Με την ταινία «Τόμος 7» να συναντά πλέον το ελληνικό κοινό μετά τη φεστιβαλική πορεία της, η Κριστέλ Καπερώνη μιλά στο «ENJOY» για τους ρόλους που την αγγίζουν, τη σημασία της μνήμης και της ελευθερίας, την αγάπη της για τη μόδα, αλλά και για το μεγαλύτερο στοίχημα της νέας γενιάς γονιών.
- Από τον Ηλία Μαραβέγια
Ο «Τόμος 7» των Πάνου Παππά και Δέσποινας Χαραλάμπους είναι μια δυστοπική ιστορία για τη μνήμη, τη γνώση και την εξουσία. Τι ήταν αυτό που σας συγκίνησε περισσότερο όταν διαβάσατε το σενάριο;
Αυτό που με συγκίνησε περισσότερο ήταν η ιδέα ότι η μνήμη είναι αυτό που τελικά καθορίζει την ταυτότητά μας. Σε έναν κόσμο όπου η γνώση ελέγχεται και η αλήθεια μπορεί να διαγραφεί ή να παραποιηθεί, οι άνθρωποι καλούνται να αποφασίσουν αν θα συμβιβαστούν ή αν θα υπερασπιστούν αυτό που πραγματικά είναι. Αυτό είναι κάτι που με άγγιξε βαθιά. Πέρα από τη δυστοπική του διάσταση, ο «Τόμος 7» μιλάει για πολύ ανθρώπινα ζητήματα: τον φόβο, την ελευθερία, τη μνήμη και τη δύναμη της επιλογής. Αυτή η προσέγγιση ήταν που με έκανε να θέλω να γίνω μέρος αυτής της ιστορίας.
Η ταινία ακολούθησε μια φεστιβαλική διαδρομή και πλέον συναντά το ελληνικό κοινό στις κινηματογραφικές αίθουσες. Αλλάζει η αίσθηση όταν ένα έργο περνά από τα φεστιβάλ στη ζεστασιά της επαφής με το ευρύ κοινό;
Νομίζω πως ναι. Οταν μια ταινία βγαίνει στις αίθουσες και συναντά το ευρύ κοινό, αποκτά μια άλλη ζωή. Εκεί δεν υπάρχουν αναλύσεις ή κριτικές. Υπάρχει συναίσθημα. Αυτό είναι ίσως το πιο όμορφο κομμάτι. Να βλέπεις δηλαδή μια ιστορία να βρίσκει τον δρόμο της προς τον κάθε θεατή ξεχωριστά.
Ανήκετε σε μια γενιά ηθοποιών που καλείται να δημιουργήσει μέσα σε μια εποχή οικονομικής και κοινωνικής αβεβαιότητας. Πιστεύετε ότι η τέχνη σήμερα έχει τη δύναμη να επηρεάζει τον δημόσιο διάλογο ή έχει περιοριστεί στον χώρο της ψυχαγωγίας;
Πιστεύω ότι η τέχνη εξακολουθεί να έχει τη δύναμη να επηρεάζει τον δημόσιο διάλογο, ίσως μάλιστα σήμερα περισσότερο από ποτέ. Ζούμε σε μια εποχή όπου οι πληροφορίες μάς κατακλύζουν καθημερινά, αλλά η τέχνη έχει την ικανότητα να σταματά για λίγο τον χρόνο και να μας κάνει να νιώσουμε, να αναρωτηθούμε και να δούμε τα πράγματα από μια διαφορετική οπτική. Δεν θεωρώ ότι η ψυχαγωγία και ο προβληματισμός είναι δύο αντίθετες έννοιες. Ενα έργο μπορεί να σε συγκινήσει, να σε ψυχαγωγήσει και ταυτόχρονα να ανοίξει μια συζήτηση για ζητήματα που μας αφορούν όλους. Αυτό, για μένα, είναι και η μεγαλύτερη αξία της τέχνης. Ως ηθοποιοί έχουμε την ευθύνη να υπηρετούμε ιστορίες με ειλικρίνεια, γιατί ποτέ δεν ξέρεις ποια από αυτές μπορεί να αγγίξει κάποιον και να του αλλάξει, έστω και λίγο, τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο.
Εχετε μεγαλώσει μέσα στα θέατρα, με μητέρα τη Γιούλη Ηλιοπούλου. Υπήρξε κάποια στιγμή που νιώσατε την ανάγκη να αποδείξετε ότι η δική σας διαδρομή είναι απολύτως προσωπική;
Νιώθω μεγάλη ευγνωμοσύνη που είχα την ευκαιρία να γνωρίσω αυτή τη δουλειά από τόσο μικρή ηλικία και να έχω δίπλα μου έναν άνθρωπο που αγαπά βαθιά την τέχνη. Από την άλλη, είναι φυσικό να θέλεις η πορεία σου να κρίνεται για τη δική σου δουλειά, τις επιλογές και την προσωπική σου εξέλιξη. Δεν το είδα ποτέ σαν κάτι που έπρεπε να αποδείξω με λόγια, αλλά μέσα από τη συνέπεια, την προσπάθεια και τους ρόλους που επιλέγω. Στο τέλος της ημέρας αυτό που μένει είναι η δουλειά και το πώς καταφέρνεις να επικοινωνείς με το κοινό μέσα από αυτήν.
