Επτά χρόνια μετά τις πρώτες τιτλοποιήσεις, οι δραστηριότητες των servicers συνεχίζουν να διευρύνονται. Τα περιθώρια κέρδους τους είναι εξωπραγματικά, πολλαπλάσια από αυτά των ελληνικών τραπεζών
• Ακόμα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ο πιο σκληρός θεματοφύλακας της δημοσιονομικής πειθαρχίας, σήμανε συναγερμό για τους servicers στην Ελλάδα. Στην τελευταία του έκθεση ζητεί αυστηρότερη εποπτεία, μεγαλύτερη διαφάνεια και σκληρότερους ελέγχους. Κι όταν φτάνει το ΔΝΤ να κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, είναι σαφές ότι το ζήτημα έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο…
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Τα «κόκκινα» δάνεια έφυγαν από τις τράπεζες με πανηγυρισμούς. Ο «Ηρακλής» ολοκληρώθηκε, οι ισολογισμοί καθάρισαν, οι μετοχές ανέβηκαν και η κυβέρνηση μίλησε για μεγάλη επιτυχία. Μόνο που τα 80 και πλέον δισεκατομμύρια ευρώ δεν εξαφανίστηκαν. Απλώς άλλαξαν χέρια…
• Επτά χρόνια μετά τις πρώτες τιτλοποιήσεις, οι δραστηριότητες των servicers συνεχίζουν να διευρύνονται. Τα περιθώρια κέρδους τους είναι εξωπραγματικά, πολλαπλάσια από αυτά των ελληνικών τραπεζών. Κοινό μυστικό στην αγορά είναι ότι αυτές οι εξαιρετικές επιδόσεις δεν οφείλονται σε κάποια «μαγική συνταγή» αποδοτικότητας, αλλά στο γεγονός ότι η Ελλάδα έχει γίνει χρυσωρυχείο προμηθειών γι’ αυτούς, ενώ οι ρυθμίσεις προχωρούν με ρυθμό χελώνας. Κι όσο πιο πολύ σέρνεται το πράγμα τόσο πιο πολύ πληρώνει ο κόσμος. Κλασική ελληνική τακτική όπου μεταφέρεται το πρόβλημα σε άλλους κι εκείνοι το μετέτρεψαν σε χρυσές business.
• Και το κερασάκι στην τούρτα; Η απόφαση του Αρείου Πάγου για τον νόμο Κατσέλη, που χαρακτηρίστηκε ιστορική. Μια απόφαση που θα μπορούσε να δώσει σημαντική ανάσα σε χιλιάδες δανειολήπτες, αλλά έχουν περάσει τέσσερις μήνες και ακόμα δεν έχει καθαρογραφεί πλήρως. Τέσσερις μήνες! Στη χώρα όπου οι πλειστηριασμοί τρέχουν αστραπιαία, η Δικαιοσύνη, όταν πρόκειται να ευνοήσει τον απλό πολίτη, κινείται με ταχύτητα χελώνας. Και η κυβέρνηση, που σε άλλα είναι λαλίστατη, εδώ κάνει την πάπια.
• Μάλιστα η κριτική του ΔΝΤ δεν είναι καμιά «αριστερή» φωνή. Είναι η φωνή της αγοράς και της λογικής που λέει ότι οι servicers έχουν μεν σημαντικό ρόλο στην εκκαθάριση, αλλά δεν μπορεί να λειτουργούν σαν παράλληλο τραπεζικό σύστημα με αδιαφανείς πρακτικές και χωρίς επαρκή εποπτεία. Πρέπει να υπάρχει ισορροπία: προστασία των πραγματικά ευάλωτων, αλλά και σεβασμός στην ιδιοκτησία και την ανάγκη να λειτουργεί η αγορά…
• Δεν γίνεται, επομένως, να επιχαίρουν για τα καθαρά τραπεζικά ισοζύγια και να αφήνουν ταυτόχρονα μια νέα γενιά «τοκογλύφων με σήμα κατατεθέν» να παίζει παιχνίδια πάνω στον ιδρώτα νοικοκυριών και επιχειρήσεων. Η εξυγίανση δεν θα είναι πραγματική όσο ο πολίτης που μπορεί να πληρώσει δεν πληρώνει λογικά, όσο ο πραγματικά αδύναμος δεν προστατεύεται και όσο η Δικαιοσύνη χρειάζεται τέσσερις μήνες για να γράψει καθαρά μια απόφασή της. Μέχρι τότε, ας σταματήσουν τουλάχιστον τους πανηγυρισμούς…
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»