Ηλθε ξαφνικά, χωρίς βροντές και αστραπές, αλλά με φωτάκια, σφυρίχτρες και μια μικρή πλαστική συσκευή που προστάζει «Φύσα τώρα»… Εξοπλίσθηκε -επί τέλους- η Αστυνομία με τα σύγχρονα μηχανάκια καταγραφής του βαθμού του αλκοόλ στον οργανισμό μας και ξαμολήθηκαν -και πολύ ορθώς έπραξαν- οι τροχονόμοι ανά τα οδούς και τας ρούγας!
Ο τυφώνας «αλκοτέστ» σάρωσε δρόμους, πλατείες και νυχτερινές εξόδους, θυμίζοντάς μας κάτι που μάλλον είχαμε βολευτεί να ξεχνάμε: ότι η οδήγηση δεν είναι σπορ αναψυχής, αλλά σοβαρή πράξη ευθύνης.
Για χρόνια, το αυτοκίνητο αντιμετωπιζόταν σχεδόν σαν προέκταση του καναπέ μας. Μπαίνουμε στο αμάξι χαλαροί, με τον καφέ στο χέρι το πρωί και το ποτήρι στο χέρι το βράδυ. «Ελα, μωρέ, δυο ποτηράκια ήπια, τον ξέρω τον δρόμο, άσε που δεν θα τρέχω»… Λόγια χιλιοειπωμένα, συνήθως λίγο πριν γυρίσει το κλειδί στη μηχανή. Ο τυφώνας, όμως, δεν καταλαβαίνει ούτε διαπραγματεύεται…
Τη στήνουν τα «κίτρινα γιλέκα» και σε σταματούν, όποιος κι αν είσαι. Κι αν έχεις κατεβάσει τα ποτηράκια σου, «μπάι μπάι, δίπλωμα» και «χελόου, πρόστιμο»!
Και να που ξαφνικά το αλκοτέστ έγινε καθρέφτης. Οχι εκείνος που κοιτάμε πριν βγούμε από το σπίτι, αλλά ο άλλος, ο εσωτερικός. Εκείνος που ρωτά αν είσαι όντως σε θέση να οδηγήσεις. Διότι άλλο «νιώθω καλά» κι άλλο «αντιδρώ σωστά». Το αλκοόλ, ύπουλο όπως πάντα, σου ψιθυρίζει και λέει ότι όλα είναι υπό έλεγχο, μέχρι να μην είναι! Διότι -εδώ που τα λέμε- αν παραπατάς στον δρόμο ουδέναν ενοχλείς. Αν όμως «παραπατάς» οδηγώντας, τότε είσαι δημόσιος κίνδυνος, νομίζω…
Η εικόνα του οδηγού ήρωα, που τα καταφέρνει πάντα, αρχίζει να ξεθωριάζει. Στη θέση της εμφανίζεται ο οδηγός άνθρωπος. Ο κουρασμένος, αφηρημένος, επηρεασμένος. Και τότε καταλαβαίνουμε ότι η οδήγηση δεν είναι παιχνίδι δεξιοτεχνίας, ούτε δοκιμασία μαγκιάς. Είναι μια συλλογική πράξη, όπου το λάθος του ενός μπορεί να γίνει το δράμα του άλλου.
Ο τυφώνας των ελέγχων, όσο άβολος κι αν είναι, λειτουργεί σαν ξυπνητήρι. Δεν στοχεύει να μας χαλάσει τη διάθεση, αλλά να σώσει ζωές, ίσως και τη δική μας. Μας μαθαίνει ότι η πραγματική ελευθερία στον δρόμο δεν βρίσκεται στο «κάνω ό,τι μου γουστάρει», αλλά στο «να φτάσουμε όλοι ασφαλείς».
Τελικά, ίσως ο τυφώνας «αλκοτέστ» να μην είναι τιμωρία, αλλά ευκαιρία. Να ξαναδούμε το τιμόνι όχι σαν παιχνίδι, αλλά ως ευθύνη. Και να θυμηθούμε ότι το πιο γενναίο πράγμα, ύστερα από ένα ποτό παραπάνω, δεν είναι να οδηγήσεις, αλλά να αφήσεις κάτω τα κλειδιά!
Από τη στήλη «Ακίς» της «Δημοκρατίας»
