Αν νομίζατε ότι η ελληνική πολιτική σκηνή είχε εξαντλήσει όλες τις ιδέες της, ήρθε ο Αλέξης για να ανεβάσει τον πήχη. Στο πολυδιαφημισμένο βιβλίο, ο πρώην πρωθυπουργός αποφασίζει να συστήσει στο αναγνωστικό κοινό μια εντελώς νέα κατηγορία μαρτυριών: Διαλόγους με ανθρώπους που… δεν είναι πλέον διαθέσιμοι για σχόλιο. Για να το πούμε κομψά, πρόκειται για έναν πολιτικό απολογισμό με εγγυημένη απουσία διαψεύσεων.
Ειλικρινά, μόνο να θαυμάσει κανείς μπορεί την ευρηματικότητα. Πόσοι πολιτικοί μπορούν να ισχυριστούν ότι οι πηγές τους είναι τόσο αδιάψευστες; Γιατί, όσο να ’ναι, άλλο είναι να γράφεις «μου είπε ο τάδε ή η τάδε» κι άλλο «μου είπε ένας συνεργάτης», που εκείνος που -υποτίθεται ότι- στο είπε βρίσκεται εδώ και καιρό στο υπερπέραν.
Πάρτε για παράδειγμα τη Φώφη Γεννηματά. Στο βιβλίο εμφανίζεται, κατά την αφήγησή του, σαν να τα λέει με τον Αλέξη σχετικά με επικείμενη πολιτική συνεργασία. Αμέσως δημιουργείται αμηχανία. Αν ζούσε, θα συμφωνούσε; Θα θύμωνε; Θα γελούσε; Απορίες που δεν θα απαντηθούν ποτέ, όχι επειδή δεν θέλουμε, αλλά επειδή ο συγγραφέας του βιβλίου φρόντισε να επιλέξει κάποια γνωστά πρόσωπα που δεν μπορούν να στείλουν ούτε εξώδικο ούτε διάψευση!
Και ύστερα είναι ο Σταύρος Ψυχάρης. Κάποτε εκδότης, δημοσιογράφος με δύναμη, εμφανίζεται στο βιβλίο να λέει πράγματα πολύ σοβαρά στον συγγραφέα. Από όλους τους «αποδράσαντες για ψηλά», ο συγγραφέας διάλεξε έναν άνθρωπο που θα ήταν πραγματικά ενδιαφέρον να ακούσει κανείς τι όντως θα έλεγε. Αλλά, εφόσον αυτό δεν είναι εφικτό, ακούμε την εκδοχή του Αλέξη, που λογικά δεν θα μπορούσε να είναι και πολύ διαφορετική απ’ ό,τι τον βολεύει! Αλλωστε, οι περισσότερες τέτοιες ιστορίες πολιτικών είναι σαν τα μαθήματα Ιστορίας στο σχολείο. Γραμμένα από τον νικητή ή, τέλος πάντων, από εκείνον που έφτασε πρώτος στο τυπογραφείο.
Ολη αυτή η φιλολογία περί «μεταθανάτιων διαλόγων» δίνει στο βιβλίο κάτι από «νουάρ-θρίλερ» αισθητική. Κάτι σαν «Ο Αλέξης και οι σκιές της πολιτικής». Αν συνεχιστεί αυτό το μοτίβο, στο επόμενο βιβλίο περιμένουμε εμφάνιση της Πυθίας, του Ανδρέα Παπανδρέου, ίσως και άλλων επιφανών εκλιπόντων. Δεν είναι δύσκολο, αφού γνωρίζεις καλά δυο πράγματα: Οτι θα γίνει ντόρος πολύς και ότι ο «παθών» δεν μπορεί πλέον να σε διαψεύσει!
Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να το αναγνωρίσουμε. Ο Αλέξης Τσίπρας βρήκε τον τέλειο τρόπο να εξιστορήσει γεγονότα χωρίς φόβο αντιλόγου. Κι αν κάτι ξέρει η ελληνική πολιτική, είναι ότι το μονοπώλιο της αφήγησης αξίζει περισσότερο κι από τη διακυβέρνηση. Εστω κι αν χρειάζεται λίγη… μεταφυσική βοήθεια.
Η ΑΚΙΣ
