«Ετοιμο είναι το βιβλίο του Τσίπρα! Θα σπάσει κόκαλα» ανεφώνησε ο Μάνος (τσιπρίδιον τον αποκαλεί η παρέα), και ο Μηνάς άρχισε να αγορεύει! «Υπάρχει μια ειδική κατηγορία ανθρώπων, που δεν χρειάζεται να εκλεγεί για να βρίσκεται στην επικαιρότητα. Δεν χρειάζεται καν να κάνει κάτι. Αρκεί να είναι… πρώην. Ο πρώην είναι ένα σπάνιο είδος δημόσιου όντος. Μπορεί να έχει φύγει από την εξουσία εδώ και πέντε, δέκα, είκοσι, τριάντα χρόνια, αλλά η παρουσία του είναι διαρκής, σχεδόν μεταφυσική. Αναδύεται από το πουθενά, αρκεί να υπάρξει πρόσφορο μικρόφωνο, κάμερα ή άλλη εκδήλωση. Κι αν δεν υπάρχει, θα τη βρει ο ίδιος».
Ο Μάνος αντέδρασε αμέσως. «Καλά, καλά, αυτά να λέτε εσείς οι δεξιοί και έρχεται ο Αλέξης πάνοπλος». Ατάραχος, όμως, ο Μηνάς συνέχισε: «Οι πρώην δεν χάνονται. Ανακυκλώνονται. Εχουν μια εκπληκτική προσαρμοστικότητα. Από το “φταίνε οι προηγούμενοι” μπορούν να περάσουν στο “φταίνε και οι επόμενοι”. Πάντα κάπου αλλού βρίσκεται η ευθύνη, εκτός από τον καθρέφτη. Αν τους ρωτήσεις τι έκαναν λάθος, θα σου πουν με σιγουριά: “Εμπιστεύτηκα τους λάθος ανθρώπους”. Ποτέ, βέβαια, δεν διευκρινίζουν ποιοι ήταν αυτοί. Ισως για να τους ξαναεμπιστευτούν στο comeback, στο rebranding και άλλα παραμύθια».
«Καλά, θα δείτε το πάνελ του Αλέξη και θα πάθετε πλάκα» φρύαξε ο Μάνος και πιάστηκε από τη λέξη-κλειδί «πάνελ» ο Μηνάς. «Κανένας πρώην δεν μπορεί να μείνει μακριά από τα πάνελ. Είναι ο φυσικός του βιότοπος. Εκεί, ανάμεσα στους “ενεργούς”, στους “αναλυτές” και τους “αγανακτισμένους”, κάθε πρώην ανθεί. Μιλά με στόμφο, χαμογελά με εκείνη τη μισή συγκατάβαση του “εγώ τα έζησα αυτά” και πάντα αρχίζει με τη φράση: “Αν με είχατε ακούσει τότε…” Αυτό το “τότε” είναι η μαγική λέξη.
Μετατρέπει κάθε αποτυχία σε προφητεία που δεν εισακούστηκε. Και κάπως έτσι, από υπεύθυνος, ο πρώην μετατρέπεται σε θύμα της Ιστορίας. Παλιά, οι πρώην είχαν τους δικούς τους δημοσιογράφους, που τους έπαιρναν συνεντεύξεις στις εφημερίδες. Αργότερα, είχαν τα κανάλια. Σήμερα, μπορούν να έχουν δικό τους κανάλι, στο YouTube, να κάνουν podcast, να ανεβάζουν φωτογραφίες από “ιστορικές στιγμές”, συνήθως με λεζάντα “τότε που όλα δούλευαν ρολόι”. Η ανάγκη των πρώην για δημόσιο λόγο είναι σαν το τσιγάρο – δεν κόβεται.
Οι πρώην είναι η ζωντανή απόδειξη ότι στην Ελλάδα τίποτα δεν τελειώνει πραγματικά. Κάθε φορά που λες “άντε, να δούμε καινούργια πρόσωπα”, ένας πρώην κάνει ήδη πρόβα για την επόμενη δήλωση: “Δεν επιστρέφω για μένα, επιστρέφω για την πατρίδα”». «Καλά, θα τα πούμε όταν έρθει ο Αλέξης» είπε ο Μάνος και άναψε τσιγάρο…
Η ΑΚΙΣ
