Σας γράφω από το νησί μου. Από το 1974 έως σήμερα, 52 χρόνια μετά, η Νέα Δημοκρατία είναι πάντοτε πρώτο κόμμα εδώ. Ποτέ δεύτερο. Ακόμα και στις χρυσές εποχές του ΠΑΣΟΚ το ’81 αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ το ’15 πρώτη έκοψε το νήμα. Αυτό που συμβαίνει την τελευταία εβδομάδα, όμως, είναι κυριολεκτικά εντυπωσιακό. Με πιάνει διαρκώς κόσμος στον δρόμο, μεγαλύτερης ηλικίας ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας, γηγενείς κάτοικοι αλλά και ψηφοφόροι που μετοίκησαν από την Αθήνα εδώ στην περίοδο της πανδημίας.
Πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικές ομάδες ψηφοφόρων. Για τους παραδοσιακούς δεξιούς, από τη μία, και για τους περιστασιακούς κεντρώους αστούς, από την άλλη. Οι πρώτοι ξαφνικά, ύστερα από μια ολόκληρη επταετία, χωνεύουν τη μετάλλαξη της Δεξιάς σε ΠΑΣΟΚ και τους προκαλεί… ναυτία. Ανθρωποι που το 2021 με μάλωναν, επειδή κάνω κριτική στον Κυριάκο Μητσοτάκη, τώρα του σούρνουν τα απίστευτα γιατί ανακαλύπτουν ότι εξαντλήθηκε η υπομονή τους και ότι το κόμμα διοικείται από υπουργούς του Κώστα Σημίτη. Δεν το αντέχουν.
Παραμιλάνε. Και το φωνάζουν. Κάνουν κάθε πρωί στο καφενείο προσκλητήριο τα ονόματα των υπουργών του Σημίτη και προσπαθούν να μετρήσουν πόσοι είναι οι αληθινοί δεξιοί στην κυβέρνηση. Για να είμαι ειλικρινής, αιφνιδιάστηκα. Περίμενα ότι αυτό το θέμα είχε απορροφηθεί, είχε ξεχαστεί. Πίστευα ότι η εξουσία ενώνει. Τελικά, αυτοί οι άνθρωποι εκλαμβάνουν τη μετάλλαξη ως προσβολή. Προσωπική προσβολή. Γιατί οι περισσότεροι από τους υπουργούς που έχει ο Κυριάκος στη σύνθεση της κυβέρνησής του, με εξαίρεση τους νεότερους, έχουν πρωταγωνιστήσει σε πολιτικές διώξεις τόσο της παράταξης όσο και των ίδιων προσωπικά στο παρελθόν, όταν αυτοί έφεραν την ιδιότητα του δημοσίου υπαλλήλου ή του ελεύθερου επαγγελματία.
Χωνεύεται αυτή η μετάλλαξη; Συγχωρείται; Η πείρα μού λέει να φοβάσαι τον δεξιό που δεν μιλάει -αυτός δαγκώνει στην κάλπη-, όχι εκείνον που φωνάζει. Απ’ όσους φωνάζουν ένα 30% τουλάχιστον θα επανασυσπειρωθεί στη Νέα Δημοκρατία, ένα 40% θα καθίσει σπίτι του γιατί δεν πάει αλλού το χέρι του και ένα 30% θα ψηφίσει άλλα κόμματα. Δεξιά κόμματα. Τα περί προδότη Σαμαρά δεν περνάνε όσο στο παρελθόν. Και με αυτήν την κατανομή, όμως, η ζημιά γίνεται. Στην πιο δυνατή κοινωνική ομάδα γι’ αυτήν η Ν.Δ. έχει απώλειες τιμής. Προσωπικής τιμής.
Στα «κάγκελα»
Η δεύτερη ομάδα, που είναι στα «κάγκελα», είναι οι μορφωμένοι και πεφωτισμένοι ψηφοφόροι με πτυχία από πανεπιστήμια του εξωτερικού ή και της Ελλάδας. Αυτοί, όταν άκουσαν τη Φώφη Γεννηματά να μιλάει το 2020 για Νέα Δημοκρατία Α.Ε., τα έχασαν. Δεν τους περνούσε από το μυαλό ότι μπορεί να ισχύει κάτι τέτοιο. Οταν διάβασαν στα πορίσματα της Κοβέσι την έννοια της εγκληματικής οργάνωσης και της συμμορίας, αντέδρασαν με οργή. Δεν ήθελαν να το πιστέψουν, χρειάζονταν μία απόδειξη. Οταν πολιτικοί αντίπαλοι χαρακτήριζαν τη Νέα Δημοκρατία κόμμα της μαφίας, προσεβλήθησαν οι ίδιοι. Ούτε το διανοούνταν αυτό, το θεώρησαν έγκλημα λαϊκισμού. Ηρθε, όμως, η στιγμή που η απόδειξη που αναζητούσαν έφτασε άκοπα χωρίς πίεση στα χέρια τους.
