαν αγγίξει ακόμη ή δεν τους είχε προκαλέσει το ενδιαφέρον» γράφει χαρακτηριστικά. Με την κασετίνα «1.000 χρόνια Αγιο Ορος», το 1996, βάζει στα δισκάδικα και τα βιβλιοπωλεία τη βυζαντινή ψαλτική τέχνη του Αθω και με τον πρωτοψάλτη και καθηγητή Βυζαντινής Μουσικής Ηλία Ρεδιάδη – Τούμπα φτιάχνει την έκδοση «Γένεσις».
Η γνωριμία του με την ηθοποιό Ειρήνη Βελιμαχίτη ήταν καθοριστική. Για εκείνον, όπως λέει και στις σελίδες του βιβλίου του, «σε όλα ήταν δίπλα μου η Ειρήνη. Βρήκα όντως τη “στεριά” μου» θα εκμυστηρευτεί. Παρά τις δυσκολίες και τα τραγικά γεγονότα του 2001, με την αρπαγή της Ειρήνης (τότε συντρόφου του και μετέπειτα συζύγου του), στάθηκε δυνατός και ορθοπόδησε. Το 2009 έφτιαξαν με την Ειρήνη και τα δύο τους παιδιά, Βασιλεία και Δημήτρη, το Green Theater στις Αρχαίες Κλεωνές, συνθέτοντας μια κορυφαία στιγμή της προσωπικής τους διαδρομής. Ενα ιδιωτικό θέατρο δύο χιλιάδων θέσεων μέσα στους αμπελώνες, χωρίς επιδοτήσεις και ΕΣΠΑ, με αγάπη για τον πολιτισμό και την περιοχή της Νεμέας, το οποίο μέχρι και σήμερα έχει φιλοξενήσει πάνω από εκατό θεατρικές και μουσικές παραστάσεις με χιλιάδες θεατές. Με αυτόν τον τρόπο ανέδειξαν το όραμά τους για έναν πολιτισμό προσβάσιμο σε όλους, ριζωμένο στην Ιστορία και ανοιχτό στο μέλλον.
Οπως λέει και ο ίδιος: «Την ακριβή θέση του θεάτρου δεν την επέλεξα τυχαία, επειδή απλώς ο παππούς Θανάσης είχε το κτήμα του εκεί, αλλά επειδή η θέση που βρίσκεται, στην τοποθεσία Βρυσούλες, έχει όλες εκείνες τις προϋποθέσεις που το κάνουν πραγματικά πράσινο: περιβάλλεται από αμπέλια και ελιές και την πηγή στο καταπράσινο Γαλάρι της οικογένειας Παπαδά. Από τις κερκίδες θαυμάζεις τον μεγάλο κάμπο της κεντρικής Κορινθίας, το κάστρο της Ακροκορίνθου, ενώ διακόσια μέτρα από το Γαλάρι ατενίζεις τη σπηλιά όπου κρυβόταν ο Λέων της Νεμέας. Στη σκηνή του θεάτρου υπάρχει θόλος-θυμέλη και έχει σπουδαία φυσική ακουστική».
Το 2021 η νόσησή του από Covid-19 κλόνισε σοβαρά την υγεία του. Ο Θανάσης Παπαδάς νοσηλεύτηκε και έμεινε διασωληνωμένος για 30 μέρες στον Ευαγγελισμό, καταφέρνοντας να βγει νικητής. «Σαράντα μέρες περίπου κράτησε η… κάθοδος στον Αδη. Βούτηξα στην “πίσσα” και βγήκα ξανά στο φως της μέρας!» γράφει συγκινητικά ο ίδιος για τη μεγάλη περιπέτεια υγείας του.
Το βιβλίο του Θανάση Παπαδά είναι ένας ύμνος στην αντίσταση της καθημερινότητας μέσω της δημιουργίας, μια μαρτυρία και μια κατάθεση ψυχής, που αξίζει να διαβαστεί από όλους.
