Η εκλογική συντριβή του Βίκτορ Όρμπαν δεν σήμανε απλώς το τέλος μιας αυταρχικής μακροημέρευσης στην Ουγγαρία, αλλά προκάλεσε έναν ισχυρό γεωπολιτικό κλυδωνισμό στα θεμέλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επί χρόνια, η Βουδαπέστη λειτουργούσε ως ο μόνιμος αναχωρητής, χρησιμοποιώντας το δικαίωμα του βέτο ως όπλο πολιτικού εκβιασμού, ειδικά στο φλέγον ζήτημα της στήριξης προς την Ουκρανία. Με την ανάδυση του Πέτερ Μαγιάρ, ο οποίος υπόσχεται μια νέα εποχή συναίνεσης με τις Βρυξέλλες, η θέση του «επαγγελματία ταραξία» μένει κενή, προκαλώντας μια άτυπη κούρσα διαδοχής μεταξύ των Ευρωπαίων ηγετών που ρέπουν προς τον λαϊκισμό.
Ο Σλοβάκος εταίρος και η σκιά του Κρεμλίνου
Ο Ρομπέρτο Φίτσο προβάλλει ως ο επικρατέστερος κληρονόμος της ορμπανικής ρητορικής. Ο Σλοβάκος πρωθυπουργός, ο οποίος στο παρελθόν υπήρξε ο πιστότερος συνοδοιπόρος της Ουγγαρίας στην παρελκυστική τακτική κατά των κυρώσεων στη Μόσχα, βρίσκεται πλέον σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Με την απειλή του να μπλοκάρει το πακέτο μαμούθ των 90 δισεκατομμυρίων ευρώ προς το Κίεβο να παραμένει στο τραπέζι, ο Φίτσο καλείται να αποφασίσει αν θα ενδυθεί τον μανδύα του τελευταίου «φίλου» του Πούτιν εντός της ΕΕ ή αν θα υποχωρήσει μπροστά στο κόστος της πλήρους απομόνωσης.
Η Τσεχική εκδοχή του λαϊκισμού
Στην Πράγα, ο Αντρέι Μπάμπις, ο δισεκατομμυριούχος που συχνά παρομοιάζεται με τον Ντόναλντ Τραμπ, διαμορφώνει ένα νέο μέτωπο αμφισβήτησης. Κυβερνώντας σε έναν εκρηκτικό συνασπισμό με την ακροδεξιά, ο Μπάμπις δεν στρέφει τα βέλη του μόνο προς τη στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία, αλλά εξαπολύει μύδρους κατά των κλιματικών πολιτικών της Ένωσης. Η στρατηγική του δεν στοχεύει στην πλήρη ρήξη, αλλά στη δημιουργία ενός «δύσκολου» πόλου που θα υπονομεύει τη συνοχή της ΕΕ κάθε φορά που διακυβεύονται τα εγχώρια βιομηχανικά του συμφέροντα.
Ο Ιταλικός ρεαλισμός
Η Τζόρτζια Μελόνι αποτελεί την πιο αινιγματική περίπτωση σε αυτή τη γεωπολιτική σκακιέρα. Αν και έχει επιλέξει τον δρόμο του θεσμικού ρεαλισμού και της συνεργασίας με την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, οι ιδεολογικές της καταβολές παραμένουν άρρηκτα συνδεδεμένες με το μπλοκ των εθνολαϊκιστών. Η πρόσφατη παραδοχή της ότι κατανοεί πλήρως τις ενστάσεις του Όρμπαν για τη χρηματοδότηση της Ουκρανίας υπενθυμίζει στους εταίρους ότι, παρά την επιφανειακή μετριοπάθεια, η Ιταλίδα πρωθυπουργός παραμένει μια εν δυνάμει απειλή για την ευρωπαϊκή ομοφωνία.
Η Βαλκανική μεταβλητή
Το σκηνικό της αμφισβήτησης συμπληρώνεται από τις εξελίξεις στη Σλοβενία και τη Βουλγαρία. Η πιθανή επάνοδος του Γιάνεζ Γιάνσα και η πολιτική ισχύς του Ρούμεν Ράντεφ στη Σόφια δημιουργούν μια νέα εστία ανησυχίας. Ιδιαίτερα ο Ράντεφ, με τις ανοιχτά φιλορωσικές του τοποθετήσεις και την άρνησή του να στηρίξει την αμυντική ικανότητα του Κιέβου, αντιπροσωπεύει το «wild card» της περιοχής. Η προοπτική μιας Βουλγαρίας που ευθυγραμμίζεται με τις θέσεις της Μόσχας θα μπορούσε να μετατρέψει τη Σόφια στο νέο προπύργιο της εσωτερικής υπονόμευσης, καθιστώντας την ευρωπαϊκή ενότητα μια ολοένα και πιο εύθραυστη εξίσωση.