Εκτός από την υποκριτική, έχετε επενδύσει δημιουργικά και στη μόδα μέσα από το Dear Violet. Τι σας προσφέρει η μόδα που δεν μπορεί να σας προσφέρει το θέατρο;
Για μένα, η μόδα και το θέατρο δεν ανταγωνίζονται το ένα το άλλο. Είναι δύο διαφορετικοί τρόποι δημιουργικής έκφρασης. Στο θέατρο αφηγείσαι τις ιστορίες άλλων ανθρώπων και δίνεις ζωή σε έναν χαρακτήρα. Μέσα από την Dear Violet, που δημιουργήσαμε μαζί με τη Νάστια Βραχάτη, εκφράζουμε μια πιο προσωπική δημιουργική πλευρά. Είναι μια διαδικασία που ξεκινά από μια ιδέα και φτάνει μέχρι τη στιγμή που θα δεις έναν άνθρωπο να επιλέγει να φορέσει κάτι που δημιούργησες εσύ. Αυτό είναι μια πολύ όμορφη αίσθηση. Και οι δύο χώροι απαιτούν φαντασία, συνέπεια και πολλή αγάπη, απλώς με διαφορετικό τρόπο. Δεν νιώθω ότι η μόδα μού προσφέρει κάτι που μου λείπει από το θέατρο. Ισα ίσα που νιώθω ότι συμπληρώνει δημιουργικά τη ζωή μου και μου δίνει την ευκαιρία να εξελίσσομαι, να δοκιμάζω νέες ιδέες και να εκφράζομαι μέσα από ένα διαφορετικό μέσο.
Μεταξύ των συνεργασιών σας στο θέατρο ήταν και αυτή με τον Δημήτρη Λάλο, του οποίου ήσασταν βοηθός στο κομμάτι της σκηνοθεσίας. Τι θυμάστε από αυτή τη σύμπραξη;
Ηταν μια συνεργασία από την οποία κράτησα πολλά. Ο Δημήτρης είναι ένας άνθρωπος με πολύ καθαρή καλλιτεχνική ματιά, αλλά ταυτόχρονα αφήνει χώρο στους συνεργάτες του να δημιουργήσουν και να εκφραστούν. Αυτό που θυμάμαι πιο έντονα είναι η αφοσίωση και η πειθαρχία με την οποία αντιμετωπίζει κάθε πρόβα, αλλά και ο σεβασμός απέναντι στους ανθρώπους της ομάδας. Ηταν μια εμπειρία που με εξέλιξε όχι μόνο ως ηθοποιό αλλά και ως δημιουργό συνολικά, γιατί μου έδωσε την ευκαιρία να δω το θέατρο μέσα από μια διαφορετική οπτική και να αντιληφθώ πόσο σημαντική είναι η ουσιαστική συνεργασία για να γεννηθεί ένα αποτέλεσμα προσωπικό που δεν κυνηγάει το sold out.
Η νέα γενιά καλείται να μεγαλώσει παιδιά σε έναν κόσμο που χαρακτηρίζεται από πολέμους, κλιματική κρίση και τεχνολογικές ανατροπές. Ως νέα μητέρα, ποιο είναι το μεγαλύτερο στοίχημα που πιστεύετε ότι έχουμε απέναντι στα παιδιά μας;
Το μεγαλύτερο στοίχημα είναι να μεγαλώσουμε παιδιά με ενσυναίσθηση και εσωτερική δύναμη. Είμαστε ίσως η πιο ενεργή γενιά γονιών μέχρι σήμερα. Εχουμε περισσότερη ενημέρωση, περισσότερη πρόσβαση στη γνώση, αλλά ταυτόχρονα ερχόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι με έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς. Ως γονείς έχουμε τη δυνατότητα να είμαστε πιο συνειδητοί, να ακούμε περισσότερο τα παιδιά μας και να προσπαθούμε να κατανοήσουμε τις ανάγκες τους, όμως αυτό φέρνει και μια μεγάλη ευθύνη. Δεν μπορούμε να τα προστατεύσουμε από κάθε δυσκολία, μπορούμε όμως να τους δώσουμε τα εφόδια ώστε να αντιμετωπίζουν τη ζωή με ανθρωπιά και αυτοπεποίθηση. Ως μητέρα, αυτό που με απασχολεί περισσότερο είναι να μεγαλώσει το παιδί μου σε ένα περιβάλλον όπου θα νιώθει ασφάλεια, αγάπη και ελευθερία να ανακαλύψει ποιος είναι. Να μάθει να σέβεται τους ανθρώπους γύρω του, τη φύση, τη διαφορετικότητα και να κρατήσει ζωντανή την περιέργεια και τη φαντασία του. Ισως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο στοίχημα της γενιάς μας. Να μεγαλώσουμε ανθρώπους που δεν θα συνηθίσουν την αδιαφορία, αλλά θα έχουν τη δύναμη και τη θέληση να φτιάξουν έναν καλύτερο κόσμο.
