Ένας καλός, ήσυχος, αθόρυβος, αλλά τα μέγιστα παραγωγικός δημοσιογράφος, ποιητής και στιχουργός μάς άφησε χθες για πάντα. Σημαντική μορφή του πνεύματος του Ελληνισμού, ο Ανδρέας Νεοφυτίδης άνοιξε πανιά για το μεγάλο, αιώνιο ταξίδι. Οι φίλοι και οι συνάδελφοι θυμούνται έναν ήπιο, μετρημένο, προσεκτικό και ακριβοδίκαιο άνθρωπο, λάτρη της γλώσσας και των κανόνων της. Αγαπητός στους δημοσιογραφικούς και καλλιτεχνικούς κύκλους, ξεχώρισε για την απλότητα και τη μετριοφροσύνη του.
Κύπριος, Ελληνας μέχρι τα μύχια της ψυχής, έζησε το δράμα της εισβολής και του ξεριζωμού των συμπατριωτών του και δεν έπαψε στιγμή να δίνει τον δικό του αγώνα για τη δικαίωση του κυπριακού λαού. Ο Ανδρέας γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1948. Καλλιέργησε νωρίς τη σχέση του για τη λογοτεχνία και τη φιλοσοφία. Σπούδασε στο Λονδίνο και στην Γκρενόμπλ, όπου ολοκλήρωσε τις ακαδημαϊκές σπουδές και διαμόρφωσε την κοσμοθεωρία του. Εκ παραλλήλου, εργάστηκε αποδοτικά ως δημοσιογράφος επί τρεις δεκαετίες στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, ως αρχισυντάκτης ξενόγλωσσων δελτίων ειδήσεων.
Η λογοτεχνική του πορεία αρχίζει με τη δημοσίευση ποιημάτων στο περιοδικό «Νέα Εποχή» (1972), για να ακολουθήσουν οι ποιητικές συλλογές «Μνήμη μέσα στο Μέλλον» (1979), «Ηχος Απόλυτος» (1986), «Είπε» (2013) και «Κυπρουτοπία» (2024). Η ποίησή του χαρακτηρίζεται από λιτότητα, ακρίβεια και βαθιά φιλοσοφική διάσταση, με έντονη κοινωνική και υπαρξιακή ευαισθησία.
Στα μουσικά μας δρώμενα το όνομά του συνδέθηκε άρρηκτα με τον Μάριο Τόκα, με κορυφαία στιγμή τον δίσκο «Στη λεωφόρο της αγάπης» (1987), όπου οι στίχοι του, εμπνευσμένοι από την ποίηση του Λουί Αραγκόν, μελοποιήθηκαν από τον Τόκα και ερμηνεύθηκαν από κορυφαίους Ελληνες τραγουδιστές όπως η Χάρις Αλεξίου, ο Γιάννης Πάριος, η Δήμητρα Γαλάνη και ο Διονύσης Θεοδόσης.
Τραγούδια όπως το «Εξαρτάται», το «Οποιο δρόμο και να πάρω», το «Λεηλάτησέ με», το «Αγαπώ τις γυναίκες», το «Εδώ κανείς δεν αγαπιέται», το « Αφού ο έρωτας λοιπόν», το «Ελα κρυφά, έλα λαθραία», το «Καφενείον η Ελπίς», το «Οι γυναίκες που ερωτεύονται», το «Ενας έρωτας θεός» και πολλά άλλα έδωσαν το χρώμα τους σε μια δύσκολη εποχή.
Εκτός από τον Μάριο Τόκα, συνεργάστηκε με τον Γιάννη Σπανό, τον Παντελή Θαλασσινό, τον Γιώργο Θεοφάνους, τον Νεοκλή Νεοφυτίδη και πολλούς ακόμη δημιουργούς, αφήνοντας πίσω του ένα ισχυρό και διαχρονικό μουσικό αποτύπωμα.
Ο λόγος του, ποιητικός και στιχουργικός, αποτελεί κορυφαία παρακαταθήκη ήθους και πνευματικής καθαρότητας. Η απώλειά του αφήνει βαθύ κενό στα ελληνικά γράμματα και στο ελληνικό τραγούδι. Οι φίλοι και συνάδελφοί του θα τον θυμόμαστε πάντα. Σε μια εποχή έντονης ξηρασίας, πότισε όσο μπορούσε το δέντρο της ευαισθησίας, της γλώσσας, της
ποίησης και της μουσικής.
Τον αποχαιρετούμε με αγάπη και σεβασμό.
Από τη στήλη «Ακίς» της «Δημοκρατίας»
