Το έργο του πρωτομάστορα της ελληνικής οπερέτας Θεόφραστου Σακελλαρίδη έρχεται στο ΚΠΙΣΝ, σε μουσική διεύθυνση του Ν. Βασιλείου και σκηνοθεσία της Νατάσας Τριανταφύλλη
Υστερα από έναν επιτυχημένο κύκλο sold-out παραστάσεων και μια περιοδεία που γνώρισε θερμή υποδοχή σε Κύπρο και Ελλάδα, η επιτυχημένη οπερέτα «Θέλω να δω τον Πάπα!» του Θεόφραστου Σακελλαρίδη επιστρέφει στην Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ, στο ΚΠΙΣΝ και θα ρίξει φινάλε στις 4 Ιανουαρίου 2026. Υπό τη μουσική διεύθυνση του Νίκου Βασιλείου και με τη σύγχρονη σκηνοθετική ματιά της Νατάσας Τριανταφύλλη, το έργο παρουσιάζεται με τη συμμετοχή ενός εξαιρετικού καστ λυρικών ερμηνευτών και μουσικών, προσφέροντας στο κοινό μια άκρως απολαυστική μουσικοθεατρική εμπειρία.
Στην οπερέτα «Θέλω να δω τον Πάπα!» (1920), που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις την εποχή της, ξεδιπλώνεται στο έπακρο η σύγχρονη αστική θεματολογία του πρωτομάστορα της ελληνικής οπερέτας Θεόφραστου Σακελλαρίδη. O συνθέτης υπογράφει και το λιμπρέτο του έργου, το οποίο αποτελεί διασκευή στα καθ’ ημάς της φάρσας του Μορίς Ενεκέν «Οικιακές χαρές» (1894), με πρωταγωνιστές ένα νεόνυμφο αστικό ζευγάρι, η σχέση του οποίου διαταράσσεται όταν, κατά τη διάρκεια του γαμήλιου ταξιδιού τους στη Ρώμη, η νεαρή σύζυγος εκφράζει την επιθυμία να δει από κοντά τον Ποντίφικα!
Υφος, γλώσσα, χαρακτήρες, μουσική και ρυθμός αποκαλύπτουν έναν σαγηνευτικό σκηνικό κόσμο όπου σατιρίζονται αξιοθαύμαστα η υποκρισία και η υπερβολή, η επιδειξιμανία αλλά και η άκριτη εξιδανίκευση κάποιων κοινωνικών θεσμών. Ενας γάμος, οι προσδοκίες των νεονύμφων και των συγγενών τους και ο Πάπας που… ποτέ δεν εμφανίζεται αλλά παραμένει αφανής πρωταγωνιστής καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου, για να μας θυμίζει ότι συχνά η σύγχυση, το μπέρδεμα και οι παγίδες των κατεστημένων αξιών αποτελούν αναπόσπαστα κομμάτια της ανθρώπινης επιθυμίας. Επιδεικνύει ιδιαίτερη μουσικοθεατρική επινοητικότητα στη σκιαγράφηση των χαρακτήρων που δυναμιτίζουν τις σταθερές της οικογενειακής ζωής.
Ποια είναι, όμως, η υπόθεση της οπερέτας; Επιθυμία της νεόνυμφης Αννας είναι, κατά τη διάρκεια του γαμήλιου ταξιδιού της στην Ιταλία, να δει από κοντά τον Πάπα. Οταν ο σύζυγός της δεν ανταποκρίνεται στην επιθυμία της, ο γάμος τους κινδυνεύει να διαλυθεί. Επιστρέφοντας στο αθηναϊκό περιβάλλον, οι οικείοι τους παρεμβαίνουν απροκάλυπτα στην κλονισμένη σχέση του ζευγαριού, αποκαλύπτοντας με κωμικοτραγικό τρόπο όλες τις παθογένειες.
Την αποκατάσταση της ενορχήστρωσης και την προσαρμογή της για μικρό σύνολο υπογράφει ο Γιάννης Μπελώνης, ενώ τη δραματουργική επεξεργασία και διασκευή η Ελενα Τριανταφυλλοπούλου. Το σκηνικό και τα κοστούμια είναι της Τίνας Τζόκα, η κινησιολογία της Δήμητρας Μητροπούλου και ο σχεδιασμός φωτισμών του Χρήστου Τζιόγκα. Τους ρόλους ερμηνεύουν οι Δημήτρης Σιγαλός (Βαρονάς), Βαγγέλης Μανιάτης (Λατρούδης), Τζούλια Σουγλάκου (Κυρία Λατρούδη), Χρύσα Μαλιαμάνη (Αννα), Νικόλας Μαραζιώτης (Αδριανός), Μαρισία Παπαλεξίου (Ρίτα), Αντώνης Κυριακάκης (Δημοσθένης) και ο αρχιμουσικός Νίκος Βασιλείου (ενωματάρχης).
To εννεαμελές μουσικό σύνολο αποτελούν οι Ναυσικά Τσάρα (φλάουτο), Ηλίας Σκορδίλης (κλαρινέτο), Πέτρος Καρατσόλης (τρομπόνι), Διονύσης Βερβιτσιώτης (βιολί Ι), Βανέσσα Αθανασίου (βιολί ΙΙ), Γιάννης Αθανασόπουλος (βιόλα), Ελλη Φιλίππου (βιολοντσέλο), Δημήτρης Τίγκας (κοντραμπάσο) και Θοδωρής Βαζάκας (κρουστά).
