Το γεγονός ότι η Ελλάς είναι μία χώρα σε πλήρη διαταραχή, δεν χρειάζεται ιδιαίτερες περαιτέρω επεξηγήσεις. Το μαρτυρούν εκατοντάδες παραδείγματα όπου και αν γυρίσεις το βλέμμα σου, όποιους και αν παρατηρήσεις, οπουδήποτε και σε οιαδήποτε εκδήλωση του δημόσιου αλλά και του ιδιωτικού βίου. Άλλα είναι για γέλια και άλλα -δυστυχώς τα περισσότερα- για κλάματα. Η ένταση και το εύρος της διαταραχής θα έπρεπε να έχει από καιρού κινητοποιήσει όχι μόνο την ιατρική κοινότητα ως καθ’ ύλην αρμόδια, αλλά να έχει απασχολήσει και όσους εκ της αποστολής τους κατά το Σύνταγμα εντέλλονται να μεριμνούν για την ευημερία των πολιτών και συνεπώς και για την ψυχική τους υγεία. Ψιλά γράμματα για κοινωνία που είναι γεμάτη από κάθε είδους χοντράδες…
Αναμένοντας αυτήν την ευαισθητοποίηση των χοντρόπετσων υπευθύνων, θα επιχειρήσουμε να προσεγγίσουμε μερικές από τις αιτίες που ευθύνονται γι’ αυτήν τη διαταραχή. Καταρχάς, αλλού γεννιόμαστε και μεγαλώνουμε και, όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση στη χώρα, αλλού πρόκειται να ζήσουμε. Πρώτο τράκο, η αναγκαστική απομάκρυνσή μας από τον τόπο όπου αποκτήσαμε τις πρώτες εμπειρίες, γνώσεις, φίλους, κοινωνικές παραστάσεις, συναισθήματα. Συμπλήρωμα στο πρώτο τράκο, πριν εγκαταλείψουμε τη γενέθλια γη, οι μνήμες για τους προγόνους μας είναι πλέον ελλιπείς και αποσπασματικές. Την ευθύνη γι’ αυτό έχουν τόσο τα οικογενειακά και συγγενικά περιβάλλοντα των νεότερων γενεών τα οποία συγκαλύπτουν ή αποσιωπούν το παρελθόν τους, θεωρώντας ότι έτσι συμβάλλουν στην κοινωνική τους «αναβάθμιση», τρομάρα τους (!), όσο και η Εκπαίδευση, για την οποία δεκαετίες κάθε μορφή πατριδογνωσίας και ιστορικής μνήμης συνιστούν πλέον απομεινάρια «καθυστέρησης» που θα πρέπει να εξοβελιστούν παντελώς!
Ξεριζωμένος, μοναχός και αβοήθητος ξεκινά ο νέος Έλληνας τη ζωή του. Η άμεση συνέπεια αυτού τον καθιστά ευάλωτο σε ό,τι -κι από όποιον- του σερβίρεται σε φαντεζί περιτύλιγμα για να γλυκάνει με γκλαμουριά τη θλιβερή πραγματικότητα που τον περιμένει καθημερινά. Η γκλαμουριά ορίζεται από ρούχα, αυτοκίνητα, τόπους διακοπών, τύπους συναναστροφών, είδη και περιοχές κατοικιών και βρίσκεται στον αντίποδα των οικονομικών του δυνατοτήτων! Έτσι συνηθίζει να ζει μέσα σ’ ένα φαντασιακό που ποτέ δεν θα εκπληρωθεί. Αυτό τον γεμίζει με έναν διαρκή εκνευρισμό που εκδηλώνεται παντού: στη δουλειά, στον δρόμο, στο σπίτι. Ο συσσωρευμένος εκνευρισμός γίνεται οργή, συχνά αυτοκαταστροφική, που ξεσπά στους αγαπημένους, στους διπλανούς, σε αγνώστους. Γιατί καμώνεται τον διαφορετικό από αυτόν που είναι, τον τρομάζει η αυτογνωσία γιατί έμαθε να θέλει να είναι πάντα κάποιος άλλος, πιο «επιτυχημένος», πιο «αποδεκτός». Την ώρα που αυτός αδυνατεί να βρει τον εαυτό του και τη ζωή που πραγματικά θέλει να κάνει, δίπλα του, λόγω της άγνοιας, της ανάγκης και της ανοχής του, εγκαθίσταται ολοκληρωτικά και αθόρυβα μία πολιτική και κοινωνική δυστοπία εις βάρος του.
Τον κυβερνούν ανίκανοι, του επιβάλλουν πρότυπα διαταραγμένοι, αλήτες τον κλέβουν παντού, χυδαίοι και ανερμάτιστοι κάνουν τη ζωή του κόλαση, όλο υπερβολή αλλά ελάχιστη ουσία, πολλές δήθεν αλλά καμία πραγματική απόλαυση σμπαραλιάζουν όποιον κώδικα επικοινωνίας τού απέμεινε κι έτσι παραπαίει μέσα σ’ ένα κλίμα γενικευμένου κοινωνικού αυτισμού που του πλασάρεται ως… η εκπλήρωση του πιο ανελέητου δικαιωματισμού, σ’ αυτόν που δεν έχει πια κανένα δικαίωμα! Αν και αυτό δεν συνιστά παράνοια, τότε μας συγχωρείτε για όλες τις παρανοήσεις!
