«Η εθνική μας μοναξιά» τραγούδησε ο Μητροπάνος, σε μουσική του Κύπριου Μάριου Τόκα και στίχους του Φίλιππου Γράψα. Κάποιοι νομίζουν ότι η μοναξιά μας τέλειωσε με την ένταξη στην ΕΟΚ. Κούνια που μας κούναγε! Μη δίνετε σημασία στις συχνές -δήθεν- εντάσεις μεταξύ Τουρκίας και Ευρωπαϊκής Ενωσης. «Μουσαντό», που έλεγε ο Αυλωνίτης στον Παπαμιχαήλ. Γερμανία, Αγγλία και Ιταλία παραμένουν διαχρονικά φιλικές προς την Αγκυρα. Δεσμοί με βαθιές ιστορικές, οικονομικές και γεωπολιτικές ρίζες.
Η Γερμανία έχει σχέση αίματος με τους Τούρκους από τις αρχές του 20ού αιώνα, όταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία και το Βερολίνο συμμάχησαν στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σήμερα κάποια εκατομμύρια Τούρκοι ζουν και εργάζονται στη Γερμανία, αποτελώντας ισχυρό κοινωνικό και πολιτικό παράγοντα. Οι οικονομικές σχέσεις είναι ιδιαίτερα δυναμικές, με τη Γερμανία να παραμένει ένας από τους σημαντικότερους εμπορικούς εταίρους της Τουρκίας.
Δεν είναι λίγες οι φορές που το Βερολίνο επιλέγει σχεδόν πάντα ήπια στάση απέναντι στην Αγκυρα, αποφεύγοντας τη ρήξη ακόμα και σε περιόδους κρίσεων. Η Αγγλία, με παράδοση στη διατήρηση λεπτών και ενίοτε επικίνδυνων ισορροπιών μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, ιστορικά στήριζε την Τουρκία ως αντίβαρο στη ρωσική επιρροή. Από τον Κριμαϊκό Πόλεμο έως τη σύγχρονη εποχή το Λονδίνο θεωρεί την Τουρκία σοβαρό σύμμαχο στη Μέση Ανατολή και τη Μαύρη Θάλασσα. Μετά το Brexit, η Βρετανία επιδιώκει ακόμα πιο στενή συνεργασία με την Αγκυρα, υπογράφοντας εμπορικές και αμυντικές συμφωνίες, σε μια προσπάθεια να ενισχύσει τη διεθνή της παρουσία εκτός Ε.Ε., λες και η Ευρώπη είναι ο εχθρός.
Η Ιταλία, τέλος, διατηρεί σχέσεις συνεργασίας με την Τουρκία βασιζόμενες στον πραγματισμό. Οι δύο χώρες έχουν ισχυρούς οικονομικούς δεσμούς, ενώ μοιράζονται κοινά συμφέροντα στην ανατολική Μεσόγειο και στους ενεργειακούς αγωγούς. Η Ρώμη συνήθως προτιμά τη διπλωματία από την αντιπαράθεση, επιλέγοντας να διατηρεί ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με την Αγκυρα, ακόμα και όταν οι ευρωπαϊκές σχέσεις με την Τουρκία δοκιμάζονται. Καλά θα κάνουμε, επίσης, να μην ξεχνάμε τον πρόστυχο ρόλο της Ιταλίας στη Μικρά Ασία, όπως και την ιταλική κατοχή.
Ας μη δίνουμε, λοιπόν, σημασία στις θεατρινίστικες δήθεν «κρίσεις» σχέσεων των ως άνω χωρών με τους απέναντι. Οι δεσμοί Γερμανίας, Αγγλίας και Ιταλίας με την Τουρκία δείχνουν πολύ ανθεκτικοί στον χρόνο. Η συνεργασία βασίζεται σε κοινά στρατηγικά και οικονομικά συμφέροντα, τα οποία συχνά υπερισχύουν των πολιτικών αποκλίσεων. Και αυτό εξηγεί γιατί σε κάθε ευρωπαϊκή κρίση που αφορά την Τουρκία οι «τρεις σωματοφύλακες» παραμένουν επιφυλακτικές μήπως και στενοχωρηθεί. Προς τι, λοιπόν, η έκπληξη με τα Eurofighters των Γερμανών και των Aγγλων και τις γλυκές ματιές Ερντογάν – Μελόνι; Εμείς ας σκεφτόμαστε… λατινικά. Si vis pacem, para bellum.
Η ΑΚΙΣ
