Εντοπίστηκε υδάτινο σύστημα περίπου 800.000 ετών με χαμηλή αλατότητα, σε ιζήματα κάτω από τον θαλάσσιο πυθμένα
Μια ανακάλυψη που αλλάζει τα δεδομένα σχετικά με την κατανόηση της γεωλογικής και υδρολογικής ιστορίας της Μεσογείου έγινε στον Κορινθιακό Κόλπο. Ερευνητική ομάδα από πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα της Μάλτας και της Ιταλίας εντόπισε ένα υδάτινο σύστημα ηλικίας περίπου 800.000 ετών, που αποτελείται από γλυκό νερό χαμηλής αλατότητας, εγκλωβισμένο σε ιζήματα κάτω από τον θαλάσσιο πυθμένα.
Η έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό της Διεθνούς Ενωσης Υδρογεωλόγων “Hydrogeology Journal”, επικεντρώθηκε στον Κορινθιακό Κόλπο, «μια από τις πιο καλά μελετημένες περιοχές της Μεσογείου όσον αφορά την τεκτονική δραστηριότητα και την απόθεση των ιζημάτων», όπως εξηγεί η επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης Σενάι Χοροζάλ. «Πρόκειται για μια γεωλογικά ενεργή λεκάνη σχίσματος με υψηλό ρυθμό συσσώρευσης ιζημάτων που έχει βιώσει σημαντικές διακυμάνσεις στη στάθμη της θάλασσας τα τελευταία εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, στοιχεία που την καθιστούν ιδανικό φυσικό εργαστήριο για τη μελέτη του πώς σχηματίζονται και διατηρούνται τα παράκτια συστήματα υπόγειων υδάτων χαμηλής αλατότητας» τονίζει χαρακτηριστικά.
Σύμφωνα με τα ευρήματα, οι μεγάλες πτώσεις της στάθμης της θάλασσας κατά τις παγετώδεις περιόδους επέτρεψαν στο νερό της βροχής και των ποταμών να διεισδύσει στα παράκτια και υποθαλάσσια ιζήματα, εγκλωβίζοντας ποσότητες γλυκού νερού που διατηρήθηκαν μέχρι σήμερα. Το νερό χαμηλής αλατότητας εντοπίστηκε σε βάθη από 20 έως 700 μέτρα κάτω από τον πυθμένα στην κεντρική λεκάνη του Κορινθιακού και από 15 έως 150 μέτρα στην ανατολική περιοχή των Αλκυονίδων. Μάλιστα, οι επιστήμονες εκτιμούν ότι τα πλευρικά στρώματα ιζημάτων μπορεί να περιέχουν έως 250 κυβικά χιλιόμετρα αυτού του υπόγειου νερού.
Παράλληλα, η ομάδα συνδύασε σεισμικά δεδομένα υψηλής ανάλυσης, δείγματα από γεωτρήσεις του Διεθνούς Προγράμματος Ανακάλυψης Ωκεανών καθώς και υδρογεωλογική μοντελοποίηση, με σκοπό να χαρτογραφήσει την παρουσία και την κατανομή του νερού κάτω από τον θαλάσσιο πυθμένα. Οι υπολογιστικές προσομοιώσεις των τελευταίων 800.000 ετών επιβεβαίωσαν ότι το νερό αποθηκεύτηκε κυρίως στις παγετώδεις φάσεις, όταν η στάθμη της θάλασσας ήταν χαμηλότερη και μεγάλες εκτάσεις υφαλοκρηπίδας ήταν εκτεθειμένες.
«Κατά τη διάρκεια αυτών των περιόδων το νερό της βροχής και το νερό των ποταμών μπορούσαν να διεισδύσουν στα ιζήματα και να αποθηκευτούν. Η παρουσία πλευρικά εκτεταμένων, χαμηλής διαπερατότητας ιζηματογενών στρωμάτων έχει βοηθήσει στη διατήρηση αυτών των υδάτινων σωμάτων για 800.000 χρόνια» επισήμανε η κυρία Χοροζάλ, ενώ εξήγησε πως παρά το γεγονός ότι το νερό δεν έμεινε πλήρως αμετάβλητο, το σύστημα «έχει σταθεροποιηθεί σε χαμηλή αλατότητα μακροπρόθεσμα, αναμειγνυόμενο με το θαλασσινό νερό».
Η ανακάλυψη, υπογραμμίζει η ερευνήτρια, είναι κρίσιμη «στο πλαίσιο της κλιματικής αλλαγής και της αυξανόμενης ζήτησης για γλυκό νερό». Η γνώση των σημείων όπου υπάρχουν αυτά τα υπόγεια υδάτινα σώματα και του τρόπου με τον οποίο προστατεύονται «είναι καθοριστική για τις μακροπρόθεσμες στρατηγικές διαχείρισης των υδάτων».
