Κυριακή 2 Αυγούστου, 5 η ώρα το απόγευμα, σε μια Θεσσαλονίκη εντελώς άδεια με τα καταστήματα κλειστά και το εμβληματικό «Ολύμπιον» της Αριστοτέλους σε διακοπές ήταν ευχάριστη έκπληξη αυτό που είδα στον ιερό ναό οσίου Δαβίδ και Αγίας Θεοδώρας στην οδό Ερμού . Ήταν η παραμονή της ημέρας που η εκκλησία μας τιμά την μνήμη της Αιγινήτισσας στην καταγωγή Αγίας Θεοδώρας προς τιμήν της οποίας έχει ανεγερθεί Ιερά Μονή μέσα στο κέντρο της πόλεως αλλά και εκκλησία η οποία τελεί θεία λειτουργία κάθε μέρα επτά ημέρες την εβδομάδα. Χιλιάδες κόσμος ήταν εκεί για να παρακολουθήσει τον εσπερινό, την ομιλία του Παναγιωτάτου αλλά και την κουρά ενός μοναχού ο οποίος ονομάστηκε πατέρας Γεννάδιος και χειροτονήθηκε διάκονος την επόμενη.
Τι με εντυπωσίασε εκείνη την μέρα; Πρώτα το πάθος των πιστών, που παρέμειναν με αφόρητη ζέστη μέχρι το τέλους στην εκκλησία. Αναχώρησαν για τα σπίτια τους έχοντας τα χέρια τους ένα κομμάτι ευλογημένο άρτο .
Δεύτερον το τυπικό της κουράς των μοναχών οι οποίοι προορίζονται να χειροτονηθούν διάκονοι. Αρχικώς τους νουθετεί με λόγια γλυκά αλλά πίσω απ’ τις λέξεις και αυστηρά ο επιχώριος μητροπολίτης , τους εξηγεί γιατί τους δίδεται αυτό το όνομα, και με το πέρας της τελετής περιμένουν στην είσοδο της εκκλησίας τον κόσμο , το πλήρωμα , να τους χαιρετήσει με ένα συγκεκριμένο τυπικό και να τους ευχηθεί καλή πορεία στη νέα τους ζωή. Το πρόσωπο του πατέρα Γεννάδιου όταν τον χαιρετούσαμε ήταν γεμάτο φως και ευτυχία. Ηρεμία και νηφαλιότητα.
Τρίτον με εντυπωσίασε η πυκνότητα των νοημάτων του λόγου του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης ο οποίος απευθυνόμενος προς τον πατέρα Γεννάδιο χρησιμοποίησε παραδείγματα από τον βίο της Αγίας Θεοδώρας για να του δείξει ποια είναι η ζωή που τον περιμένει τώρα και ποια η οδός που καλείται να διανύσει . Τόνισε ότι η Αγία Θεοδώρα έκανε υπακοή προς την ηγουμένη της ακόμα και στις φορές που αυτή ήταν άδικη απέναντί της. Ότι πλήρωσε ακόμα και με την ίδια της τη ζωή την πίστη της στο χριστιανισμό και την απόφαση της να μην τον απαρνηθεί. Στο πλαίσιο αυτό ο κύριος Φιλόθεος έθεσε ένα ερώτημα που μοιάζει αντιφατικό. Είναι η υπακοή ελευθερία; Είναι ο δρόμος για την ελευθερία ή μήπως είναι δέσμευση αφόρητη;
Και η απάντηση που έδωσε για αυτόν που μελετά τις γραφές αλλά και το χριστιανισμό στο βάθος του , ως βίωμα ήταν εντυπωσιακή: η υπακοή οδηγεί τελικώς στην ελευθερία του Ιησού Χριστού. Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν. Ο χριστιανισμός δεν έχει καμία σχέση με την επιβολή. Το να τον δέχεσαι όμως σε οδηγεί σε απέραντους ορίζοντες ελευθερίας που δεν έχεις διανοηθεί, μακριά από την ύλη, μακριά από την απληστία, μακριά από τα πάθη, μακριά από τα εφήμερα και τα πεπερασμένα. Η ελευθερία έρχεται από μέσα μας μέσω της αλλαγής που επιφέρει η υπακοή έξω μας . Γι’ αυτού του είδους την ελευθερία μίλησε ο Μητροπολίτης Φιλόθεος , μια ελευθερία που σου δίνει τη δυνατότητα να μη σε αγγίζει τίποτα όταν γύρω σου κυκλοφορεί άφθονη η διαβολή. Ωραιότατο αυγουστιάτικο δώρο διακοπών η ομιλία αυτή.
Πηγή: thitanews.gr
