Ας δοθεί περισσότερη σημασία στον στίβο

Δεν ξέρω τι παθαίνω, αλλά μόλις ακούσω τον εθνικό ύμνο, δακρύζω! Το παθαίνω σε κάθε αγώνα όπου κερδίζει Ελληνας αθλητής και ακούγεται ο ύμνος μας. Ξέρω, θεωρούμαι από πολλούς ντεμοντέ, αλλά ποτέ δεν μπόρεσα να γίνω -και δεν μπορώ πλέον να γίνω- «προοδευτικός», «εκσυγχρονιστής», «μεταρρυθμιστής», «αριστερός» και «αντιεξουσιαστής». Θα μου πείτε τώρα, «αν είχες δηλώσει κάτι τέτοιο, μπορεί να ήσουν υπουργός». Ε, δεν θα ήταν καλύτερα από το να μπορείς να κρίνεις τους υπουργούς, νομίζω…

Τι να κάνω; Ανήκω σε εκείνη τη «στερημένη» γενιά που έμαθε στο νηπιαγωγείο ότι ο Ρουμπάνης πήρε μετάλλιο στη Μελβούρνη, στο δημοτικό ότι ο διάδοχος Κωνσταντίνος και οι Ζαΐμης και Εσκιτζόγλου κέρδισαν το χρυσό στη Ρώμη. Στα εφηβικά μας χρόνια ακούγαμε μόνο ότι «μετέχει και ο Ελλην Σεβαστής» ή ότι «αγωνίζεται και η Ελληνίς Βρεττάκου».

Στην τάξη είχα συμμαθητή τον Ηλία. Εναν τρελαμένο με την ιστιοπλοΐα έφηβο, που «την κοπάναγε» από το μάθημα για να θαλασσοπνιγεί με τα Φιν. «Κάλυψέ με, θα την κάνω κοπάνα» έλεγε και τον κάλυπτε όλη η τάξη. «Πού είναι ο Ηλίας;» ρωτούσε ο καθηγητής, και η τάξη απαντούσε εν χορώ: «Τον έχει πιάσει το στομάχι του, πήγε στο φαρμακείο»!

Ορφανός από πατέρα, είχε αποφασίσει να αφιερωθεί στα πανιά. Κι όταν δώσαμε εξετάσεις για το απολυτήριο του λυκείου, όλο και σε κάποιον «πέρναγε» την κόλλα του για να του γράψουμε «τα απαραίτητα» και να πάρει το «χαρτί». Χωρίς χρήματα, με τις στερήσεις της μάνας του, αλλά με μοναδικό όπλο την αγάπη για τα πανιά, κέρδισε αγώνες και νίκες και τέσσερα χρόνια μετά την αποφοίτησή μας, το 1972, αποκτήσαμε συναπόφοιτο ολυμπιονίκη!

Μοναχικός, με προσφιλέστερη μελωδία το πέρασμα του αέρα στα ξάρτια και τα πανιά, ο Ηλίας Χατζηπαυλής περνά μέχρι σήμερα τον περισσότερο καιρό στη θάλασσα… Με στερήσεις, με θυσίες, με επιμονή και με τη μάνα του κέρδισε την αθανασία…

Εχοντας παρακολουθήσει τον αγώνα του, μπορώ να αντιληφθώ εύκολα τα εμπόδια που χρειάστηκε να υπερβεί στον δύσκολο δρόμο που ακολούθησαν οι σημερινοί «αθληταράδες» μας Μίλτος Τεντόγλου και Εμμανουήλ Καραλής.

Και σκέπτομαι ότι ολόκληρη η Περιφέρεια του Πειραιά δεν έχει ένα στάδιο για τον στίβο, ενώ το υπουργείο Αθλητισμού μάς βομβαρδίζει με «νέα γήπεδα και στάδια» στα νησιά, κυρίως στην εκλογική περιφέρεια του υπουργού! Πού ξέρεις; Μπορεί τα καλοκαίρια να παίζουν μπάλα οι τουρίστες και να ανακαλύψουν οι μάνατζερ κανένα ταλέντο για τις ελληνικές ομάδες, στις οποίες οι περισσότεροι παίκτες είναι αλλοδαποί μισθοφόροι, ενώ τα Ελληνόπουλα παραμένουν «ταλέντα» αν δεν φύγουν στο εξωτερικό!

Η ΑΚΙΣ