Την ώρα που ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης επιδίδεται σε δημόσιες εμφανίσεις, εξαγγελίες και επιμελώς σκηνοθετημένες επισκέψεις, το Εθνικό Σύστημα Υγείας συνεχίζει να αιμορραγεί από την υποστελέχωση και τις δομικές ελλείψεις. Πίσω από τα φώτα και τις δηλώσεις περί «αναβάθμισης» και «μεταρρύθμισης», η καθημερινή πραγματικότητα σε απομακρυσμένες περιοχές της χώρας αποτυπώνει ένα διαφορετικό τοπίο: δομές χωρίς προσωπικό, κτήρια χωρίς λειτουργία και πολίτες χωρίς γιατρούς.
- Από την
Ιωάννα Τσέφλιου
Στον Προυσό της Ευρυτανίας, ένα πλήρως ανακαινισμένο Περιφερειακό Ιατρείο παραμένει ουσιαστικά ανενεργό. Το κτήριο ανακανίστηκε μόλις το 2025, μέσω χρηματοδότησης από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, όμως η πραγματικότητα είναι αμείλικτη, αφού δεν υπάρχουν γιατροί.
Οι κάτοικοι -στην πλειονότητά τους ηλικιωμένοι- ζουν με τον διαρκή φόβο της ασθένειας. Η πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας στην περιοχή δεν είναι απλώς υποβαθμισμένη, αλλά ανύπαρκτη, ενώ το κοντινότερο νοσοκομείο βρίσκεται στο Καρπενήσι, σε απόσταση περίπου μίας ώρας. Σε μια ορεινή περιοχή με δύσκολες καιρικές συνθήκες, ο χρόνος αυτός μπορεί να αποδειχθεί κρίσιμος – ακόμη και μοιραίος.
Tα επικοινωνιακά σόου και οι δεσμεύσεις
Το Νοέμβριο του 2024, πριν από την ανακαίνιση, ο Άδωνις Γεωργιάδης είχε επισκεφθεί το Καρπενήσι και πέρασε και από το Περιφερειακό Ιατρείο Προυσού. Με τη συνοδεία της καθιερωμένης κουστωδίας και παρουσία τηλεοπτικών συνεργείων, δεσμεύτηκε για «αναβάθμιση της λειτουργίας» και ενίσχυση της εμπιστοσύνης των πολιτών στο ΕΣΥ.
Το ιατρείο μετατράπηκε σε ένα «υπερ-λουξ» κέλυφος χωρίς προσωπικό, χωρίς καθημερινή λειτουργία, χωρίς ουσιαστική παροχή υπηρεσιών. Η εικόνα είναι αποκαρδιωτική, αφού πρόκειται για ένα δημόσιο έργο που χρησιμοποιείται επικοινωνιακά, αλλά δεν εξυπηρετεί τον σκοπό για τον οποίο χρηματοδοτήθηκε.
Όταν προκύπτει ανάγκη, οι κάτοικοι καλούνται είτε να μετακινηθούν στο Γενικό Νοσοκομείο Καρπενησίου, είτε να καλέσουν ιδιώτη ιατρό. Το κόστος ακόμη και για μια απλή επίσκεψη ή βασική φροντίδα είναι δυσβάσταχτο για ανθρώπους με περιορισμένα εισοδήματα. Ως εκ τούτου, η ισότιμη πρόσβαση στην υγεία, θεμελιώδης αρχή του δημόσιου συστήματος, μετατρέπεται σε προνόμιο μόνο για εκείνους που μπορούν να πληρώσουν.
Είναι χαρακτηριστικό πως κάτοικος της περιοχής με επιστολή στην αναπληρώτρια υπουργό Υγείας Ειρήνη Αγαπηδάκη, ζήτησε παρέμβαση, ωστόσο, σύμφωνα με πληροφορίες της «δημοκρατίας», δεν έλαβε ποτέ απάντηση, ούτε καν μια τυπική ανταπόκριση.
Το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα, αν αναλογιστεί κανείς ότι ο Προυσός δεν είναι ένα απομονωμένο χωριό χωρίς κίνηση. Αντίθετα, κάθε χρόνο, χιλιάδες επισκέπτες συρρέουν ως προσκυνητές στην Ιερά Μονή Προυσού (Παναγίας Προυσιώτισσας).
Το ερώτημα είναι απλό και ταυτόχρονα ανησυχητικό: τι θα συμβεί σε περίπτωση σοβαρού ατυχήματος; Σε ένα περιστατικό μαζικής ανάγκης; Χωρίς γιατρό σε μόνιμη βάση, χωρίς οργανωμένη πρωτοβάθμια δομή, η περιοχή λειτουργεί υγειονομικά «στον αυτόματο πιλότο».
Αναμφίβολα, η ανακαίνιση του νοσηλευτικού ιδρύματος, χωρίς την αναγκαία στελέχωση συνιστά διοικητική αποτυχία, για την οποία ουδείς αναλαμβάνει την ευθύνη.
