Σήμερα θα μπω στα χωράφια της «Akis». Καθόμουν λοιπόν μπροστά στο λάπτοπ και με τα ακουστικά στ’ αυτιά, για να μην ενοχλώ (…και για κάτι άλλο), απολάμβανα από το YouTube όλες τις μεγάλες μορφές του ελληνικού τραγουδιού, και να μην πω τα ονόματά τους διότι θα χρειαστώ 3 ή και 4 «Ριπές».
Ολα διαλεχτά ένα προς ένα. Από κάτω τα σχόλια, βουνό: «Τι μουσική, τι τραγουδιστές, τι στίχους είχαμε, Θεέ μου! Υπόκλιση στις εποχές αυτές» έγραφε ένας. «Συγκρίνετε τον μέγα Μπιθικώτση με τους τραγουδιστές τού σήμερα. Ο Θεός να σε έχει καλά, κυρ Μπιθικώτση» έγραφε δεύτερος.
Και ένας τρίτος σχολίαζε: «Φίλε μου, ακούγοντας την ψαλμωδία του “Καημού” και μετά την κρυστάλλινη φωνή του φοβερού Μπιθικώτση, ένα ρίγος στη ραχοκοκαλιά μαζί μ’ έναν κόμπο στον λαιμό. Τι στο καλό, ρε παιδιά. Είναι κατάσταση για 74χρονο αυτή;»
Ο μεγάλος Γρηγόρης Μπιθικώτσης είχε πει για εκείνη τη μαγευτική εποχή: «Εμείς τότε δεν είχαμε τα μέσα για να λανσάρουμε τα τραγούδια μας. Τα άκουγε ο κόσμος στα θέατρα ή στα κέντρα και μετά από στόμα σε στόμα τα έβγαζαν σεργιάνι στις γειτονιές». Τι να πεις τώρα; Τίποτα. Τώρα σιωπή, που έλεγε και η Αρλέτα.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΛΩΣΗΣ
