Κορυφαίος υπουργός μού προεξοφλούσε προ καιρού ότι η Καρυστιανού θα ξεφουσκώσει σταδιακά και ότι ο Σαμαράς, με βάση τις μετρήσεις του Μεγάρου Μαξίμου, «δεν θα ξεπεράσει το 3%». Ηταν τόσο σίγουρος και για το ένα και για το άλλο ώστε μου αποκάλυψε ότι αυτό είναι αντικείμενο συζήτησης στον πρωινό καφέ του Μεγάρου Μαξίμου.
Με δεδομένο ότι το κυβερνητικό επιτελείο έχει χάσει την παλαιά φέρουσα ικανότητά του να διατυπώνει σωστές προβλέψεις, κυρίως μετά την αποχώρηση Δημητριάδη (απεδείχθη αυτό στις ευρωεκλογές που έπεσαν από τα σύννεφα με το αποτέλεσμα), ο αντίλογός μου ήταν ο εξής: Η Καρυστιανού πράγματι θα ξεφουσκώσει μέχρι να ξαναφουσκώσει. Και αυτό θα συμβεί γιατί ως αναδειχθείσα από το Κίνημα των Τεμπών θα ξαναγεννηθεί όταν μαθηματικώς θα αναβιώσει η υπόθεση των Τεμπών.
Η πείρα μάς έχει δείξει ότι τέτοιες υποθέσεις δεν κλείνουν ποτέ. Μένουν ανοιχτές μέχρι τη λύτρωση (ισχύει και για τις υποκλοπές). Μας έχει δείξει όμως και κάτι άλλο η πείρα, ειδικά όσοι στήνουμε αυτί μέσα στη νεολαία: Οι νέοι θέλουν να ψηφίσουν Καρυστιανού προκειμένου να καταψηφίσουν τον κ. Μητσοτάκη αποκλειστικώς για τα Τέμπη. Δεν ασχολούνται ούτε με τις αμβλώσεις ούτε με τις γυναικοκτονίες ούτε με τα σαράντα τετραγωνικά ακίνητο της πλατείας Βάθη από πλειστηριασμό ούτε με τις μοναχές από τη Συρία ούτε με τις αποχωρήσεις περαστικών τεχνοκρατών και στρατιωτικών από το κόμμα της, με τίποτε από όλα αυτά.
Ενα τεράστιο «Χ»
Βάζουν ένα τεράστιο «Χ». Το θέμα τους είναι ότι η πολιτική δεν εγγυήθηκε στη γενιά τους το ελάχιστο: ότι μπορεί να τους πάει από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη με τρένο ασφαλώς. Τα Τέμπη, αρέσει δεν αρέσει σε εμάς τους μεγαλύτερους, είναι το Πολυτεχνείο τους. Οσο θα παραμένει στην ατζέντα η συγκάλυψη τόσο θα επανασυσπειρώνεται το Κίνημα των Τεμπών.
Κυρίως στην Καρυστιανού, δευτερευόντως στη Ζωή Κωνσταντοπούλου, σε έναν βαθμό στον Αντώνη Σαμαρά που πήρε δυναμική στάση στο θέμα των εκταφών και λιγότερο σε μικρότερα κόμματα της Δεξιάς που πιάστηκαν με τη γίδα της μυστικής συνεργασίας με τον κύριο Μητσοτάκη στην πλάτη. Παρά τον αρχικό αγώνα τους για το μπάζωμα. Η αναζωπύρωση των Τεμπών μπορεί να πλήξει ισχυρά τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος δεν έχει σκίσει τα ιμάτιά του για την υπόθεση.
Εκπροσωπείται μεν από τον εξ απορρήτων του Μιχάλη Καλογήρου στη δίκη, αλλά θέλετε ότι εκείνος δήλωσε στο ακροατήριο ότι «δεν πρόκειται για ιστορική αλλά για σοβαρή ποινική δίκη», θέλετε γιατί στο Εθνικό του Συμβούλιο δεν έχει ούτε έναν που να συνδέεται με το κίνημα των Τεμπών (μόνο ποταμίσιες νυφίτσες), θέλετε γιατί η Ζωή «κλέβει» με τη νυχθημερόν παρουσία της την παράσταση στο ακροατήριο του Τσίπρα, θέλετε γιατί η γενικότερη εικόνα της ΕΛΑΣ παραπέμπει σε «βουτυράτη σοσιαλδημοκρατία», το ενδεχόμενο ρήγματος στα αριστερά ύφαλα του Αλέξη είναι πολύ μεγάλο. Το Μαξίμου εμμένει για την ώρα ότι δεν κινδυνεύει από την «απολιτίκ», «άσχετη», «ρηχή», «χωρίς θέσεις» Καρυστιανού και δεν καταλαβαίνει ότι ο μέγας κίνδυνος δεν προέρχεται από «αυτήν» αλλά από «αυτούς». Από το μεγάλο δυνητικό ακροατήριο των ψηφοφόρων της, τμήμα των οποίων είναι και συντηρητικοί δεξιοί.
Ο Σαμαράς
Το ίδιο και μεγαλύτερο πρόβλημα έχει το Μαξίμου από τα δεξιά του και τα κεντροδεξιά του. Για άλλον λόγο. Εγκλωβισμένο στη σαπισμένη σκέψη υπέργηρων αναλυτών που κάνουν την επιθυμία τους πρόβλεψη, το επιτελείο του πρωθυπουργού προέβλεπε 3% μέχρι πρότινος για τον Αντώνη Σαμαρά, αγνοώντας δύο πράγματα, ένα οργανωτικό και ένα πολιτικό.
Ο Μεσσήνιος διαθέτει ασύλληπτο δίκτυο προσωπικών φίλων σε όλη την επικράτεια, τους οποίους γνωρίζει και τους μιλά δεκαετίες τώρα προσωπικώς. Κέρδισε την εκλογή από την Ντόρα το 2009 γιατί για κάθε έναν που κινητοποιούσε το επιτελείο της εκείνος κινητοποιούσε τέσσερις ορκισμένους με τους οποίους είναι δεμένος όχι μόνο με πολιτικούς αγώνες αλλά και με ανθρώπινες ιστορίες: Χαρές, λύπες, αγωνίες, επιτυχίες, αποτυχίες.
Ο Σαμαράς για πολλά μπορεί να κατηγορηθεί, εκτός από ένα: ότι δεν είναι γειωμένος με την κοινωνία. Είναι. Πέραν αυτών, υπάρχει και το πολιτικό. Ο κλοιός των σκανδάλων άρχισε να δημιουργεί και μέσα στην παραταξιακή βάση της Ν.Δ. και στις βάσεις του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ, των μικρών κομμάτων της Ακροδεξιάς τη μεγάλη μετατόπιση. Η Ν.Δ. αντιμετωπίζει αυτήν τη στιγμή τον κίνδυνο της προϊούσας κατάρρευσης, αλλά ο Σαμαράς δεν είναι απλή διαμαρτυρία. Μπορεί, αν βάλει νέα πρόσωπα στη βιτρίνα, να είναι κάτι πολύ περισσότερο.
