• Για μήνες η κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου είναι έργο εθνικής σημασίας, ότι τα κυριαρχικά δικαιώματα δεν μπαίνουν σε διαπραγμάτευση και ότι η Ελλάδα δεν εκβιάζεται. Τώρα ήρθε η στιγμή να αποδείξει αν τα εννοούσε ή αν επρόκειτο για ακόμη μία δόση επικοινωνιακού πατριωτισμού.
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Η Αγκυρα δεν ζητά απλώς «ενημέρωση». Ζητά να καθιερωθεί η αρχή ότι κανένα καλώδιο, καμία ενεργειακή υποδομή και καμία σοβαρή δραστηριότητα στην ανατολική Μεσόγειο δεν μπορεί να προχωρά χωρίς να περνά πρώτα από το δικό της γραφείο. Το βαφτίζει «συντονισμό». Στην πραγματικότητα ζητά δικαίωμα προέγκρισης…
• Με αυτόν τον τρόπο τελειώνουν οι ωραίες διατυπώσεις. Διότι αν η Αθήνα δεχτεί να συνομιλεί με την Τουρκία για να πάρει το «πράσινο φως» πριν ποντιστεί το καλώδιο, τότε θα έχει κάνει το πιο επικίνδυνο βήμα: θα έχει αναγνωρίσει στην πράξη ότι η Αγκυρα διαθέτει λόγο εκεί όπου μέχρι χθες έλεγε πως δεν διαθέτει κανένα δικαίωμα. Δεν θα πρόκειται για τεχνική διευθέτηση. Θα πρόκειται για πολιτική υπογραφή χωρίς μελάνι…
• Και μια τέτοια υποχώρηση δεν θα μείνει στο καλώδιο. Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα. Σήμερα είναι η ηλεκτρική διασύνδεση. Αύριο μια έρευνα, μια ενεργειακή υποδομή, μια πόντιση άλλου καλωδίου, μια δραστηριότητα σε θαλάσσια ζώνη που η Ελλάδα θεωρεί ότι καλύπτεται από τα δικά της δικαιώματα. Αν καθιερωθεί στην πράξη ότι προηγείται τουρκική συναίνεση, τότε η «ενημέρωση» θα έχει μετατραπεί σε μόνιμο πολιτικό βέτο…
• Ακριβώς γι’ αυτό η κυβέρνηση δεν δικαιούται πλέον να παριστάνει την αιφνιδιασμένη ή απλώς να φλυαρεί. Ξέρουμε πολύ καλά τι σημαίνει η τουρκική «συνεννόηση». Η Τουρκία επενδύει συστηματικά στη λογική του προηγουμένου. Δεν χρειάζεται να κερδίσει μια νομική μάχη. Της αρκεί να πετύχει μία φορά να προηγηθεί συνεννόηση, να καταγραφεί μία φορά μια αναβολή, να υπάρξει μία φορά μια πρακτική αυτοσυγκράτησης. Μετά θα επικαλείται το προηγούμενο ως «κανονικότητα»…
• Και κάτι ακόμη: Οι σχέσεις της γαλλικής Meridiam με την Τουρκία, τις οποίες αποκάλυψε η «δημοκρατία», κάνουν ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη για καθαρές εξηγήσεις ως προς το ποιος αποφασίζει και με ποιους όρους για την πορεία του έργου.
• Ο κ. Μητσοτάκης ας αποφασίσει λοιπόν τι ακριβώς υπερασπίζεται. Το καλώδιο ή την ηρεμία των δημοσίων σχέσεων με τον Ερντογάν; Την άσκηση δικαιωμάτων ή την αποφυγή κάθε έντασης με κάθε κόστος; Η χώρα δεν μπορεί να πανηγυρίζει για γαλλικές επενδύσεις, ευρωπαϊκά έργα και στρατηγικές συμμαχίες, αν στο τέλος χρειάζεται να ψάχνει φόρμουλα για να μη δυσαρεστήσει την Αγκυρα. Η πραγματική ισχύς δεν μετριέται στις δηλώσεις. Μετριέται στο αν προχωράς όταν ο άλλος σού λέει να σταματήσεις…
• Ιδού η Ρόδος, λοιπόν. Και το ερώτημα είναι αμείλικτο: Θα ποντίσει η Ελλάδα το καλώδιο ή θα ποντιστεί άλλη μία «κόκκινη γραμμή» στον βυθό του Αιγαίου;
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
