Η στενωπός στην οποία έχει εισέλθει η Ε.Ε. είναι χωρίς προηγούμενο. Ο στραγγαλισμός της από τις συνεχείς γεωπολιτικές και ενεργειακές αναταράξεις, η υποβάθμιση του ρόλου των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, και οι λάθος εκτιμήσεις των μέτριων ηγετών και κυβερνήσεών της έχουν δημιουργήσει ένα επικίνδυνο σπιράλ, από το οποίο η οικονομία της είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγει.
Οσο περνά ο καιρός αποδεικνύεται ότι οι χειρισμοί της Ε.Ε. ήταν χωρίς πρόβλεψη σε βάθος χρόνου, η δημιουργία του ενιαίου νομίσματος βασίστηκε σε ιδιοτελείς σκοπούς και η απομόνωση του Νότου ενίσχυσε την αδυναμία της. Η πανίσχυρη -με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης- γερμανική μηχανή, που ενισχύθηκε με το ανατολικό της κομμάτι, εξελίχθηκε σε μία κατ’ επίφαση μοναδική οικονομική υπερδύναμη, η οποία, όμως, πέτυχε να καθυποτάξει όποιες γαλλικές φιλοδοξίες για «συνδιοίκηση».
Η επίσης ταλαιπωρημένη Ιταλία, που πέρασε ατέλειωτες περιόδους ακυβερνησίας ή κυβερνήσεων συνεργασίας, κατέληξε στην απαξίωση του πολιτικού συστήματος και αντιμετωπίζει και αυτή τις συνέπειες της δικής της φαινομενικής ευημερίας. Ισπανία και Πορτογαλία, χώρες που διοικήθηκαν δικτατορικά για περισσότερο από τριάντα χρόνια, χώρες με αυτοκρατορικό παρελθόν, δεν κατόρθωσαν να ισορροπήσουν στο τεντωμένο σχοινί της οικονομικής κρίσης και πλέον ταλαντεύονται και αυτές. Η Ελλάδα, που πέρασε τις χειρότερες μεταπολεμικές περιπέτειες, μπορούμε να πούμε ότι έκανε σημαντικά βήματα προόδου μέχρι το 1985. Τόπε ήταν η περίοδος κατά την οποία έπρεπε να αρχίσει ο περιορισμός των εξόδων.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής από το 1975 είχε αρχίσει να εκστομίζει σε κάθε ευκαιρία τη λέξη «λιτότης». Σε εποχή, δηλαδή, που η χώρα είχε αναπτυξιακή πορεία, έβγαινε ο πρωθυπουργός και έλεγε «καταναλώνουμε περισσότερα από όσα παράγουμε». Η εμμονή του Καραμανλή στη λέξη «λιτότης» έγινε μέχρι και νούμερο σε επιθεώρηση. Η πολιτική των υποτιμήσεων που ακολούθησε το ΠΑΣΟΚ, μαζί με τις στρατιές των διορισμών στο δημόσιο και στις ΔΕΚΟ, το σκόρπισμα των επιχορηγήσεων του ΕΟΜΜΕΧ, οι δανειοδοτήσεις ημετέρων που άφησαν πίσω τους κουφάρια δήθεν εργοστασίων, ο εκφυλισμός του αγροτικού χώρου με τις χωματερές και τις επιδοτήσεις, ο ανεξέλεγκτος και θρασύς συνδικαλισμός οδήγησαν τη χώρα στο έλεος των δανειστών.
Η Ελλάδα, σήμερα, βγαίνοντας από την οικονομική κρίση, βρίσκεται αντιμέτωπη με τον γεωπολιτικό και ενεργειακό ορυμαγδό, και ταυτόχρονα υποχρεωμένη να παραμένει εντός της ευρωπαϊκής πραγματικότητας και δεν έχει την πολυτέλεια του κατακερματισμού -πάλι- του πολιτικού σκηνικού, το οποίο βολεύει μόνο «λίγους και συγκεκριμένους». Πάνω απ’ όλα, όμως, το πανάρχαιο ελληνικό δίλημμα παραμένει το ίδιο: αγώνας ή περιπέτεια. Με τον αγώνα ελπίζεις ότι θα καταφέρεις κάτι καλύτερο. Σε μια περιπέτεια ποτέ δεν ξέρεις το τέλος.
Η ΑΚΙΣ
