Εβλεπα χθες τη βιβλιοθήκη μου. Τις βιβλιοθήκες μου δηλαδή, αφού τόσο το σπίτι όσο και το εξοχικό του παππού είναι γεμάτα βιβλία. Υπάρχουν κάποια συγγράμματα ηλικίας διακοσίων ετών και αρκετά άλλα παλιότερα από εκατό. Υπάρχουν ομηρικά λεξικά, δυσεύρετα, θεατρικά, ποιητικές συλλογές του Σαλίβερου από τον προπερασμένο αιώνα και φυσικά πάνω από το κεφάλι μου δεσπόζει το μεγάλο «Λεξικό της ελληνικής γλώσσης» του Ελευθερουδάκη.
Και κάθε τόσο μου έρχονται στο μυαλό οι ιστορίες οι οποίες έχουν άμεση σχέση με το εξαιρετικό αυτό λεξικό, που γεννήθηκε με τη συνδρομή τεράστιων προσωπικοτήτων αυτής της χώρας, οι οποίες δυστυχώς λείπουν από το σημερινό σκηνικό. Εβλεπα, που λέτε, πολλές φορές τον πατέρα μας με τους θείους μου, αδέλφια της μητέρας μου, να παίζουν χαρτιά στο μεγάλο τραπέζι. Δηλαδή έβλεπα όσο μου επέτρεπαν, αλλά κυρίως άκουγα. Ακουγα λοιπόν «τριολέ ομπλιζέ», «κούκος α βολοντέ», «κούκος μονός», «πόκερ», «στριπτίζ» και άλλες λέξεις που μου φαίνονταν ακατάληπτες.
«Μπαμπά, θα μου μάθετε πόκερ;» Ακόμα θυμάμαι τη σφαλιάρα που έφαγα καθώς και το αυστηρό μήνυμα του πατέρα: «Αυτά δεν είναι για παιδιά». Ωσπου το δαιμόνιο μυαλό του πιτσιρικά κατέφυγε ένα μεσημέρι στην πατρική βιβλιοθήκη και κατέβασε το λεξικό στο γράμμα «Π». Εκεί λοιπόν ανακάλυψα και άρχισα να αποστηθίζω τα μυστικά της χαρτοπαιξίας. Και μαζί μ’ εμένα τα ανακάλυψαν ο Αγγελος, ο Χαράλαμπος, ο Πέτρος, ο Μάκης και ο μικρότερος αδελφός μου Πλάτων. Σιγά σιγά αρχίσαμε την πρακτική εξάσκηση. Φυσικά με φασόλια αντί για χρήματα. Και καθώς περνούσε ο καιρός, έκαναν την εμφάνισή τους οι πεντάρες και οι δεκάρες αλλά και οι εικοσάρες με την τρύπα στη μέση, τα πενηνταράκια, οι δραχμές και τα δίδραχμα.
Μέχρι να τελειώσουμε το γυμνάσιο είχαμε φτάσει στα τάλιρα. Και φυσικά, δεν περιοριστήκαμε στο «κλειστό πόκερ», αλλά μαθαίνοντας από δω κι από κει αρχίσαμε να παίζουμε όλες τις παραλλαγές του παιχνιδιού. Θυμήθηκα λοιπόν πόσο άδοξα έληξε το χαρτοπαίγνιο στο μικρό δωμάτιο του ισογείου, όταν ένα μεσημέρι, κατακαλόκαιρο, ο πατέρας μας αποφάσισε να στερηθεί τον μεσημεριανό του ύπνο και να κατέβει στο μικρό δωμάτιο-ιατρείο, αναζητώντας κάποιο από τα εργαλεία του.
«Τι γίνεται εδώ;» ρώτησε και μείναμε κόκαλο. Μέσα στη σαστιμάρα μας και στη γενική παγωμάρα ακούστηκε η φωνή του μικρού αδελφού. «Μπαμπά, είστε με τα σώβρακα!». Ο πατέρας έφυγε τρέχοντας, προφανώς για να φορέσει ένα πανταλόνι, και εμείς βρήκαμε την ευκαιρία να το σκάσουμε και να γλιτώσουμε την «περιποίηση». Ευτυχώς, αργότερα ξεχάσαμε αυτή τη δραστηριότητα. Ολοι, πλην ενός, που έχασε στα χαρτιά όλη την περιουσία του πατέρα του και τον χάσαμε κι εμείς.
Η ΑΚΙΣ
