Ο Νίκος Καλογερόπουλος υπήρξε -χωρίς αμφιβολία- ένας από τους πλέον ταλαντούχους ανθρώπους του μεταπολιτευτικού ελληνικού κινηματογράφου.
Η εκπληκτική πρώτη εμφάνισή του στην ταινία «Μάθε παιδί μου γράμματα» του Θόδωρου Μαραγκού, ήταν για του φίλους του σινεμά, μία από τις πλέον ευχάριστες εκπλήξεις εκείνης της δύσκολης εποχής. Αργότερα, η ερμηνευτική του ικανότητα απογειώθηκε με το «Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη και με τη «Λούφα και παραλλαγή» του Νίκου Περάκη.
Επαιξε και σε άλλες ταινίες, τις οποίες -όλες- σφράγισε με τη δική του -μοναδική- ερμηνεία, ενώ όταν αποφάσισε να ασχοληθεί και με το θέατρο, άφησε και εκεί έντονα τα ίχνη του.
Κάποια στιγμή «αποσύρθηκε» στα πάτρια εδάφη, χωρίς, όμως, να αποσυρθεί από την πραγματικότητα μια Ελλάδας που τον πλήγωνε, αλλά και τον πείσμωνε κάθε τόσο.
«Καλό ταξίδι, Νικόλα! Ξεκληρίζεται σιγά σιγά όχι μια γενιά, αλλά ένα είδος ανθρώπων που είχαν τόση ανιδιοτέλεια στους αγώνες τους, τόσο ταλέντο, τόση ψυχή, τόση ετοιμότητα να καούν από τις αγάπες τους. Σ’ αυτούς τους μίζερους, σωστά υπολογισμένους καιρούς μας, δεν χώραγες. Ευγνώμων που σε γνώρισα» του έγραψε η Ελένη Ράντου.
«Αν μιλάμε για έναν καλλιτέχνη που έπινε κάθε φορά κατευθείαν από την Πηγή των Μουσών, αυτός ήταν ο Νίκος Καλογερόπουλος. Η ψυχή του έχει κάνει όσα έπρεπε για να μείνει για πάντα εδώ στο πλάι μας. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τι σήμαινε η κάθε του εμφάνιση (στον Μαραγκό, στον Περάκη, στο “Ονειρο αριστερής νύχτας”, στο “Κάμπινγκ”, στους “Ιππείς της Πύλου” και σε όλα τα άλλα) στην καρδιά μου, στη γλώσσα μου, στις αισθήσεις μου. Καλή αντάμωση κάπου στη Φύση» του είπε ο Φοίβος Δεληβοριάς.
Διάβασα ότι ο Νίκος είχε παίξει σε διάφορα τηλεοπτικά σήριαλ, αρχίζοντας από το «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», το 1975. Δεν βλέπω σειρές στην τηλεόραση (μόνο αν τύχει) και δεν τον θυμάμαι.
Θυμάμαι, όμως, κάτι βράδια σε ταβερνάκια, με καλή παρέα, να συζητά πάντα μεγαλόφωνα και με εμμονή στις θέσεις του. Θυμάμαι ακόμη όταν τον πρωτογνώρισα, σε κάποιο από τα πρώτα μεταπολιτευτικά Φεστιβάλ Κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη, να καθόμαστε μέχρι το ξημέρωμα στο «Ντορέ» και να κουβεντιάζουμε για το σινεμά, που τόσο αγαπήσαμε στη ζωή μας.
Να μην ξεχάσουμε να αναφερθούμε στο περίφημο τραγούδι που έγραψε ο Νίκος, μουσική και στίχο, για τον πολέμαρχο Γεώργιο Καραϊσκάκη και το οποίο ερμήνευσε μοναδικά ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου: «Οπως σ’ τα λέω να τους τα γράψεις, όπως σ’ τα λέω να τους τα πεις, Καραϊσκάκης σεβνταλής, Καραϊσκάκης μπεσαλής. Καραϊσκάκης γεια χαρά, γεια σου, ρε γέρο του Μοριά, και γεια που σ’ αγαπάνε».
Καλό ταξίδι, φίλε…
Από τη στήλη «Ακίς» της «Δημοκρατίας»
