Τα χαμόγελα ήταν τόσο πλατιά που θα ζήλευε και ο πιο έμπειρος ορθοδοντικός. Τα χέρια σφίγγονταν με εκείνη τη «μέχρις ενός ορίου» δύναμη που λέει «σε εκτιμώ βαθύτατα» αλλά και «κράτα μικρό καλάθι»… Ο δικός μας με το γνωστό, τεχνοκρατικά ζεστό χαμόγελο, ο «σουλτάνος» (λίγο κουρασμένος μου φάνηκε) με εκείνο το βλέμμα που συνδυάζει πατρική στοργή και ελαφρά υπενθύμιση σε στιλ «και να μην ξεχνιόμαστε, ε;».
Το τραπέζι στρωμένο σαν να είχε αναλάβει το κέτερινγκ η μαμά του καθενός. Λαχανοντολμαδάκια με ίχνη κάστανου (απίθανη γεύση), μπακλαβάς που έσταζε σιρόπι συνεργασίας και χαμόγελα «να φαν κι οι κότες»… Το μενού ήταν λίγο από όλα. Οπως και η συζήτηση. «Να δοκιμάσετε τα κεμπάπια» είπε ο ένας. «Εξαιρετικά, αλλά προσέχω» απάντησε ο άλλος. Οι λεπτομέρειες, ως γνωστόν, είναι για τα ανακοινωθέντα.
Και οι φιλοφρονήσεις έπεφταν βροχή: «Εχετε κάνει σημαντικά βήματα», «Εκτιμούμε τη σταθερότητά σας», «Πιστοί στο πνεύμα καλής γειτονίας». Θα μπορούσαν, δηλαδή, να ανταλλάξουν μέχρι και συνταγές για ιμάμ μπαϊλντί. Ατμόσφαιρα που μύριζε συμφιλίωση, κανέλα και γερή δόση επιφυλακτικότητας. Γιατί στην περιοχή μας ακόμη και το χαμόγελο θέλει τον αστερίσκο του.
Κάπου ανάμεσα στο κυρίως πιάτο και το επιδόρπιο αιωρούνταν ένας κοινός, ανομολόγητος φόβος: «Φάτε γρήγορα, μην τυχόν και σκάσει μύτη ο Τραμπ!», αφού με τη διεθνή πολιτική ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Σαν εκείνον τον απρόβλεπτο θείο που μπορεί να πεταχτεί στο οικογενειακό τραπέζι και να πει ότι το ψητό της μαμάς ήταν χάλια!
Φανταστείτε τη σκηνή: την ώρα που οι δύο ηγέτες ανταλλάσσουν χαμόγελα και κουταλιές από ρυζόγαλο, να ανοίγει η πόρτα και να ακούγεται ένα ηχηρό «Καλά, καθίσατε στο τραπέζι χωρίς τον Ντόναλντ;» Τα πιρούνια παγώνουν στον αέρα, το κάστανο κάθεται στον λαιμό και αρχίζει το πανηγύρι!
Γι’ αυτό και όλα ήταν μετρημένα αλλά σταθερά. Σαν να έλεγαν: «Ας κάνουμε ότι τα βρίσκουμε μεταξύ μας πριν μας τα βρουν με το ζόρι άλλοι». Γιατί, κακά τα ψέματα, η γεωπολιτική στην ανατολική Μεσόγειο είναι σαν το τάβλι στο καφενείο. Ολοι παίζουν, όλοι σχολιάζουν, και πάντα υπάρχει κάποιος που λέει «εγώ θα το έπαιζα αλλιώς»…
Γι’ αυτό και οι δηλώσεις ήταν προσεκτικές, σχεδόν ποιητικές. «Διάλογος», «θετικό κλίμα», «μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης». Κανείς δεν μίλησε για θαύματα. Μόνο για βήματα. Το μόνο που μένει είναι να δούμε αν το επιδόρπιο ήταν αρκετά γλυκό για να κρατήσει τη γεύση. Και πάνω απ’ όλα αν το επόμενο τέτοιο τραπέζι θα είναι και πάλι μόνο για δύο, χωρίς τρίτο στη μέση!
Η ΑΚΙΣ
