Στον τελικό του 2014, όταν η Αργεντινή έχασε το Μουντιάλ από τη Γερμανία στον τελικό -και τότε στην παράταση, με το ίδιο σκορ, όπως προχθές (1-0)-, ο Μέσι δεν δάκρυσε. Είχε ένα απλανές βλέμμα, προσπαθώντας να καταλάβει τι έχει γίνει. Το 2022, στον δεύτερο τελικό του, ο Μέσι έκλαψε, αλλά από χαρά. Για το πιο βαρύ τρόπαιο που έχει σηκώσει στα χέρια του, το πιο σημαντικό Κύπελλο σε όλο τον κόσμο. Αυτό το Κύπελλο που έκανε ακόμα και τον πλανητάρχη Ντόναλντ Τραμπ στην απονομή να δείχνει «μικρός» και «περιττός» μπροστά του, όταν το σήκωναν στα χέρια τους οι νικητές Ισπανοί.
- Από τον Βασίλη Γαλούπη
Προχθές, όλα ήταν διαφορετικά. Ο Μέσι δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του. Ηταν ο τρίτος τελικός, και σ’ αυτόν τον τελευταίο του χορό έμεινε με την πίκρα και τη νοσταλγία. Στα 39 του χρόνια και έπειτα από μια μαγική διοργάνωση, ίσως την καλύτερη της καριέρας του, ξέρει ότι, ύστερα από αυτή την ήττα, δεν υπάρχει επόμενο Μουντιάλ. Κι αν υπάρξει, αυτός θα είναι 43 ετών και, στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα βρίσκεται τιμής ένεκεν στον πάγκο.
Είναι ίσως ο πρώτος τελικός στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων που όσα φλας φωτογραφικών φακών άναψαν για τους νικητές άναψαν και για τον μεγάλο ηττημένο. Ακριβώς επειδή ο Λιονέλ Μέσι είναι ο κορυφαίος όλων των εποχών. Κανείς δεν είχε τη διάρκειά του, κανείς δεν έχει μαζέψει τόσους τίτλους, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι κατέχει περισσότερο από αυτόν την ποδοσφαιρική τέχνη. Οσο και αν η νοσταλγία «δείχνει» στην κορυφή του Ολύμπου τον Πελέ και τον Μαραντόνα, ο Μέσι, με αντικειμενικά κριτήρια, έχει καταφέρει πολύ περισσότερα.
Ο Πελέ κατακτούσε τα δύο Παγκόσμια Κύπελλα (στο τρίτο τραυματίστηκε νωρίς) με κορυφαίους συμπαίκτες, ίσως και της ίδιας κλάσης, ο Μαραντόνα πήρε κι αυτός ένα Μουντιάλ, όπως ο Μέσι, αλλά με μικρότερη διάρκεια καριέρας. Ειδικά στο φετινό Μουντιάλ, ο Αργεντινός σταρ ήταν σχεδόν μόνος του απέναντι σε όλους στο γήπεδο, οι συμπαίκτες του από αυτόν περίμεναν να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Ετσι, απέναντι σε μια εξαιρετική Ισπανία, το έργο του Μέσι ήταν δύσκολο όσο ποτέ. Στον τελικό είδαμε έναν μονόλογο των ανώτερων Ισπανών και μια Αργεντινή που απλώς αμυνόταν μαζικά.
Ο Μέσι, ήδη από τον Δεκέμβριο 2022, είχε εκπληρώσει όλες τις ποδοσφαιρικές «αποστολές» του. Είχε κατακτήσει τα πάντα, είχε αποδείξει πολλάκις την αξία του, αλλά μέχρι τότε του έλειπε το πιο «πολύτιμο» τρόπαιο. Αυτό που τον… εμπόδιζε να θεωρηθεί ισάξιος του Πελέ και του Μαραντόνα. Στο ματς της ζωής του στο Μουντιάλ του Κατάρ, στην -όπως αποδείχθηκε προτελευταία του ευκαιρία- έγινε ο μεγάλος πρωταγωνιστής της ομάδας του, ήταν παθιασμένος όσο ποτέ άλλοτε, ήταν ο ηγέτης που δεν κατάφερνε να γίνει άλλες φορές με τη φανέλα της Εθνικής Αργεντινής. Ακόμα και η εξέλιξη εκείνου του τελικού θύμιζε τη μεγάλη στιγμή του Ντιέγκο, το 1986 στο Μεξικό.
Από τις αλάνες του Ροζάριο έφτασε, μέσω Κατάρ, στην κορυφή του Ολύμπου. Προσπάθησε να το επαναλάβει στην Αμερική, στα 39 του. Εφτασε ένα βήμα από το να πιει ξανά νερό από την πιο πολύτιμη ποδοσφαιρική πηγή. Δεν τα κατάφερε. Ολοι, όμως, θα θυμούνται ότι ο Μέσι κατακτούσε τίτλους, «μάγευε» με την μπάλα, εξελίχθηκε στον κορυφαίο και κρεμάει τα παπούτσια του χωρίς να έχει καμία εκκρεμότητα. Η προσφορά του στην Εθνική Αργεντινής θεωρείται πια δεδομένη. Σε κάθε μεγάλη διοργάνωση περισσότεροι από 45 εκατ. Αργεντινοί κρέμονταν πάνω του σαν τσαμπιά, περιμένοντας να καταφέρει ό,τι και ο Μαραντόνα. Και τα κατάφερε.
Μέχρι το Κατάρ, ο Μέσι ποτέ δεν έδειχνε έτοιμος να κουβαλήσει αυτό το εθνικό βάρος. Λύγιζε από την πίεση, εμφανιζόταν νωθρός, σαν να έχανε το μαγικό του ραβδί. Μια φορά πλησίασε, το 2014, αλλά στον τελικό ηττήθηκε από τη Γερμανία. Το 2021 κατέκτησε το πρώτο του Κόπα Αμέρικα. Οι ελπίδες ενός ολόκληρου λαού, αναπτερώθηκαν. Το Μουντιάλ στο Κατάρ ήταν πια «όλα ή τίποτα». Σήκωσε εκεί την κούπα και τώρα πάλεψε με ό,τι δυνάμεις είχε για τον ίδιο άθλο.
Ο Πελέ έγινε τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 ο πρώτος πραγματικός παγκόσμιος σούπερ σταρ του ποδοσφαίρου. Ηταν εξωπραγματικά όσα έκανε. Ο Μαραντόνα, της δεκαετίας του ’80, έγινε παγκόσμιο σύμβολο της «ροκ διάστασης» της μπάλας. Επαναστάτης κατά της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας, αυτός που ταπείνωσε τους Βρετανούς για τον πόλεμο στα Φόκλαντ, το «κακό παιδί» που έβαζε γκολ με το χέρι, αλλά την ίδια στιγμή περνούσε όλους τους αντιπάλους σαν σταματημένους.
Οι επόμενες γενιές, όμως, θα έχουν σαν κεντρικό σημείο αναφοράς τον Μέσι. Αυτά που κάνει με την μπάλα δεν τα έκανε ποτέ κανείς! Οσο κι αν οι μπαμπάδες και οι παππούδες μας μυθοποίησαν τον Πελέ, όσο κι αν μετά λατρεύτηκε ο Μαραντόνα, ο Μέσι είναι αυτός που επί 22 χρόνια είναι διαρκώς στο ίδιο υψηλό επίπεδο, σε όποια ομάδα έχει αγωνιστεί, όποια φανέλα συλλόγου και Εθνικής έχει φορέσει. Δίχως ποτέ να δώσει το οποιοδήποτε δικαίωμα για το παραμικρό, και όντας ένας παίκτης-πρότυπο σε όλα.
ΛΙΟΝΕΛ ΜΕΣΙ
Ποδοσφαιριστής
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Γεννήθηκε στο Ροζάριο της Αργεντινής το 1987. Ο πατέρας του έχει ιταλική και ισπανική καταγωγή και η μητέρα του ιταλική. Στα 4 του χρόνια εντάχθηκε στον τοπικό σύλλογο Γκραντόλι και στα 6 του στη Ροζάριο. Στα 10 του διαγνώστηκε με ανεπάρκεια αυξητικής ορμόνης. Οι γονείς του δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα για τη θεραπεία κι έτσι το 2000 μετακόμισε στην Καταλονία, όπου είχε συγγενείς, με παρέμβαση της Μπαρτσελόνα. Εκανε το επίσημο ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα της Μπαρτσελόνα σε φιλικό με την Πόρτο του Μουρίνιο στις 16.11.2003. Εκτοτε κατέκτησε 10 πρωταθλήματα, τέσσερα Champions League με τους Καταλανούς, ένα πρωτάθλημα με την Παρί Σ.Ζ., το Κόπα Αμέρικα του 2021 και το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022. Στα 39 του έφτασε προχθές με την Αργεντινή στον τρίτο τελικό Mουντιάλ της καριέρας του, έχοντας πετύχει 8 γκολ και μοιράζοντας 4 ασίστ.
