Οι κινητοποιήσεις είναι απλώς κλαδικές ή μήπως αποτελούν την πρωτοπορία ενός ευρύτερου αντικυβερνητικού ρεύματος που αναπτύσσεται στην κοινωνία;
• Ηταν θέμα χρόνου να βρεθεί στο επίκεντρο το ερώτημα «είστε υπέρ ή κατά των μπλόκων;» με αφορμή τις αγροτικές κινητοποιήσεις. Δεν χρειάστηκε μάλιστα να περάσουν ούτε δύο εικοσιτετράωρα, με μια εμφανώς επισπεύδουσα λογική από την πλευρά της κυβέρνησης για προφανείς λόγους. Το ερώτημα είναι ταμπού, αλλά γίνεται και υπαρκτό, τουλάχιστον για όσους δεν κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους…
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Στο παρελθόν, όταν αγρότες και κτηνοτρόφοι έκλειναν εθνικές οδούς, η απάντηση ήταν σαφώς ευκολότερη. Τα μπλόκα δεν ήταν δημοφιλή στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο και οι κινητοποιήσεις είχαν από την αρχή συγκεκριμένο ορίζοντα και προβλεψιμότητα. Σήμερα το σκηνικό έχει αντιστραφεί πλήρως….
• Υπάρχουν βέβαια εκείνοι που δηλώνουν άλλοτε ειλικρινά, άλλοτε προσχηματικά ότι δεν έχουν πρόβλημα με τις κινητοποιήσεις, αλλά «σκίζουν τα ιμάτιά τους» όταν ακούσουν ότι κλείνουν δρόμοι. Στην πράξη αυτό σημαίνει: «Μείνετε εκεί να φωνάζετε, αρκεί να μη μας ενοχλείτε, μέχρι να κουραστείτε και να αποχωρήσετε». Οπως ακριβώς και στο παρελθόν. Η γνωστή συνταγή με την υπόκρουση του κοινωνικού αυτοματισμού…
• Μια άλλη κατηγορία στηρίζει τις κινητοποιήσεις, αλλά όταν φτάνει η κουβέντα στα μπλόκα, μετατρέπεται σε Πόντιο Πιλάτο. Δεν το θεωρούν «κεντρικό θέμα», παρότι γνωρίζουν ότι είναι το μόνο εργαλείο πίεσης που έχουν οι αγρότες. Χωρίς κλειστούς δρόμους κανείς δεν ακούει κανέναν…
• Και εδώ μπαίνουμε στην ουσία. Η πραγματικότητα, είτε συμφωνεί κανείς είτε όχι, είναι μία: Αν οι αγρότες δεν είχαν εξαρχής δείξει αποφασιστικότητα να το πάνε στα άκρα, ο κ. Μητσοτάκης και το «επιτελικό κράτος» του θα τους περιφρονούσαν πλήρως, όπως έχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν – και δεν θα είχε δώσει ούτε τα σημερινά «ψίχουλα» έναντι όσων τους οφείλονται…
• Το ερώτημα, επομένως, τίθεται αντιστρόφως: Μήπως η κυβέρνηση είναι αυτή που, με τη στάση της, δεν αφήνει άλλη επιλογή στους αγρότες; Και μήπως μόνο αν εντείνουν τις μορφές του αγώνα τους μπορούν να ελπίζουν σε ουσιαστική ανταπόκριση και αποτελέσματα;
• Παράλληλα υπάρχει η μεγάλη εικόνα: Οι κινητοποιήσεις αυτές είναι απλώς κλαδικές ή μήπως αποτελούν την πρωτοπορία ενός ευρύτερου αντικυβερνητικού ρεύματος που αναπτύσσεται και φουντώνει στην ελληνική κοινωνία;
• Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρόκειται για ισορροπία σε τεντωμένο σχοινί και τίποτε δεν είναι εύκολο. Ομως η οργή που μένει στον καναπέ και στο πληκτρολόγιο αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων ακίνδυνη για μια κυβέρνηση όπως η σημερινή, που με πρωτοφανή κυνισμό -και όσο οι βουλευτές της παραμένουν άβουλοι και μοιραίοι- θα κάνει οτιδήποτε για να εξαντλήσει την τετραετία.
• Κι αφού η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση δεν μπορεί, έρχεται νομοτελειακά η κοινωνική αντιπολίτευση να καλύψει το κενό, μεταφέροντας στους δρόμους και στα μπλόκα την προσπάθεια πίεσης και ανατροπής. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει ανέξοδα και «βελούδινα», τουλάχιστον για εκείνο το 70%-75% που ζητά στις δημοσκοπήσεις εμφατικά «πολιτική αλλαγή» και όχι φυσικά για το υπόλοιπο που βολεύεται με τη σημερινή κατάσταση…
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
