Στην Τουρκία του Ερντογάν κυριαρχεί πνεύμα αυταρχισμού στο εσωτερικό και ταυτόχρονα εκδηλώνεται επιθετικότητα στο εξωτερικό. Η Ευρωπαϊκή Ενωση αγρόν ηγόρασε για όλα αυτά. Αδιαφορεί. Στην Ελλάδα η κυβέρνηση Μητσοτάκη συνεχίζει μια πολιτική αδράνειας και ενδοτικότητας, που αποθρασύνει την Αγκυρα.
Οι τελευταίες εξελίξεις δείχνουν πόσο εξωφρενική και εκτός τόπου και χρόνου είναι η ανοχή στον τουρκικό ισλαμοφασισμό. Η τουρκική αστυνομία εισέβαλε με δακρυγόνα στα κεντρικά γραφεία του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP), εκκενώνοντάς τα έπειτα από δικαστική απόφαση που στρέφεται κατά του προέδρου του κόμματος. Πρόκειται για άλλο ένα βήμα στην πορεία πλήρους ελέγχου της αντιπολίτευσης και συρρίκνωσης της δημοκρατίας. Ταυτόχρονα, τουρκικά οπλισμένα F-16 προχώρησαν σε μαζικές παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου στο Αιγαίο, φτάνοντας σε εικονική αερομαχία με ελληνικά μαχητικά.
Σε πολιτικό επίπεδο η Αγκυρα προωθεί νομοσχέδιο για τη «Γαλάζια Πατρίδα», με στόχο να νομοθετήσει τις παράνομες διεκδικήσεις της σε Αιγαίο και ανατολική Μεσόγειο, μετατρέποντας τις αναθεωρητικές θεωρίες της σε επίσημη κρατική πολιτική.
Παρ’ όλα αυτά, η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν έχει κόψει ούτε ένα ευρώ από τις οικονομικές ενισχύσεις προς την Τουρκία. Συνεχίζει να χρηματοδοτεί ένα καθεστώς που καταπατά ανθρώπινα δικαιώματα, εργαλειοποιεί το Μεταναστευτικό και απειλεί ευθέως την κυριαρχία κράτους-μέλους της. Η Ε.Ε. καταδικάζει με σφοδρότητα πολιτικές (που θεωρεί ότι αποκλίνουν από το κράτος δικαίου) σε Βουδαπέστη ή Βαρσοβία, αλλά απέναντι στην Αγκυρα υιοθετεί πολιτική ευμένειας και πλήρους ανοχής στις φασιστικές πρακτικές του καθεστώτος Ερντογάν. Αυτή η υποκρισία υπονομεύει την αξιοπιστία της Ευρώπης ως πολιτικής ένωσης.
Από την πλευρά της, η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιμένει στον κατευνασμό του θηρίου. Δεν έχει προβεί σε σαφή, ηχηρή και συστηματική καταγγελία της συμπεριφοράς της Τουρκίας σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο. Δεν έχει αξιοποιήσει τις συνεχείς παραβιάσεις και το νομοσχέδιο «Γαλάζια Πατρίδα» για να οικοδομήσει συμμαχίες απομόνωσης της Αγκυρας. Αντίθετα, φαίνεται να προτιμά τις «ήσυχες διπλωματικές οδούς» και τις τάχα θετικές ατζέντες, ενώ η Τουρκία ενισχύει την επιθετικότητά της.
Η Ελλάδα πρέπει να πάρει ξεκάθαρη θέση και η Ε.Ε. να αποδείξει ότι υπερασπίζεται τα σύνορα και τις αξίες της. Διαφορετικά, η ιστορία θα καταγράψει την αδράνεια και την υποκρισία ως τους μεγαλύτερους συμμάχους του τουρκικού επεκτατισμού.
