Σε σκληρή δοκιμασία αντοχής για χιλιάδες οδηγούς και επιβάτες έχει μεταβληθεί η καθημερινή μετακίνηση στο λεκανοπέδιο. Και μη μου πείτε «πάλι τα ίδια γράφεις». Ναι, και θα τα γράφω, μέχρι να δω ότι κάτι κινείται!
Το κυκλοφοριακό πρόβλημα του λεκανοπεδίου, που εδώ και χρόνια ταλαιπωρεί τους κατοίκους, έχει πλέον ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Από τις πρώτες πρωινές ώρες μέχρι αργά το βράδυ οι βασικοί οδικοί άξονες θυμίζουν ακινητοποιημένα ποτάμια από αυτοκίνητα, με τους οδηγούς να εγκλωβίζονται σε μποτιλιαρίσματα βασανιστικά μέχρι εξοντώσεως!
Κατά τις πρόσφατες μετρήσεις ο μέσος χρόνος μετακίνησης εντός της πόλης έχει αυξηθεί κατά 25% σε σχέση με την προ της πανδημίας περίοδο. Η λεωφόρος Κηφισού, η Μεσογείων, η Κατεχάκη, η Αλεξάνδρας, η Σχιστού και η Συγγρού «κλείδωσαν» ως καθημερινά σημεία ασφυξίας. Ακόμη και δευτερεύοντες δρόμοι πλέον «φρακάρουν», καθώς οι οδηγοί προσπαθούν να αποφύγουν τα σημεία συμφόρησης χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία.
Οι αιτίες είναι γνωστές, αλλά δύσκολα αντιμετωπίσιμες. Ο βαθμός εξάρτησης των Ελλήνων από το Ι.Χ. παραμένει πολύ υψηλός. Παρά τις επενδύσεις στα μέσα μαζικής μεταφοράς, το δίκτυο δεν επαρκεί. Η συχνότητα των δρομολογίων του μετρό δεν καλύπτει τη ζήτηση, τα λεωφορεία καθυστερούν, ενώ πολλές περιοχές των προαστίων παραμένουν ουσιαστικά απομονωμένες. Η τηλεργασία, που κάποτε φαινόταν ότι θα αποσυμφορήσει τους δρόμους, σταδιακά εγκαταλείπεται, επαναφέροντας τους εργαζομένους στις καθημερινές, κοπιώδεις μετακινήσεις.
Και το αποτέλεσμα; Μια πόλη που λειτουργεί στα όριά της. Οικονομικά το κυκλοφοριακό κοστίζει εκατομμύρια ευρώ ετησίως σε χαμένες εργατοώρες και καύσιμα. Περιβαλλοντικά η κατάσταση είναι εξ ίσου ανησυχητική. Οι εκπομπές ρύπων πολλαπλασιάζονται, η ατμοσφαιρική ρύπανση επιβαρύνει την υγεία των κατοίκων.
Η Πολιτεία επιχειρεί κατά καιρούς να δώσει λύσεις. Η επανενεργοποίηση του δακτυλίου, οι εξαγγελίες για επέκταση των γραμμών του μετρό και τα σχέδια για ποδηλατοδρόμους και «πράσινες» διαδρομές είναι βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση, ωστόσο απαιτούν συνέπεια και μακροχρόνιο σχεδιασμό. Χωρίς ολοκληρωμένη στρατηγική αστικών μετακινήσεων και ουσιαστικά κίνητρα για τη χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς η κατάσταση δύσκολα θα αλλάξει.
Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι το ζήτημα δεν είναι μόνο τεχνικό, αλλά και πολιτισμικό. Η οδική συμπεριφορά και ο τρόπος χρήσης των δρόμων χρειάζεται να αλλάξουν ριζικά. Η Αθήνα δεν αντέχει άλλο να λειτουργεί ως απέραντο πάρκινγκ. Χρειάζεται υποδομές που να υπηρετούν τον πολίτη και όχι το αυτοκίνητο.
Το κυκλοφοριακό χάος δεν είναι πλέον «ακόμα μία» ταλαιπωρία. Είναι προειδοποίηση μιας πόλης χωρίς μέλλον. Αν δεν υπάρξουν τολμηρές παρεμβάσεις, το λεκανοπέδιο θα συνεχίσει να προκαλεί συνθήκες ασφυξίας, που δεν βλάπτουν τόσο τα οχήματα αλλά κυρίως τον άνθρωπο. Προχθές, Πειραιάς – Μεσογείων, 98 λεπτά!
Η ΑΚΙΣ
