• Εντεκα χρόνια είναι πολλά στην πολιτική. Αρκετά για να αλλάξουν κυβερνήσεις, αρχηγοί, υπουργοί, συμμαχίες και στρατόπεδα. Οχι όμως αρκετά για να εξαφανιστούν όσα κάποτε ειπώθηκαν, γράφτηκαν ή κατατέθηκαν…
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Και κάπως έτσι ο Αδωνις Γεωργιάδης βρίσκεται σήμερα μπροστά σε μια μάλλον άβολη κατάσταση. Οχι επειδή τον κατηγορεί κάποιος πολιτικός του αντίπαλος. Αλλά επειδή στελέχη που προέρχονται από την ίδια την παράταξη -και μάλιστα με μακρά και ιστορική διαδρομή στον χώρο- επαναφέρουν στο προσκήνιο το παρασκήνιο της εσωκομματικής εκλογής του 2015 και διατυπώνουν βαριές αιτιάσεις για όσα συνέβησαν τότε πίσω από τις κλειστές πόρτες.
• Οι καταγγελίες αυτές είναι σοβαρές και προφανώς χρειάζονται απαντήσεις. Οχι υπεκφυγές, όχι συμψηφισμούς και όχι τη γνωστή επίκληση πολιτικών σκοπιμοτήτων. Γιατί, όταν ανοίγουν στόματα μέσα από την ίδια την παράταξη, η σιωπή γίνεται ακόμα πιο εκκωφαντική.
• Γιατί τώρα; Γιατί άνθρωποι της Ν.Δ. επιλέγουν 11 χρόνια μετά να ανοίξουν το στόμα τους; Τι άλλαξε; Γιατί όσα θεωρούνταν τότε υπόθεση που έπρεπε να κλείσει επιστρέφουν σήμερα με τέτοια ένταση; Και, κυρίως, πόσα ακόμη γνωρίζουν άνθρωποι που έζησαν από μέσα εκείνη την περίοδο και μέχρι σήμερα προτίμησαν τη σιωπή;
• Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο ενδιαφέρον. Στην πολιτική, οι αποκαλύψεις σπάνια έρχονται σε ουδέτερο χρόνο. Ερχονται όταν οι ισορροπίες μετακινούνται, όταν παλιές συμμαχίες χαλαρώνουν και όταν κάποιοι θεωρούν ότι δεν έχουν πια λόγο να προστατεύσουν όσα άλλοτε κρατούσαν κλειστά. Γι’ αυτό και το timing των καταγγελιών έχει σχεδόν την ίδια πολιτική σημασία με το ίδιο το περιεχόμενό τους…
• Αυτό είναι ίσως το πιο δυσάρεστο σημείο για τη σημερινή Ν.Δ. Διότι μια εσωκομματική μαρτυρία είναι πολιτικά πολύ δυσκολότερο να αποδοθεί στους συνήθεις «εχθρούς»: ούτε στον ΣΥΡΙΖΑ ούτε στο ΠΑΣΟΚ ούτε στα «εχθρικά μέσα». Οταν η αμφισβήτηση έρχεται από το ίδιο σου το σπίτι, η εύκολη απάντηση περί πολιτικής σκευωρίας γίνεται κάπως πιο δύσχρηστη.
• Και υπάρχει ακόμα μία ειρωνεία. Ο κ. Γεωργιάδης δεν είναι σήμερα ένα περιφερειακό στέλεχος. Είναι υπουργός και αντιπρόεδρος της Ν.Δ., από τους πιο μαχητικούς υπερασπιστές του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και η επιλογή του τελευταίου να τον τοποθετήσει από το 2016 τόσο ψηλά στην κομματική ιεραρχία φωτίζεται πλέον, αναπόφευκτα, και μέσα από τα νέα δεδομένα που επανέρχονται στο προσκήνιο. Επομένως, κάθε σκιά που επιστρέφει από το παρελθόν αποκτά και σημερινό πολιτικό βάρος…
• Δεν ξέρουμε αν όσα ανοίγουν τώρα θα οδηγήσουν κάπου ή αν θα καταλήξουν ακόμη ένα επεισόδιο στον ατελείωτο ελληνικό πόλεμο καταγγελιών. Ενα πάντως ξέρουμε. Στην πολιτική ό,τι θάβεται δεν σημαίνει ότι πεθαίνει. Μερικές φορές απλώς περιμένει τον κατάλληλο άνθρωπο -και την κατάλληλη στιγμή- για να ξαναβγεί στην επιφάνεια.
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