Εφτασε μόνο μια συνέντευξη τέως κρατικού αξιωματούχου. Μια συνέντευξη «έκθεση» στα μάτια της κοινωνίας. Διότι από την προσεκτική μελέτη αυτής της συνέντευξης, στην οποία έγιναν ρητές αναφορές στη χρησιμότητα της μαφίας, όταν ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, κατέστη σαφές αυτό που είναι γνωστό στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ εδώ και πάρα πολύ καιρό: Υπάρχει αφεντικό, υπάρχει ιεραρχία, υπάρχουν εκτελεστικά όργανα, δεν φταίει μόνο ένας, η χώρα έχει εκτραπεί σε μαφιόζικες ατραπούς. Οσοι έχουν παρακολουθήσει την αποκαλυπτική συνέντευξη, που είναι προσφορά στη δημοκρατία, έχουν μείνει κυριολεκτικά με το στόμα ανοιχτό. Για τις αλήθειες που λέγονται σε αυτήν με ωμό και κυνικό τρόπο. Για τις αλήθειες που ακουμπούν τον πρωθυπουργό της χώρας. Για τις σιωπές. Εδώ το πρόβλημα δεν είναι οι αξιωματούχοι, όποιοι κι αν είναι αυτοί, αλλά ένα μοντέλο εξουσίας, το οποίο είναι ορατό σε όλους όσοι μετέχουν στον δημόσιο βίο και τον παρακολουθούν από κοντά, αλλά εντελώς αόρατο εδώ και καιρό στις μεγάλες κοινωνικές πλειοψηφίες. Το οικογενειακό μοντέλο διακυβέρνησης.
Λένε ότι τα καλοκαίρια δεν παράγονται ειδήσεις. Εδώ και δεκαετίες πιστεύω ότι τα καλοκαίρια όχι μόνο παράγονται ειδήσεις αλλά ότι είναι και κρίσιμος πολιτικός χρόνος, καθώς στις παρέες και τις βεγγέρες οι άνθρωποι κάνουν με καθαρό μυαλό την αποτίμηση προσώπων και πραγμάτων και καταλήγουν σε εκτιμήσεις. Ε, λοιπόν, αυτό το καλοκαίρι οι Ελληνες καταλήγουν σε εκτιμήσεις που ο όμιλός μας, με πρώτο τον εκδότη του Γιάννη Φιλιππάκη, έκανε από την αρχή της θητείας αυτής της διακυβέρνησης, αλλά ως συνήθως είχε άδικο επειδή είχε δίκιο πολύ νωρίς.
Καταλαβαίνουν ακόμα και από το ηχόχρωμα της φωνής με ποιους έχουν να κάνουν. Ποιους υπερασπίζονταν με πάθος. Ειδικά αυτοί οι αστοί και πεφωτισμένοι που έσκιζαν τα ιμάτιά τους για τον Κυριάκο εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Υποστηρίζω, αν η βοή που μου έρχεται στα αυτιά μου από τον κόσμο που με σταματά να μου μιλήσει είναι πραγματική, ότι… η Νέα Δημοκρατία αυτό το καλοκαίρι χάνει τις εκλογές. Τώρα τις χάνει. Γι’ αυτό επειδή και το πιθανότερο είναι ότι θα το ανακαλύψει κι αυτή στα τέλη Αυγούστου, όταν θα κάνει πραγματικές δημοσκοπήσεις, θα αναβάλει τις εκλογές μέχρι τα απώτατα όρια της λήξης της συνταγματικής της θητείας. Εκτός κι αν έχει τάσεις πολιτικής αυτοκτονίας. Το μαρτύριο θα κρατήσει. Και για τη χώρα και για την ίδια. Και για όσους υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική, λέω, με βάση αυτά τα οποία ακούω καθημερινά, ότι έχουμε μπει σε μια άλλη φάση: «εναλλακτική» δεν υπάρχει, αλλά καταρρέει η «κυρίαρχη».
