● Σαν σήμερα το 1970 πέθανε στην Αθήνα ο δημοσιογράφος, συγγραφέας και δεινός χιουμορίστας ιστοριοδίφης Νίκος Τσιφόρος. Είχε γεννηθεί το 1909 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.
Προτείνεται ανεπιφύλακτα στους αναγνώστες να αγοράσουν ό,τι δουν τυπωμένο, που φέρει την υπογραφή του. Ακολουθεί απόσπασμα από τη θρυλική «Ελληνική Μυθολογία» του στην οποία περιέγραφε τους θεούς, τους ήρωες, τους Τιτάνες και τους ημίθεους, αλλά και -πάνω απ’ όλα- τον λαό μας:
«Κάποιος είπε ότι σήμερα οι Ελληνες είναι ένας λαός μεταπρατών. Ισως να τον ενόχλησε η ναυτιλία μας, δυσανάλογα μεγάλη για τη χώρα τούτη δω, τη μικρή και ασήμαντη. Ε, λοιπόν, πάντα ήτανε ένας λαός μεταπρατών οι Ελληνες. Η γη, σκουπιδαριό του Θεού που πέταξε όσα βράχια του περισσεύανε, άμα κι έφτιασε την Ευρώπη, φτωχιά, ντούρα και περήφανη, δεν έδινε απλόχερα τον καρπό της για να θρέψει τον κόσμο της. Η ελιά φύτρωνε πάνω στις απότομες πλαγιές για να καλύψει το έλλειμμα από τα αραιά κοπάδια με λίπος φυτικό. Ισως νάτανε και το κλίμα που την ανάγκασε να φυτρώνει σε τούτες τις Μεσογειακές άκρες. Μπόλικο το σταφύλι, λιγοστό το σιτάρι. Ομως κανένας Ελληνας δεν σκοτίστηκε για τη φτώχεια της γης του.
Τη γλέντησε τούτη τη φτώχεια. Στη μεγάλη, τη δυνατή Αθηναϊκή Δημοκρατία, τότε τον χρυσό καιρό της, οι “ελεύθεροι πολίτες” περνάγανε κοτσάνι με φακή, κρασάκι και κριθαρένιο ψωμί. Αραιή και γιορταστική ήτανε η καλοφαγία. Το μόνο που δούλευε άφθονα και πληθωρικά ήτανε “ο νους”, η σκέψη, το πνεύμα. Και το αντριλίκι, που αντιμετώπιζε νικηφόρα ορδές από Ασιάτες επιδρομείς, σε δυσανάλογους αλλά νικηφόρους αγώνες. Αντίθετα με τη Ρώμη, την Ελλάδα δεν την έφαγε ο πλούτος. Την έφαγε το μυαλό της. Που δημιούργησε διαμάχες ανάμεσα στους Ελληνες και τους έβαλε να μαλώνουνε μεταξύ τους.
Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος ήτανε η αρχή του τέλους της. Οι τέσσερις σταθμοί της καταστροφής της: Πόλεμος Αθήνας – Σπάρτης, πρόωρος θάνατος του Αλέξανδρου, Βυζαντινή παπαδοκρατία, Μικρασιατική Καταστροφή. Ενα από τα τέσσερα ήτανε ικανό να την βουλιάξει. Ηρθανε και τα τέσσερα ακριβώς τη στιγμή που σηκώναμε κεφάλι. “Καλημέρα μεγάλοι και εντιμότατοι ημών σύμμαχοι και προστάτες”, αλλά φταίμε κι εμείς. Εχουμε, βλέπεις, πολύ ανεπτυγμένη την ανεξαρτησία, την πρωτοβουλία και το πνεύμα της αρχομανίας. Και δεν πρόκειται να διορθωθούμε ποτέ. Αυτό είναι το δράμα μας».
π
