Οι Ελληνες έχουμε ανέκαθεν σχέση πάθους με την πολιτική. Αλλοι συλλέγουν γραμματόσημα ή καπάκια από μπίρες, εμείς συλλέγουμε κόμματα. Αλλος μαζεύει καρέκλες, άλλος υπογραφές, εμείς μαζεύουμε ιδρυτικές διακηρύξεις. Κάθε φορά που κάποιος διαφωνεί με το κόμμα του, δεν φεύγει απλώς, ιδρύει το δικό του. Είναι μια δική μας εκδοχή για την πολιτική: «Αν δεν σου αρέσει το μαγαζί, φτιάξε το δικό σου».
Κάποτε είχαμε Δεξιά, Κέντρο και Αριστερά. Τώρα έχουμε δεξιά της Δεξιάς, αριστερότερα της Αριστεράς και ένα πλήθος «κεντρώων» ή «ανεξάρτητων», που είναι ό,τι θέλεις, εκτός από… ανεξάρτητοι. Γιατί, όπως και να το κάνεις, δεν μπορεί να αποκαλείσαι ανεξάρτητος, αν δεν έχεις φτιάξει… τουλάχιστον ένα κόμμα μόνος σου.
Βέβαια, κάθε νέο κόμμα αρχίζει με τον ίδιο ενθουσιασμό: Μια συνέντευξη Τύπου, ένας λογότυπος με γαλάζιο ή πράσινο φόντο (πάντα κάτι με ήλιο, δέντρο ή φλόγα) και μια φράση που θυμίζει σύνθημα απορρυπαντικού: «Για μια νέα αρχή!», «Επιτέλους, αλλαγή!» ή το κλασικότατο «Είμαστε η φωνή των πολιτών!», λες και οι υπόλοιποι είναι μουγκοί. Μετά έρχεται το πρόγραμμα. Τρεις σελίδες, συνήθως γραμμένες στο πόδι, που υπόσχονται «ανάπτυξη, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια». Δηλαδή, ακριβώς ό,τι υπόσχεται κάθε κόμμα από το 1835. Το καινούργιο στοιχείο είναι ότι τώρα υπάρχουν και ιμότζι στο τέλος κάθε παραγράφου. Γιατί, αν δεν έχεις τέτοια, δεν σε παίρνει κανείς στα σοβαρά.
Στα social media η κατάσταση φτάνει στο αποκορύφωμα. Κάθε ιδρυτής κόμματος ανεβάζει βιντεάκι στο TikTok όπου κοιτάζει την κάμερα με νόημα και λέει: «Φίλοι μου, ήρθε η ώρα να πάρουμε την τύχη στα χέρια μας». Συνήθως στο χέρι κρατάει ένα καφεδάκι, γιατί στην Ελλάδα καμία επανάσταση δεν αρχίζει χωρίς «την καφεδιά». Και κάπου εκεί, ανάμεσα στα χάσταγκ #ΝέαΑρχή και #Αρκετά Πια, εμφανίζεται το μεγάλο ερώτημα: «Πόσα κόμματα αντέχει τούτη η δόλια χώρα;» Αν συνεχίσουμε έτσι, σε λίγο θα έχει ο καθένας το δικό του. Ας πούμε, το «Κόμμα του Γιώργου για το Ξεκαθάρισμα των Πραγμάτων», το «Κίνημα της Μαρίας για τα Πάντα» και το «Συντονιστικό Πρωτοβουλίας Πολιτών που Βαρέθηκαν». Οι εκλογές θα μοιάζουν με οικογενειακό τραπέζι, όπου όλοι τσακώνονται για το ποιος θα κόψει τη βασιλόπιτα…
Βέβαια, υπάρχει και μια θετική πλευρά: Η ανεργία μειώνεται, τουλάχιστον στους λογογράφους και τους γραφίστες! Κι αν συνεχίσουμε έτσι, στο τέλος θα χρειαστεί να ιδρύσουμε κι ένα κόμμα κατά των κομμάτων. Και να είστε σίγουροι ότι θα βρεθούν τουλάχιστον τρεις να διαφωνήσουν και να φτιάξουν τα δικά τους.
Η ΑΚΙΣ
