Κάθε καλοκαίρι η μεταγραφολογία παίρνει και δίνει σε όλη την Ευρώπη – και όχι μόνο στην χώρα μας, για να είμαστε δίκαιοι.
- Σχολιάζει ο Γιώργος Σηφάκης
Οι ομάδες, ειδικά οι μεγάλες, ονειρεύονται πολύ μεγάλα ονόματα και στον ύπνο τους κλείνουν τη μισή Ευρώπη, προς τέρψη των οπαδών τους!
Στην πραγματικότητα, καταλήγουν σε παίκτες δεύτερης ή τρίτης επιλογής, με μικρές εξαιρέσεις. Τα τελευταία χρόνια κάπως έχει αλλάξει αυτό, αλλά και πάλι, όχι με πολύ μεγάλη επιτυχία. Εξαίρεση στον κανόνα η ΑΕΚ!
Η «Ενωση» από την ημέρα που έδωσε τα… κλειδιά στον Ριμπάλτα, βαδίζει στα χνάρια των πολύ μεγάλων κλαμπ του εξωτερικού. Στοχευμένες κινήσεις με πολύ καλούς παίκτες και διαπραγματεύσεις κάτω από άκρα μυστικότητα. Καμία κίνηση εντυπωσιασμού και μακριά από φρου-φρου και αρώματα.
Αυτό φάνηκε και με την πρώτη της φετινή κίνηση. Με την απόκτηση του Ολεξάντερ Ζουμπκόφ δείχνει με το «καλημέρα» της μεταγραφικής περιόδου πως είναι αποφασισμένη να συνεχίσει αυτή τη συνταγή της επιτυχίας. Ολα λειτουργούν σαν καλοκουρδισμένο ρολόι!
Ο Μάρκο Νίκολιτς «δίνει» τα χαρακτηριστικά, ο Χαβιέ Ριμπάλτα με τους συνεργάτες του βρίσκουν τον πλέον κατάλληλο παίκτη, ο Ισπανός προχωράει τη διαπραγμάτευση μέχρι ενός σημείου και ο Μάριος Ηλιόπουλος δίνει το τελικό οκ και πληρώνει όσο χρειάζεται για να φορέσει τα «κιτρινόμαυρα» ο παίκτης που θέλουν.
Συνήθως, μάλιστα, είναι και η πρώτη επιλογή, κάτι που δείχνει και την αρμονική συνεργασία που υπάρχει ανάμεσα σε όλους τους τομείς μέσα στην ομάδα. Γι’ αυτό η ΑΕΚ είναι πλέον μεγάλο κλαμπ.
