Οι φετινές κινητοποιήσεις δεν είναι «μία από τα ίδια». Εχουν ριζικές διαφορές από εκείνες των προηγούμενων χρόνων…
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
Με την αλαζονεία που τους διακρίνει, οι πραιτοριανοί της κυβέρνησης προεξοφλούν -επικαλούμενοι την εμπειρία του παρελθόντος- ότι οι αγρότες κάποια στιγμή θα πάρουν τα χρήματα, οι κινητοποιήσεις και τα μπλόκα θα υποχωρήσουν και η ένταση θα εκτονωθεί. Αυτό όμως είναι το λάθος τους: κοιτούν τα πράγματα μυωπικά, μέσα από τον γυάλινο πύργο του Μεγάρου Μαξίμου. Γιατί οι φετινές κινητοποιήσεις δεν είναι «μία από τα ίδια». Έχουν ριζικές διαφορές από εκείνες των προηγούμενων χρόνων.
Ο κ. Μητσοτάκης, με τον γνώριμο κυνισμό του, πιστεύει ότι θα τους «εξαγοράσει» εφαρμόζοντας την τακτική του «καρότου και μαστιγίου». Δεν είναι όμως μόνο η συστηματική εξαπάτηση και παραπλάνηση όλων των προηγούμενων ετών που τον καθιστούν αναξιόπιστο στα μάτια τους. Ούτε τα σκάνδαλα, όπως εκείνο του ΟΠΕΚΕΠΕ, με τα εκατομμύρια που κατέληγαν σε ημετέρους, τροφοδοτώντας την οργή. Με αφορμή όλα αυτά, αγρότες και κτηνοτρόφοι συνειδητοποιούν κάτι βαθύτερο: τη σταδιακή εξαφάνιση του πρωτογενούς τομέα (επομένως και των ιδίων) στη χώρα μας.
Πολλοί δηλώνουν δημόσια πια ότι δεν ακούνε καν τι λέει ο Μητσοτάκης, ενώ η καταβολή των επιδοτήσεων έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα. «Η αδικία πονάει περισσότερο από τη ζημιά», είπε με δάκρυα στα μάτια ο υπέργηρος κτηνοτρόφος από τη Θεσσαλονίκη λίγο πριν καταρρεύσει και μεταφερθεί στο νοσοκομείο, μετά τη θανάτωση ολόκληρου του κοπαδιού του.
Η απόφασή τους να μη δελεαστούν και να κλιμακώσουν, παρά τις γιορτές που πλησιάζουν, τις κινητοποιήσεις βρίσκεται σε απόλυτη αρμονία με το κλίμα που κυριαρχεί και στην υπόλοιπη κοινωνία. Το καζάνι βράζει· και αυτό δεν το αρνείται κανείς, ούτε στο «γαλάζιο» στρατόπεδο. Εκεί απλώς βαυκαλίζονται ότι στο τέλος δεν θα υπάρξει έκρηξη.
Ωστόσο, οι συνθήκες που διαμορφώνονται γεννούν προϋποθέσεις γενικευμένης ανάφλεξης. Και το ερώτημα που αρχίζει να απλώνεται είναι αν το αγροτικό θα αποτελέσει τη σπίθα για μια εξέγερση που μπορεί να παρασύρει τα πάντα. Κι άλλες κοινωνικές ομάδες είναι ήδη, αυτοτελώς, στα κάγκελα. Άλλωστε, ιστορικά, οι αγρότες έχουν πρωτοστατήσει σε κοινωνικές ανατροπές, ιδίως στις αρχές του 20ού αιώνα.
Ακούγεται υπερβολικό; Μα παρόμοιο σκηνικό δεν ζήσαμε πριν από μόλις δύο μήνες, όταν η απεργία του Πάνου Ρούτσι λίγο έλειψε να προκαλέσει παρανάλωμα; Άλλη μεν ήταν η αφορμή — η συγκάλυψη του εγκλήματος στα Τέμπη — αλλά κοινός ο παρονομαστής: η αδικία.
Τότε μάλιστα ισχυρά κέντρα εξουσίας, εντός και εκτός Ελλάδας, είχαν ανησυχήσει σοβαρά — όπως μαθεύεται τώρα — ότι μια ανεξέλεγκτη εξάπλωση της οργής θα μπορούσε να απειλήσει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Γι’ αυτό και έγιναν ίσως κινήσεις από διάφορες πλευρές για να «μαζευτεί» η φωτιά. Όμως, όταν το πουλόβερ έχει αρχίσει να ξηλώνεται για τα καλά, πόσα μπαλώματα μπορούν πραγματικά να το σώσουν;
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «Δημοκρατίας»
