Το ελάχιστο πολιτικό φιλότιμο που απαιτείται να έχει ένας πολιτικός που αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει γύρω του επέδειξε χθες παραιτούμενος από την ηγεσία του κόμματός του ο επικεφαλής του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος (CDU) στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, την ώρα που ο πολιτικός του προϊστάμενος σε ομοσπονδιακό επίπεδο, ο καγκελάριος της Γερμανίας Φρίντριχ Μερτς, επιμένει να παριστάνει τον ανίδεο.
- Από τον Γιώργο Τραπεζιώτη
Υποσχόμενος μάλιστα ταυτόχρονα να πατήσει το… αόρατο κουμπί του reset. «Για να τα αλλάξει όλα», όπως λέει, την ώρα όμως που γνωρίζει από πρώτο χέρι πως οι Χριστιανοδημοκράτες δεν έχουν τις απαντήσεις, τις λύσεις απέναντι στα προβλήματα που προκάλεσαν και οι ίδιοι και τελικά οδήγησαν τους Γερμανούς πολίτες διά της ψήφου τους να (δια)δηλώσουν «ως εδώ και μη παρέκει».
Με την παραίτησή του χθες λοιπόν ο Ντάνιελ Πίτερς ουσιαστικά άνοιξε τον χορό των παραιτήσεων που φαίνεται πως θα ακολουθήσουν, καθώς αναλυτές ήδη εκτιμούν πως ο χρεοκοπημένος πολιτικά καγκελάριος Μερτς πιθανώς να μην αντέξει να παραμείνει για καιρό εκτός του κάδρου των ευθυνών. «Είμαι βέβαιος πως το CDU στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία θα εξακολουθήσει να διαδραματίζει κομβικό ρόλο στο μέλλον, παρότι δεν θα εκπροσωπούμαστε στο κρατιδιακό Κοινοβούλιο» δήλωσε ο παραιτηθείς Πίτερς, ενώ ο στενός συνεργάτης του Μερτς, Φίλιπ Αμτορ, είναι ο άνθρωπος που αναμένεται να τον διαδεχθεί προσωρινά, μέχρι τη σύγκληση του κομματικού συνεδρίου.
Κι αν το τεχνικό ζήτημα της διαδοχής του Πίτερς στην ηγεσία του CDU στο κρατίδιο του Μεκλεμβούργο-Δυτικής Πομερανίας ελάχιστους μοιάζει να ενδιαφέρει, τα φώτα στρέφονται ξανά στον Μερτς, που τώρα ένιωσε την ανάγκη «βαθύτατων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων», τις οποίες παρουσίασε και ως «αντίδοτο στο αυταρχικό δηλητήριο» που, κατά την εκτίμησή του, διεισδύει όλο και περισσότερο στη γερμανική κοινωνία.
Οι ανακοινώσεις τετριμμένων επικοινωνιακού χαρακτήρα πολιτικών αφηγημάτων δεν μοιάζουν όμως να αρκούν εν όψει του γεμάτου προκλήσεις σε όλα τα επίπεδα φθινοπώρου, που τώρα ξεδιπλώνεται, και κυρίως εν όψει του δύσκολου χειμώνα που ακόμη δεν ήρθε. Παράλληλα, βλέποντας τον «Τιτανικό» να καταβυθίζεται, οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD) κυβερνητικοί εταίροι του CDU, κινητοποιούμενοι κι αυτοί από το ένστικτο της πολιτικής επιβίωσης, απαιτούν αλλαγές σε μια σειρά ζητημάτων που θεωρούν πως «κόστισαν» εκλογικά. Αλλαγές, για παράδειγμα, στη νεοφιλελεύθερης κοπής σχεδιαζόμενη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος, στην οποία όμως εν πρώτοις και οι ίδιοι συναίνεσαν.
Αντιδράσεις
Παράλληλα, αμφισβητούν ανοιχτά πια και τις μεταρρυθμίσεις στις οποίες όμως είχαν επίσης συμφωνήσει να προχωρήσουν πριν από το καλοκαίρι, στα πεδία της υγείας και της κοινωνικής φροντίδας, αδιαφορώντας, τότε, για τις αντιδράσεις που προκαλούσαν στη βάση της κοινωνίας.
Τώρα λοιπόν, που τα προειδοποιητικά καμπανάκια μετατράπηκαν σε καμπάνες που ηχούν εκκωφαντικά και οι Χριστιανοδημοκράτες δεξιοί «αγκαζέ» με τους Σοσιαλδημοκράτες τρέχουν και δεν φτάνουν για να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα (σ.σ.: ήδη βουλευτές του CDU απειλούν να καταψηφίσουν τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό εάν δεν εγκριθούν μεγαλύτερες φορολογικές μειώσεις), ορισμένοι με επικεφαλής τον Μερτς επιμένουν να λογαριάζουν χωρίς τον… ξενοδόχο, τον γερμανικό λαό, του οποίου η υπομονή δείχνει να έχει εξαντληθεί, όπως έχουν εξαντληθεί και οι οικονομικές του δυνατότητες.
Το βασικό ερώτημα, λοιπόν, είναι ένα: για πόσο ακόμη μπορεί να παραμείνει ο Μερτς στην ηγεσία; Ελάχιστοι αναμένουν ότι θα οδηγήσει το CDU στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2029 ως πρόεδρος του κόμματος και υποψήφιος καγκελάριος, ενώ τρία σενάρια ξεδιπλώνονται στον δημόσιο διάλογο. Το πρώτο είναι να παραμείνει καγκελάριος και πρόεδρος του CDU, αλλά το κόμμα να επιλέξει άλλον υποψήφιο καγκελάριο για το 2029.
Το δεύτερο είναι να παραδώσει την κομματική ηγεσία, διατηρώντας όμως την Καγκελαρία, όπως είχαν κάνει στο παρελθόν ο Γκέρχαρντ Σρέντερ και η Ανγκελα Μέρκελ. Το τρίτο σενάριο αφορά την πρόωρη, εξευτελιστική πολιτικά απομάκρυνσή του τόσο από την Καγκελαρία όσο και από την ηγεσία του CDU. Οι πιθανοί διάδοχοι μπορεί, πάντως, στη φάση αυτή να προτιμήσουν να περιμένουν για να μην «καούν», αφήνοντας τον Μερτς να πληρώσει τον μεταρρυθμιστικό λογαριασμό.
